Meest recent

    Tussen "Zwijg allochtoon" en "Weg met ons" is er een Derde Weg

    Ondanks het feit dat ze geboren en getogen zijn op dezelfde Vlaamse Grond als hun "autochtone" medeburgers, wordt het als een bedreiging ervaren wanneer "ex-allochtonen" zich beroepen op de gunsten die voortvloeien uit hun staatsburgerschap, schrijft Khalid El Jafoufi, naar aanleiding van het Vlaamse identiteitsdebat dat de media de afgelopen maanden beheerste.

    opinie
    Dieter Telemans
    Khalid El Jafoufi
    Khalid El Jafoufi is voorzitter van de islamitisch geïnspireerde studentenvereniging Mahara.

    Het ontslag van schrijfster en juriste Rachida Lamrabet bij Unia, nadat ze in een interview met Knack stelde niet voor de boerka, maar evenmin voor een boerkaverbod te zijn, heeft veel stof doen opwaaien. Wat volgde was de zoveelste kaakslag voor wat een volwassen en gezond maatschappelijk debat rond het recht op vrije meningsuiting had moeten zijn.

    Niet Rachida’s mening, maar wel haar lef om überhaupt een standpunt te verkondigen dat buiten de krijtlijnen van de huidige wetgeving valt, werd daarin bekritiseerd. Het democratische meerderheidsbeginsel leidt kennelijk niet alleen tot de praktische eerbiediging van een wettelijke norm, maar eist van burgers nu blijkbaar ook een soort intrinsiek "ethisch conformisme" met de huidige wetgeving in gedachten. Je kan in principe tegen de verkeerswet zijn die deelnemers aan het verkeer oplegt te stoppen voor een rood licht, zolang je je er in de praktijk maar aan houdt. Dit geldt voor alle gebods- en verbodsbepalingen, wat dus eveneens inhoudt dat je in je hoofd zo racistisch als de pest mag zijn, zolang je maar niet discrimineert.

    De expressievrijheid van de juriste werd onnodig gefnuikt, en met haar ontslag zelfs ongegeneerd naar de prullenmand verwezen, terwijl dit niets te maken had met burgerlijke ongehoorzaamheid aan een aangenomen wet. Een wet die met eenzelfde meerderheid tenietgedaan kan worden.  

    Angst voor "ex-allochtonen"

    In een ander geval kwam een nieuwe moslimschool in Vorst dan weer terecht in een andere "Weg met ons"-hetze. Het bestaansrecht van een dergelijke school wordt in twijfel getrokken, terwijl de vrijheid van onderwijs in andere gevallen vaak net als een onaantastbaar principe wordt beschouwd. De illusie dat eerdere kritiek op het standpunt van Lamrabet voortgroeit uit een zogenaamd "consequent rechtspositivisme" zijn we bijgevolg ook armer geworden.

    De constante in het gekrakeel rond pseudo-identiteitsdebatten is de angst (afkeer) bij rechtsconservatief Vlaanderen voor "ex-allochtonen" – en meer bepaald deze met een islamitische achtergrond, die op een assertieve wijze gebruik wensen te maken van de rechten en vrijheden die hen toekomen. Ondanks het feit dat zij geboren en getogen zijn op dezelfde Vlaamse Grond als hun "autochtone" medeburgers, wordt het als een bedreiging ervaren wanneer zij zich beroepen op de gunsten die voortvloeien uit hun staatsburgerschap.

    Wij-zij-logica

    Deze opgeklopte angst voor assertief burgerschap, veruitwendigt zich in een samenleving die zich laat dirigeren door partijen die van deze nieuwe realiteit niet moeten weten. Daardoor wordt er nog steeds met een wij-zij-logica gesproken over gehele bevolkingsgroepen en lijkt zelfs een banale verschuiving van de eerste schooldag in functie van de feestvierende moslimleerlingen, een knieval te zijn voor de "sluipende islamisering". 

    Niemand gelooft dat de doelgroep voor burgerschapslessen breder zal gaan dan de groep die conservatief Vlaanderen de kast opjaagt.

    Intussen worden lessen burgerschap in het onderwijs op luid applaus onthaald door het volledige politieke spectrum, vooral omdat het om een zogenaamd "normenpakket" zou gaan die vooral de gekleurde en religieuze medeburgers in het gareel zou moeten brengen. Niemand gelooft dat de doelgroep voor deze burgerschapslessen breder zal gaan dan de groep die conservatief Vlaanderen de kast opjaagt. Tenzij men in deze lessen het beginsel opneemt dat normen evolutief zijn en onderhevig zijn aan de respectabele inbreng van alle burgers, ongeacht hun achtergrond.