Meest recent

    AP

    Politiek afscheid van een grote kleine Afrikaanse dame

    Vandaag kiezen de inwoners van Liberia in West-Afrika een nieuwe president. Het is voor het eerst in de bloedige geschiedenis van het land dat de macht via verkiezingen wordt doorgegeven. De eerste verkozen vrouwelijke Afrikaanse president ooit, Ellen Johnson-Sirleaf, geeft na twee ambtstermijnen de fakkel door. Zoals het hoort. Een portret.   

    In de straten van Monrovia was het de laatste dagen druk. De Liberianen kwamen op het ritme van de highlife en afrobeat massaal de straat op voor hun kandidaat. Voetballegende George Weah lokte uitzinnige jongeren, er was ook de voormalige baas bij van een groot frisdrankenbedrijf en de ex-vrouw van oud-president Charles Taylor, Jewel Howard-Taylor, dacht ook dat ze nog stemmen kon ronselen.

    Eén vrouw bleef afwezig . Huidig president Ellen Johnson-Sirleaf. Zij voerde zelfs geen campagne voor haar eigen vicepresident Boakai omdat, zo zegt haar entourage, "ze wil dat het land aan een nieuw hoofdstuk begint zonder haar invloed".  

    Nochtans is de invloed van de nu 79-jarige krasse dame niet te onderschatten.  Ellen Johnson-Sirleaf had het geluk in de Verenigde Staten te kunnen studeren, aan de prestigieuze Harvard-universiteit. Ze was een tijdje minister en werkte na de staatsgreep van Samuel Doe begin jaren 80 ook voor de Wereldbank, de VN en privébanken. Ze verbrandde zich door krijgsheer Charles Taylor te steunen, maar daar zou ze zich later voor verontschuldigen. 

    Eerste verkozen presidente van Afrika

    Toen ze voor de tweede keer meedeed aan de verkiezingen, in 2006, lag Liberia in puin. Het land had een zware burgeroorlog gekend tussen 1989 en 2003, toen Taylor na een vredesakkoord in ballingschap ging. Sirleaf zei toen: "Onze eerste uitdaging is eerst en vooral die van vrede en veiligheid. Daarvoor moeten we ook hard werken aan de verzoening van onze natie."

    Johnson-Sirleaf werd verkozen en moest 100.000 ex-strijders die de wapens hadden neergelegd, een plaats geven in de maatschappij. Ze moest de economie opnieuw op gang krijgen in een verwoest land dat 200.000 oorlogsdoden telde, enorm veel werklozen en een half miljoen ontheemden.  

    Heropbouw en herverkiezing

    De presidente stroopte meteen de mouwen op. Onderwijs en gezondheidszorg zouden haar grote prioriteiten worden . In 2007  maakte ze het lager onderwijs gratis en verplicht.   

    In 2011 werd ze herverkozen voor een tweede termijn van zes jaar. Daarmee brak ze wel haar belofte om slechts één ambtstermijn te regeren. Maar ze ging meteen opnieuw hard aan het werk om nog meer herop te bouwen en te verzoenen.  De jonge Liberianen hielden van hun Mama Liberia, en ook de internationale gemeenschap geloofde in haar. Bondgenoten als de VS en Duitsland en de grote financiële instellingen hielpen haar bij haar andere grote prioriteit: schuldverlichting. Zo kwam Liberia stilaan uit het moeras. 

     

    AP2011

    Vredesvrouw

    In 2011 won Johnson-Sirleaf samen met een andere Liberiaanse, mensen­rechten­activiste Leymah Gbowee, en de Jemenitische Tawakkul Karman, de Nobelprijs voor de Vrede. De drie werden geprezen voor "hun geweldloze strijd voor de veiligheid van de vrouwen en hun recht om mee te bouwen aan vrede". 

    Dat lag zeker ook aan Sirleafs verdienste om in haar land een Waarheids- en Verzoeningscommissie op te richten. 20 jaar burgeroorlog werd daar uitgesproken, uitgehuild en vergeven.  

    Er moest onlangs nog één keer worden gehuild in Liberia. Om de vele doden van de ebolacrisis in 2014. Maar ook daarin toonde Johnson-Sirleaf zich een sterke staatsvrouw. Op een conferentie in Brussel kwam ze de donor­gemeenschap vertellen dat Afrika een echt marshallplan nodig heeft voor problemen rond gezondheidszorg, onderwijs en werkloosheid. Daarin heeft ze wellicht gelijk. Maar er zullen nog meer vrouwen of mannen van haar kaliber nodig zijn om dat te helpen verwezenlijken.