Meest recent

    FLIP FRANSSEN

    Catalonië: wat als de N-VA nu in de oppositie zou zitten?

    Wat als... Stel nu dat de N-VA niet in de regering had gezeten. Hoe zou ze zich dan opgesteld hebben bij de Catalaanse onafhankelijkheid? 

    labels
    Opinie

    Ongetwijfeld was de partijdelegatie bij het referendum groter geweest en nog veel nadrukkelijker in beeld. Ongetwijfeld zouden daarna in De Kamer de grote woorden niet geschuwd zijn. Ongetwijfeld had de fractie dan een resolutie ingediend die de regering oproept om de onafhankelijkheid van Catalonië te erkennen. Ongetwijfeld zou de Vlaamse regering opgeroepen worden om bilaterale akkoorden te sluiten met Catalonië over onderwijs of cultuur, als impliciete erkenning. 

    Ongetwijfeld was er een resolutie ingediend in De Kamer en het Vlaams Parlement die de aanhouding veroordeelde van Jordi Sànchez, voorzitter van de Catalaanse Nationale Assemblee (ANC – de burgerbeweging voor onafhankelijkheid), en Jordi Cuixart, voorzitter van Òmnium Cultural (een soort Catalaans Davidsfonds, maar dan duidelijk voor onafhankelijkheid). Ongetwijfeld zouden Parlementsleden in tv-studio’s niet zo hulpeloos rond de pot moeten draaien met ‘dialoog een kans geven’.

    De N-VA is een regeringspartij en moet zich daarnaar gedragen. 

    Dit gedachtenexperiment toont aan dat politiek niet enkel een kwestie is van ideologie, maar ook van pragmatisme. De N-VA is een regeringspartij en moet zich daarnaar gedragen. Dat maakt het niet makkelijk. Zo zie je parlementsleden die op Twitter en Facebook openlijk hun steun uitspreken voor de onafhankelijkheid van Catalonië en pleiten voor erkenning van het nieuwe land. 

    De keuze van de N-VA

    De N-VA zal graag wijzen op het resultaat van hun regeringsdeelname. "Charles Michel is de enige Europese regeringsleider die zijn nek heeft uitgestoken". Niet te ver, de man is nog jong en moet nog een internationale carrière kunnen maken. Maar toch huilt hij niet helemaal mee in het "EU-Spanje: één front"-koor. De N-VA heeft bij de regeringsvorming in 2014 een keuze gemaakt. De N-VA heeft regeringsverantwoordelijkheid genomen én het communautaire in de diepvries gestoken, met maar één doel: gezien worden als een traditionele partij. Dat is misschien wat kort door de bocht, maar het komt erop neer om "betrouwbaar te zijn in de ogen van de gemiddelde kiezer". Jan Jambon (Binnenlandse Zaken), Steven Vandeput (Defensie) en Johan Van Overtveldt (financiën) doen er alles aan om de "rustige vastheid" in persoon te zijn.

    De N-VA wil kiezers trekken door te tonen dat ze meer is dan die separatistische partij, daaronder begrepen: die het land in chaos wil storten. Neen, de N-VA is een betrouwbare regeringspartij. Het werk van de voorbije jaren wil N-VA natuurlijk niet weggooien voor een Catalaans avontuur. Hoe zeer het hart van een Jan Jambon ook klopt voor de Catalaanse onafhankelijkheid. De partij heeft beslist dat het geen regeringscrisis waard is. Catalonië mag het doel van de partij niet in de weg staan. Wat dat doel van de N-VA ook moge zijn, het is niet de Catalaanse onafhankelijkheid.

    Bliksemafleider

    Maar dat wil niet zeggen dat de N-VA geen druk ondervindt vanop haar Vlaamse flank. Die maakt misschien geen meerderheid van de kiezers uit, misschien zelfs geen meerderheid van het personeel, maar de roots van de meeste partijtoppers, en hun gevoeligheden, liggen wel daar. Ze worden er in levende lijve en op de sociale media op aangesproken. Dat is bepaald ongemakkelijk.

    Andere partijen willen niet in de kaart van de N-VA spelen.

    De partijlijn is duidelijk. De druk afleiden naar de andere regeringspartijen. "Aan ons ligt het niet, het zijn de andere regeringspartijen die je onder druk moet zetten." Zoiets zal op de befaamde debatfiches wel staan. Je ziet het in meerdere varianten steeds opnieuw opduiken. Dat is natuurlijk niet helemaal onjuist. Een buitenlands conflict wordt in de binnenlandse politiek altijd in binnenlandse partijpolitieke lijnen gewrongen. De positie hangt ook voor de andere partijen niet puur af van hun ideologie, maar ook van pragmatisme en opportuniteiten. Niemand wil de N-VA in de kaart spelen.

