Meest recent

    Belga

    De dag waarop ze alleen wil fietsen: the sequel

    Exact één jaar geleden schreef ik deze blog. Het gaat over veilig fietsen naar school. Omdat het verhaal, 1 jaar later, nog niet is uitverteld, besloot ik een vervolgverhaal te schrijven.
    Deze sequel start net hetzelfde als het originele verhaal: het is 1 september vandaag, de eerste schooldag van het jaar. Veel ouders en kinderen wagen zich weer in het verkeer. Veel van hen met de fiets. Net als mijn dochter en ik.
     

    opinie
    Mies Cosemans
    Mies Cosemans is een bezorgde moeder die meer aandacht vraagt voor het fietsverkeer van en naar school.

    Bang versus trots

    In mijn vorige blog vroeg ik me luidop af wanneer onze dochter zou vragen om zelf naar school te fietsen. Daarmee bedoel ik, niet meer in het fietsstoeltje dicht bij mij. Op haar eigen fiets dus, alleen, maar onder het toeziend oog van een van haar ouders. Die dag brak sneller aan dan ik had verwacht. Intussen rijdt onze zesjarige, die vandaag voor het eerst naar het eerste leerjaar gaat, zelf met de fiets naar school. Onder begeleiding van een moeder met een bang hart.

    Dat mijn dochter nu zelf fietst, blijkt het enige verschil met het originele verhaal dat ik vorig jaar schreef. Want ik moet je teleurstellen, het scenario van dit vervolgverhaal kent geen plotse wendingen of nieuwe inzichten. De fietsrit naar school blijft even stresserend als 1 jaar geleden. Of, misschien zelfs nog zenuwachtiger, omdat mijn dochter nu haar eigen weg door het drukke verkeer moet maken. De omstandigheden waarin we dat doen, blijven hetzelfde: weinig plaats op de baan, obstakels op het fietspad, gejaagde automobilisten, verkeersdrukte aan de school... Jammer, want ze zit graag op de fiets. Iedere keer weer is ze trots als ze zonder duwtje van ons, het fietstunneltje alleen naar boven rijdt.  

    Hetzelfde liedje

    Ik weet het, the sequel had beter moeten zijn. Zelf hoopte ik op heroïsche hoofdrolspelers die de problemen ten gronde aanpakken, die resoluut de kaart van de fiets trekken. Maar ik blijf steken in hetzelfde liedje, en blijf zitten met dezelfde oproep als vorig jaar: beste politici, blijven jullie hieraan werken?

    In onze stad zie ik vanuit het bestuur een prachtige hashtag circuleren: #koningfiets. Ik wil erin geloven, maar zie op het eerste gezicht nog geen grondige veranderingen die fietsers écht op de eerste plaats zetten. Maar hoop doet leven. Willen we meer mensen op de fiets - en we kennen de voordelen: beter voor het milieu, meer mensen in beweging, minder stress, minder ongevallen op de weg - dan moet men heldere keuzes maken.

    Happy end?

    Misschien kan deze blog een trilogie worden waarbij het derde vervolgverhaal een kassucces met happy end wordt. Ik hoop het, voor mijn dochter en al die andere moedige fietsertjes.

    ______

    VRT NWS wil een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen, publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.