Meest recent

    Freddy Horion: "Dit is geen straf, maar een psychische foltering"

    Freddy Horion, het is een naam die in het collectief geheugen zit. De man met de donkere zonnebril zit al sinds 1979 vast voor vijf moorden. Met zijn 38 jaar cel is hij één van de langst zittende gedetineerden van ons land. Hoe ervaart hij zijn levenslange gevangenisstraf? Aan ons reportagemagazine Pano deed hij voor het eerst zijn verhaal. Niet volledig herkenbaar, omdat hij niet wil dat de jongere generaties hem ook leren kennen.

    In juni 1979 dringt Freddy Horion samen met een kompaan een huis in Sint-Amandsberg binnen. Ze vermoorden vijf mensen, uit wraak. Horion was woest omdat hij net een zware gevangenisstraf had moeten uitzitten voor een overval en enkele diefstallen.

    Hij denkt nog vaak terug aan zijn gruwelijke daden. “Je wordt er natuurlijk op allerlei manieren aan herinnerd. Ik kijk niet naar geweldfilms. Ik weiger ook te praten over wapens en dingen die me er aan doen terugdenken. Maar ik kijk naar het TV-journaal en word toch geconfronteerd met geweld en wapens”.

    "Een mens wordt niet geboren als misdadiger"

    Horion kreeg de doodstraf die later werd omgezet naar levenslang. Ondertussen zit hij al 38 jaar vast voor de vijf moorden. Met zijn vorige straf erbij zit hij nu al 45 jaar achter tralies. Dat veel mensen hem nooit zullen begrijpen, snapt Horion maar al te goed. “Maar mensen kunnen in situaties komen dat ze zichzelf niet meer zijn. Een geboren misdadiger bestaat niet. Je bent een product van de omstandigheden waarin je opgroeit, van je opvoeding… En soms kom je in situaties waar je jezelf niet meer bent”.

    "Niemand weet dat ik hun grootvader ben"

    Hij heeft kinderen en kleinkinderen. Die kwamen vroeger af en toe op bezoek, maar nu wil hij ze niet meer zien in de gevangenis. “Niemand weet dat ik hun grootvader ben. Er moet maar iemand zitten in de bezoekerszaal die ze herkent en heel Gent weet wie hun grootvader is. Dat hoeft allemaal niet”. 

    Boeken omzetten in brailleschrift

    In de gevangenis probeert hij zich bij te scholen om de voeling met de maatschappij niet te verliezen. “De mensen staan er versteld van
    dat ik kan meepraten over het Titicacameer in Zuid-Amerika. Maar ik heb over alles gelezen, heb boeken in brailleschrift gezet, weet iets van sociale netwerken, heb een computer en een televisie,…”

    "België is het enige land in Europa waar levenslang echt levenslang is"

    Na 14 jaar cel, in 1993, kon hij in principe vrij komen onder voorwaarden. Hij verscheen tientallen keren voor de strafuitvoeringsrechtbank die beslist over die voorwaardelijke vrijlating. Maar telkens was het antwoord duidelijk: neen. Dat kan Horion niet begrijpen. “Levenslang betekent niet dat je de rest van uw leven achter tralies moet blijven. Daarvoor heeft de jury u niet veroordeeld. België is het enige land in Europa waar levenslang echt levenslang kan zijn. Het mag normaal gezien niet. Maar gewoontegetrouw veegt België daar zijn voeten aan natuurlijk”.

    "Als je iemand 38 jaar in de gevangenis laat zitten, geef je toe dat het systeem faalt"

    De nabestaanden van de slachtoffers willen niet dat Horion ooit nog vrijkomt. Hij begrijpt dat, maar heeft het zeer moeilijk met de onzekerheid over zijn toekomst. “Je kan zeggen: dergelijke feiten zijn overgeeflijk. Je mag niet meer vrijkomen. OK, maar dat moet dan toch op het proces worden beslist. En niet na veertig jaar door een psychiater of door een directeur. Als je het daar niet mee eens bent, kan je evengoed justitie afschaffen. Dan moeten ze geen proces meer voeren. Je wordt gestraft met een doel van re-integratie. En als je iemand 38 jaar lang in de cel laat zitten, geef je toe dat uw systeem faalt”.

    "Ik ben veranderd"

    Verschillende psychiaters die Horion onderzochten, vinden dat hij vrij zou kunnen komen, onder bepaalde voorwaarden. “Door ouder te worden, is hij minder gevaarlijk geworden”, zegt emeritus professor psychiatrie Paul Cosyns. Ook Horion benadrukt zelf dat hij veranderd is. “Je kan toch niet
    zeggen dat ik dezelfde ben als 40 jaar geleden? We moeten praten over de man van nu. Over de feiten kunnen we blijven praten, hoe erg het ook is, maar daar verandert er niets meer aan”.

    Creperen in de cel

    Wat hij zou doen als hij vrijkomt? “Eigenlijk verlang ik niet veel. Een beetje wandelen of fietsen in de natuur. Samen zijn met mijn kinderen en kleinkinderen. Naar mijn televisie kijken en brieven versturen. Op
    restaurant gaan? “Ik maak mijn eten liever zelf klaar!”

    En wat als hij zou weten dat hij nooit meer vrijkomt? “Dan hoop ik maar één ding: dat ik zo rap mogelijk een terminale kanker krijg. Of zelfmoord. Dat is dan de enige oplossing. “Gewoon uw dood afwachten in dit systeem, dat wenst ge uw grootste vijand niet toe.”

    Bekijk de hele reportage vanavond op Eén of op VRT NU.