Meest recent

    This content is subject to copyright.

    "Geen huwelijk, geen seks. Maar gedanst, dat zal er worden!"

    20 jaar geleden, nadat Julia Roberts tijdens de zomermaanden de harten van het Amerikaanse publiek opnieuw voor zich gewonnen had, kende "My best friend’s wedding" eindelijk zijn Europese première op het Filmfestival van Deauville. Ook Europa ging daarna voor de bijl voor de romantische komedie, waarin Roberts de "slechterik" speelde die het huwelijk van haar beste vriend wilde onderuit halen om zo met hem aan de haal te kunnen gaan. Vooral dankzij het grandioze einde -Roberts slaagt niet in haar opzet, maar dansen zal ze!- konden bioscoopgangers alsnog met een positief gevoel de zaal, na het zien van de film, verlaten.

    Sympathie opbrengen voor Roberts, die de rol speelde van de puberale Julianne/Jules, ook al was ze 28, was niet evident. Weerwerk kwam er uiteindelijk van Kimmy (rol van Cameron Diaz), die zich Michael (rol van Dermott Mulroney) niet zomaar laat afpakken. Als Michael uiteindelijk dan toch voor Kimmy kiest, zit er voor Jules niets anders op dan hun huwelijksfeest te ondergaan. Maar dankzij het einde, door nieuwsmedia vaak als "perfect" omschreven, droeg de bioscoopganger Julianne alsnog een warm hart toe.

    "Dat het koppel dat je verwacht uiteindelijk geen koppel wordt, daar moet je het juiste antwoord op vinden. Gelukkig daagde op dat moment, tijdens het huwelijksfeest van Michael en Kimmy, George op, de homoseksuele vriend van Jules (rol van Rupert Everett). Als ware hij een beschermengel die in een strak maatpak uit de hemel neerdaalde. Mocht dat al perfect zijn, dan zijn de woorden die hij uitspreekt dat zelfs nog meer. Zijn monoloog is ronduit mooi en verwoordt waar het voor Jules op staat. En dus zal er voor haar geen huwelijk zijn. En dus zal er voor haar geen seks zijn. Maar gedanst, dat zal er wél worden", omschreef de entertainmentwebsite Decider "that damned perfect ending" van de film.

    ©TriStar Pictures/Courtesy Everett Collection

    Dat einde zou er oorspronkelijk helemaal anders uitzien. Jules zou immers op het huwelijksfeest een nieuwe man ontmoeten. Regisseur P.J. Hogan in maart op celebritywebsite Entertainment Weekly: "Het einde, waarbij Jules een nieuwe man ontmoet (rol van John Corbett, bekend van “Sex and the city”) werd door het publiek dat de film mocht zien voor die in de bioscoopzalen verscheen, compleet afgekeurd. Men haatte Jules. Men kon maar niet begrijpen wat de bedoelingen waren om dit huwelijk onderuit te halen. Het gevolg was dat filmstudio TriStar Pictures erg nerveus werd, omdat we het toch niet konden maken dat 'America’s sweatheart' Julia Roberts alleen en eenzaam in de film aan haar lot zou worden overgelaten."

    "We hebben die laatste scène dat opnieuw opgenomen, met George als centrale figuur, die al gedurende de hele film het geweten van Jules belichaamde. Mocht hij uiteindelijk niet zijn opgedaagd, dan zou dat zo’n afgang voor Jules geworden zijn. Maar nu kon het publiek in die laatste 5 minuten Jules vergeven voor alles wat ze daarvoor aangericht had. En het werkte."

    Vier

    Scenarioschrijver Ron Bass in juni op E!Online over het originele einde: "Het testpubliek begreep niet dat we de film zo konden eindigen, alsof Jules in 5 minuten tijd plots de liefde van haar leven moest tegenkomen. Ze hadden het gevoel van: "Zijn jullie nu helemaal gek geworden?" Ze waren ervan overtuigd dat op het moment dat haar beste vriend trouwde, toch niet een of andere toevallige passant haar zou kunnen troosten door met haar een dansje te plaatsen."

    Bass: "De vraag waarvan ik uitging was: "Wie is de persoon die ze op dit moment wil zien?" Is dat een nieuw vriendje, iemand die ze uiteindelijk toch tegen het lijf zal lopen? Nee, dat is niet iemand met wie je het bed zal delen. Het maakte het voor mij mogelijk om een homoseksueel neer te schrijven die de slimste, de geweldigste, de prachtigste persoon is in de hele film. In die tijd was dat vrij ongezien."

    En dus was het George die figuurlijk op de schouder van Jules kwam tikken om met haar te dansen, na de historische woorden:  "Maybe there won't be marriage, maybe there won't be sex, but by God there'll be dancing."