Meest recent

    Getuigenis: "Het draaide om de vraag: wat kost een kind?"

    Het onderhoudsgeld voor kinderen kan soms heel erg uiteenlopen, zonder dat daar een duidelijke reden voor is. In een zo al moeilijke periode veroorzaakt dat extra belasting. Dat blijkt uit het getuigenis van VRT-journaliste Marjan Temmerman. 

    Daar zaten we dan bij de bemiddelaar die ons moest helpen. Eerst tastte ze af in hoeverre we nog met elkaar konden praten. Jaja, dat konden wij. Tuurlijk. We zijn toch redelijke mensen en hebben toch het welzijn van onze kinderen voor ogen?

    Uit de chaos van de begindagen waren we intussen gekropen, de open wonden werden langzaamaan littekens en we waren al overeengekomen wie wanneer voor de kinderen zorgde. Maar financieel was het nog een soep. Ik woonde nog in het gemeenschappelijk huis want door een halfafgewerkte verbouwing leek het niet opportuun om meteen te verkopen. Maar hoe moest dat dan met de afbetaling? En wat met de kosten van de kinderen?  We verdienen wel evenveel, maar de zorgregeling is niet fifty-fifty.

    Bijzaak of niet

    Vragend keken we de bemiddelaar aan. Zij zou ons helpen en ons zeggen wat te doen. Want na alle emotie van het uiteen gaan, wilden we nu toch geen ruzie over wat een bijzaak leek, geld. Wel een rechtvaardige scheidsrechter die een positieve nieuwe start mogelijk zou maken. Iemand  die ons zou vertellen hoe andere ouders dat vastlegden, en of we de schoolkosten per factuur moesten delen, wie voor de schoenen moest betalen en hoe we verdeelden wie vrij moest nemen als er een kind ziek was. Regelen om frustratie achteraf te voorkomen, dat was het doel.

    De ontnuchtering die volgde is met geen woorden te beschrijven. In plaats van antwoorden kwamen er alleen maar meer vragen bij. De bemiddelaar bombardeerde ons met een catalogus aan mogelijkheden mét bijhorend jargon ‘omgangsregeling, onderhoudsbijdrage, kindrekening,...’ en o ja, het één hangt ook nog onlosmakelijk vast aan het ander.

    “Kijk maar eens naar de verschillende computerprogramma’s om het één en ander te berekenen”, vertrouwde ze ons nog toe met een lijst van alle systemen in de hand “tot volgende week!”

    Duizelingwekkend verschil

    Het verschil in berekening om tot een zogenoemde onderhoudsbijdrage te komen was duizelingwekkend. Het resultaat variëerde van zo goed als niks, tot honderden euro’s per maand.

    Als ik me het goed herinner was er het systeem Renard, bijzonder rechttoe rechtaan. Je voert de twee lonen in, wie de kinderbijslag trekt en het aantal dagen dat de kinderen elke ouder doorbrengt en hup daar komt een (verwaarloosbaar) bedrag tevoorschijn.

    De gezinsbond had een andere calculator. Het aantal in te vullen parameters was een veelvoud. Het resultaat, de te betalen bijdrage voor de kinderen, was het ook.

    Wat volgde was een mailverkeer tussen mijn ex en ik waarvan ik hoop dat niemand het ooit onder ogen krijgt. Zonder dat er voorheen ooit sprake van was, werd nu getwijfeld of de ander wel aan de kinderen dacht en niet vooral aan zichzelf. Er werd berekend hoeveel een extra dag zorg voor de kinderen scheelde in de onderhoudsbijdrage. De termen vrek, profiteur en gr*#m@fl doken op. De één zou rijkelijk leven terwijl de ander in armoede zou verder moeten. We bouwden niks op, braken eerder af wat nog over was. En de bemiddelaar probeerde dan maar om onze toon beleefd te houden met vaste formuleringen waarvan niet mocht worden afgeweken.

    Beschaamd

    Het draaide uiteindelijk om de centrale vraag: wat kost een kind eigenlijk? Een winterjas, elke dag eten en de pleister op de knie. Het lijkt simpel en je kunt een hele boekhouding bijhouden met alle facturen en kassatickets. Bovenop het dagelijks gegoochel om werk, huishouden en zorg voor kinderen te combineren.

    En wat met de kosten waarvan geen apart ticketje bestaat? De verwarming die vaker opstaat in meer ruimtes, het water van de douches, de kinderopvang en babysits die ingezet moeten worden om alles rond te krijgen, alle tijd die gaat naar het regelen van administratie, de carrière die noodgedwongen op een lager pitje gezet moet worden… Moet dat ook in rekening gebracht worden? Kan dat becijferd worden?

    Uiteindelijk zijn we diep beschaamd en met een wrang gevoel gestopt met het mailverkeer. We tekenden iets waarover we allebei twijfelden of het wel echt rechtvaardig was. Grootmoedig hebben we het daarna ook allebei weggeslikt en waren we het wel over dit ding volmondig eens: we gaan door, niet dankzij, maar ondanks de hulp. We weten dat we elk op onze manier en ook samen echt wel het beste willen voor de kinderen.