Meest recent

    Tijdslijn klimaatconferenties : de weg naar Bonn

    Naar schatting 25.000 mensen zijn in Bonn voor de klimaatconferentie die daar vandaag begint. De beloftes van Parijs moeten er uitgewerkt worden. Het is de jaarlijkse klimaatvergadering tussen 197 landen van de Verenigde Naties, maar het is wellicht niet de klimaatconferentie die de geschiedenisboeken zal halen.  

    In 1992 stelden de Verenigde Naties een Raamverdrag inzake
    Klimaatverandering op: de “Rio Conventie voor Klimaatverandering”, genoemd naar de Braziliaanse stad Rio De Janeiro waar de Verenigde Naties toen bijeen waren.  Het verdrag bepaalt dat de concentraties broeikasgassen in de atmosfeer onder het niveau gehouden moeten worden waarop ze het klimaat dreigen te verstoren.

    In 1994 treedt de “Rio Conventie” in werking, en wordt de “Conferentie van de Partijen” (COP) opgericht. Dat is het orgaan dat toeziet op de uitvoering van het verdrag. Alle landen die het verdrag hebben ondertekend, zijn erin vertegenwoordigd. Sinds 1995 komt de “Conferentie van de Partijen” elk jaar samen, telkens in een ander land. De bijeenkomsten hebben ook een nummer.

    De bijeenkomst van dit jaar in Bonn is de 23e. Het is de top die de spelregels moet bepalen voor de uitvoering van het akkoord van Parijs. Hieronder vindt u een overzicht van alle toppen. Klik op de geaccentueerde tekst om meer informatie te krijgen.

    Tijdslijn

    Een overzicht van enkele data

    1995 COP 1 Berlijn, Duitsland

    1996 COP 2 Geneve, Zwitserland

    1997 COP 3 Kyoto, Japan

    Op deze bijeenkomst wordt het “Kyoto Protocol” opgesteld. Het protocol maakt de doelstellingen van de “Rio Conventie voor Klimaatverandering” concreet: de geïndustrialiseerde landen (de landen van de Europese Gemeenschap + 35 andere) verbinden zich ertoe hun gezamenlijke uitstoot van broeikassen met 5 procent te verlagen ten opzichte van 1990. Dit moeten ze doen in de periode 2008-2012. 
Er wordt overeengekomen dat het protocol pas in werking treedt als 55 landen, die samen verantwoordelijk zijn voor minstens 55% van de wereldwijde uitstoot, het verdrag hebben ondertekend.

    1998 COP 4 Buenos Aires, Argentinië


    1999 COP 5 Bonn, Duitsland



    2000 COP 6 Den Haag, Nederland


    2001 COP 7 Marrakech, Marokko


    2002 COP 8 New Delhi, India


    2003 COP 9 Milaan, Italië

    2004 COP 10 Buenos Aires, Argentinië 


    Op deze bijeenkomst wordt het vereiste quotum van 55 landen die het “Kyoto Protocol” hebben ondertekend, bereikt. Een jaar later treedt het “Kyoto Protocol” in werking.


    2005 COP 11 Montréal, Canada
 


    2006 COP 12 Nairobi, Kenia


    2007 COP 13 Bali, Indonesië


    2008 COP 14 Poznan, Polen


    2009 COP 15 Kopenhagen, Denemarken


    2010 COP 16 Cancun, Mexico


    2011 COP 17 Durban, Zuid-Afrika



    2012 COP 18 Doha, Qatar

    Op deze bijeenkomst wordt afgesproken om het “Kyoto Protocol” te verlengen tot 2020. In het amendement dat daartoe wordt opgesteld, verbinden de geïndustrialiseerde landen zich ertoe hun gezamenlijke uitstoot met minstens 18 procent te verlagen ten opzichte van 1990. Dit moeten ze doen in de periode 2013-2020. 
Ook wordt afgesproken om tegen 2015 tot een universeel klimaatakkoord te komen, een akkoord dat geldt voor alle landen – dus niet alleen de geïndustrialiseerde.

    2013 COP 19 Warschau, Polen



    2014 COP 20 Lima, Peru



    
2015 COP 21 Parijs, Frankrijk

    Op deze bijeenkomst wordt het “Klimaatakkoord van Parijs” beklonken. Zowat alle landen verbinden zich ertoe inspanningen te leveren om de opwarming van de aarde te beperken tot maximaal 2 graden: het mag niet warmer worden dan 2 graden boven het pre-industriële niveau. Bij voorkeur wordt de opwarming zelfs beperkt tot maximaal 1,5 graden. 
De landen verbinden zich er ook toe een nationaal klimaatplan op te stellen, waarmee ze zich voorbereiden op de mogelijke gevolgen van de klimaatverandering. 
Voorts wordt overeengekomen dat rijke landen ontwikkelingslanden financieel zullen helpen om hun uitstoot van broeikasgassen te beperken. Die uitstoot moet tegen het midden van de eeuw in evenwicht zijn: er mag niet meer uitgestoten worden dan wat de natuur kan opnemen.

    Het akkoord treedt pas in werking als 55 landen, die samen verantwoordelijk zijn voor minstens 55% van de wereldwijde uitstoot, het hebben ondertekend. Een jaar later wordt het quorum bereikt en treedt het akkoord in werking.

    2016 COP 22 Marrakech, Marokko

    2017 COP 23 Bonn, Duitsland



    Op deze bijeenkomst worden de inspanningen besproken die de landen tot nu toe hebben gedaan om de doelstellingen van het “Klimaatakkoord van Parijs” te bereiken. Ook wordt er gekeken welke extra inspanningen geleverd kunnen (moeten) worden. Een eerste officiële evaluatie van de geleverde inspanningen, volgt volgend jaar, op de 24ste bijeenkomst in Katowice in Polen.

    2018 COP 24 Katowice, Polen

    ...