    Je kan als traditionele partij maar beter kiezen voor de Spaanse kant, met de steun van de EU en hopen dat die het halen. Ondertussen reken je erop dat zoiets afstraalt op de N-VA hier. De N-VA wordt daarbij voorgesteld als diegenen die de… Catalaanse chaosmakers steunen. Dat is geen toeval natuurlijk. 

    Francken

    De uitspraak van staatsecretaris voor Asiel en migratie Theo Francken kwam als geroepen. Wie analyseert wat Francken heeft gezegd zal ontdekken dat het niets is. Buiten het feit dat hij impliciet aangeeft dat er een probleem is in Spanje en dat je kan spreken van politieke vervolgingen. Natuurlijk is het niet Francken zelf die daarover moet oordelen bij een asielaanvraag, wel de administratie.

    Het was trouwens Bart Maddens die in een opinietekst had opgeroepen om Puigdemont in België politiek asiel te verlenen. Maddens is een van die stemmen die vanuit de Vlaamse flank druk houdt op de N-VA. De andere partijen waren er als de kippen bij om Francken… roekeloosheid te verwijten. Ja, noem hem maar een chaosmaker. Om zijn roekeloosheid dikker in de verf te zetten, stappen ze over de kern van de zaak: de rechtstaat in Spanje.

    Rechtstaat

    De collateral damage van de politieke stellingname in België en Europa is voor de democratie en de rechtstaat in Spanje. Op dit moment zitten er in Spanje twee mensen in de cel op verdenking en in afwachting op hun proces voor ‘opruiing’. Opruiing is een juridische containerterm, gebruikt door allerlei onfrisse regimes om politiek tegenstanders op te sluiten. Je moet niet echt iets strafbaars hebben gedaan, je hebt ‘opgeruid’. Daarmee maak je politieke tegenstander monddood als het je uitkomt.

    Vergelijkbaar daarmee is de aanklacht tegen de Catalaanse regeringsleider Carles Puigdemont voor ‘rebellie’, die op dit moment onderzocht wordt. Ook hij zou vervolgd worden voor een politieke opinie. Of hoe denken we over de aanklachten tegen leidende ambtenaren voor het organiseren van het referendum. Ambtenaren, die doen wat hun politieke leiders hen opdragen. En daarbovenop vindt u het misschien normaal dat de politie zonder gerechtelijk bevel politieke websites kan sluiten? En ook het politiegeweld van 1 oktober is ondertussen genoeg bekend.

    Hoe lang kan de EU wegkijken van de Spaanse acties in Catalonië?

    Volgens de EU-top en de traditionele politici in ons land is dat allemaal proportioneel om ‘Catalonië naar het herstel van de rechtstaat te leiden’. Zo verkondigde Kathleen Van Brempt (EU-parlementslid SP.A) nog dat Spanjaarden hier geen asiel konden krijgen omdat in Spanje de politieke rechten niet geschonden worden. Ik raad haar aan om de bovenstaande paragraaf eens goed te lezen en te overwegen. Was er in dit land geen N-VA, ze stond zelf op de bres tegen de schendingen van de rechtstaat in Spanje.

    In die zin was de uitspraak van Theo Francken ideaal om de zaken op scherp te zetten. N-VA krijgt nu de kans om zichzelf op de politiek kaart te zetten als enige van de ‘traditionele partijen’ die de politieke rechten van de Catalanen verdedigen tegen de brute Spaanse macht, gesteund door de op macht geconcentreerd EU. Zo kan die ongemakkelijke politiek situatie voor de N-VA op lange termijn veel beter uitdraaien dan verhoopt.

    Hoe lang kan de EU wegkijken van de Spaanse acties in Catalonië? Zal achteraf blijken dat ook hier de N-VA eerst gezien had wat het echte probleem was en achteraf schoorvoetend gevolgd worden door de andere partijen (zoals bij de vluchtelingencrisis)? Opportunisme is een slechte politieke raadgever. En ondertussen is er maar één ‘traditionele partij’ die zich aansluit bij het protest tegen het nemen van politieke gevangenen in de EU.

    ___
    VRT Nieuws wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.