Meest recent

    Het halsbrekende bochtenwerk van Lutgen

    De Brusselse schandalen rond ex-burgermeester Yvan Mayeur worden in Franstalig België sneller dan gedacht gerelativeerd. Vandaag lijkt de verontwaardiging zich meer en meer op Lutgen te richten die de PS een dolk in de rug stak. Dat Elio Di Rupo ooit terugkeert als premier, is zelfs niet uit te sluiten.

    opinie
    Bart Maddens
    Bart Maddens doceert politieke wetenschappen in Leuven. Hij volgt de communautaire discussies op de voet.

    Eind juli bezocht ik het presidentieel paleis in Quito, de hoofdstad van Ecuador.  Op een bepaald moment kwamen we in zaal waar de portretten hingen van alle democratisch verkozen presidenten.  Hangt Bucaram daar ook bij, vroeg ik aan de gids.  Abdalá Bucaram was de president die ‘El loco’ werd genoemd : de gek.  In 1997 werd hij door het parlement op een vernederende wijze afgezet omwille van zijn “mentaal onvermogen om te regeren”.  Ja hoor, zei de gids, zij het een tikkeltje gegeneerd, en hij wees me het portret aan.  Daarop zag ‘de gek’ er verdacht presidentieel uit.

    Ik moest daaraan terugdenken toen ik hoorde dat meer dan 10.000 Brusselaars Yvan Mayeur zijn marmeren borstbeeld in het Brusselse stadhuis willen ontzeggen.  Elke burgemeester krijgt zo een buste.  Maar nu vinden sommigen dat Mayeur dat niet verdient.  Hij mag dan wel niet gek zijn, hij is te zeer besmeurd door schandalen.  

    (lees verder onder foto)

    Nicolas Lambert

    Wat zullen toekomstige historici van Mayeur denken?

    Van twee zaken één.  Ofwel houdt Brussel vast aan die traditie, en dan mag Mayeur niet ontbreken in het rijtje.  Ofwel zet de stad er definitief een punt achter, en krijgen huidig burgemeester Philippe Close en zijn opvolgers evenmin een buste.  Maar dat zou ik dan wel jammer vinden.  Want het lijkt me zinvol om de geschiedenis van het Brusselse bestuur, met zijn hoogtes én laagtes, op die manier aanschouwelijk te maken voor toekomstige generaties.  Zo is voormalig burgemeester Michel Demaret, die in 1994 ontslag moest nemen op verdenking van corruptie, ook in marmer vereeuwigd, en terecht.  Volgens dezelfde logica moet men het overigens betreuren dat de Brusselse oorlogsburgemeesters, aangesteld door de Duitse bezetter, geen buste hebben gekregen.

    Het valt zelfs niet uit te sluiten dat Mayeur in de toekomst als een groot burgemeester zal worden gezien.

    Wie ex-burgemeester Mayeur vandaag zijn borstbeeld wil afpakken loopt als het ware vooruit op wat toekomstige historici van hem zullen denken.  Maar misschien zullen die wel milder zijn dan wij.  Wie weet zullen die zijn fouten relativeren en die vooral wijten aan de tot voor kort heersende politieke cultuur.  Het valt zelfs niet helemaal uit te sluiten dat Mayeur in de toekomst als een groot burgemeester zal worden gezien : de man die de moed had om een paar grote lanen verkeersvrij te maken en daarmee de omslag maakte naar een meer leefbare stad. 

    Verontwaardiging richt zich op Lutgen

    Misschien zit die relativering van de recente schandalen er al sneller aan te komen dan we denken.    Dat merk je nu al voor een stuk in Wallonië.  De focus is daar langzaam aan het verschuiven.   In juni was het nog al verontwaardiging over de PS wat de klok sloeg.  Dat dreef Benoît Lutgen ertoe om zijn regeringspartner een dolk in de rug te steken.  Maar vandaag lijkt de verontwaardiging zich meer en meer op Lutgen zelf te richten.  Die heeft gehandeld als een leerling tovenaar, zonder een doordacht plan.  Daarmee heeft hij de Franstalige instellingen in een chaos gestort.  Het onbehagen daarover neemt hand over hand toe.  Dat is ook een van de redenen waarom Olivier Maingain de CDH niet zomaar wil depanneren en er ook helemaal geen graten inziet om verder te regeren met de PS in Brussel.

    Opvallend genoeg is dat debat langs Franstalige kant sterk communautair getint.  Maingain stuurt aan op een breed front van alle Franstalige partijen (behalve Ecolo) om de N-VA in 2019 te kunnen counteren.  Ten zuiden van de taalgrens leeft inderdaad nog steeds het idee dat de N-VA  na de volgende verkiezingen in elk geval opnieuw het confederalisme op tafel zal leggen.  Lutgen wordt verweten dat hij met zijn strapatsen de communautaire positie van de Franstaligen heeft verzwakt.  Dat lijkt nu ineens zwaarder te wegen dan Samusocial en Publifin.    

    PS: een kat met zeven levens

    Allicht zullen die affaires nog even blijven nazinderen in de peilingen.  Maar dat zegt niet veel.    De PS is een kat met zeven levens, die al ettelijke schandalen heeft overleefd.  Het is niet dom van de partij om nu uit te pakken met een aantal radicaal-linkse voorstellen.  Op die manier kan ze de PTB wat wind uit de zeilen nemen en de aandacht verder afleiden van de schandalen.  

    Op de PTB na zijn de directe concurrenten van de PS niet bepaald in goeden doen.  Ecolo heeft zich vastgebeten in een aantal technische dossiers rond politieke vernieuwing, waar enkel de eigen achterban van wakker ligt.  CDH lijkt gehavend en verdeeld uit het avontuur van Lutgen te zullen komen.  De linkervleugel van de partij, rond Joëlle Milquet, mort over de plotse bocht naar rechts.  Dit vertaalt zich bovendien in een toegenomen spanning tussen de Brusselse en de Waalse vleugels van de partij.  Er wordt nu ook met verbijstering acte genomen van de aankondiging dat CDH toch bereid zou zijn om met de ‘racistische’ N-VA in zee te gaan.  Het is uiterst twijfelachtig of dat  halsbrekende bochtenwerk van Lutgen tot de verhoopte heropstanding van het centrum zal leiden.  Waarschijnlijker is dat CDH nog meer zal gesandwicht worden tussen links en rechts.   De restanten kunnen dan worden opgeveegd en verdeeld onder de andere partijen.

    Op de PTB na zijn de directe concurrenten van de PS niet bepaald in goeden doen.

    Terug naar de bustes.  Ook in de Kamer staat er zo een rijtje, namelijk van alle Belgische premiers.   In 2014 werd het borstbeeld van Herman Van Rompuy onthuld.  We wachten nog op dat van Yves Leterme en Elio Di Rupo.  Het is een goed idee om wat tijd te laten tussen het aftreden van de premier en het vereeuwigen ervan in marmer.  Op die manier is het politieke stof rond de politicus in kwestie gaan liggen bij de onthulling van de buste.  Zo vermijdt men een Mayeur-achtige verontwaardiging.  Bovendien weten we nog niet zeker of het premierschap van de betrokkenen al definitief ten einde is.  Toegegeven, het is zeer onwaarschijnlijk dat we ooit nog een regering Leterme zullen krijgen.   Maar dat Elio Di Rupo nooit terugkeert als premier, daar ben ik minder zeker van.

    Nicolas Lambert

    ______
    VRT NWS wil een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen, publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.