Meest recent

    Copyright 2016 The Associated Press. All rights reserved.

    2 jaar na aanslag in Bataclan: "Ik had haast geen andere keuze dan me voor dood te houden"

    Bij de aanslagen in Parijs vielen in totaal 130 doden en zo’n 350 gewonden. Zij die het overleefden, deden kort na de feiten hun verhaal aan de politie. Wat terrorisme doet met een samenleving, weten we, wat het doet met mensen die het rechtstreekse doelwit vormden, leest u in hun relaas. Het verhaal van vrijdag 13 november 2015 in Parijs zoals deze vier het beleefden.

    Overlevende 1 M.D. - vrouw - 31 jaar

    “Op vrijdag 13 november 2015 was ik met enkele vrienden een glas aan het drinken op een terras aan de boulevard Voltaire, op een  vijftigtal meter van de Bataclan. Toen we de eerste knallen hoorden, gingen we de straat op. We dachten dat het om voetzoekers ging. Maar snel hadden we door dat het iets anders was: geweerschoten.

    We vluchtten terug het café in, de kelder in. Daar zaten we dan, zonder venster, zonder zicht op hetgeen aan het gebeuren was.

    Meer dan drie uur hebben we daar met zijn allen gezeten. We
    hoorden schreeuwen, we hoorden schieten, we hoorden gehuil. We hebben getracht niet toe te geven aan de paniek al wisten we via de sociale media ondertussen wel wat er werkelijk aan de hand was.    

    Drie uur later werden we geëvacueerd, handen in de lucht, gefouilleerd door de politie. Ze brachten ons naar een klein belendend straatje. Onderweg zagen we lichamen liggen, bedekt met een laken, plassen met bloed. Verschrikkelijke scenes waarvan ik me weken nadien nog altijd afvroeg of ze wel werkelijkheid waren.   

    De gruwel die we die we die nacht zagen en hoorden, de onnoemelijke spanning, de angst om te sterven, daar niet levend weg te geraken, heeft sporen achtergelaten die ik tot op de dag van vandaag tracht te onderdrukken.”

    Overlevende 2 C.D. - man - 24 jaar

    “Met m’n broer was ik op 13 november 2015 in de Bataclan om een concert bij te wonen van de ‘Eagles of Death Metal.’ Eigenlijk wou m’n broer met zijn vriendin gaan maar de relatie liep een paar  weken voordien spaak en daarom kreeg ik van hem het ticket aangeboden.

    Zo’n drie kwartier na de start van het concert hoorde ik het geluid van voetzoekers. Ik draaide me om zonder te begrijpen wat er precies
    gebeurde. M’n broer vroeg me of het effectief voetzoekers waren? ‘Neen, neen,’ antwoordde ik hem. ‘Zoek dekking.’ Ik zag de reacties van de muzikanten op het podium en begreep onmiddellijk dat de situatie bijzonder ernstig was, dat er iets vreselijk abnormaals gaande was. Ik wierp me samen met mijn broer op de grond.  

    Ik zag een massa die zich in beweging zette. Iedereen wou richting uitgang. In twee woorden zei ik tegen mijn broer niet te bewegen en op de grond te blijven liggen zelfs al riskeerden we platgetrapt te worden.

    Eén beeld vergeet ik nooit. Een toeschouwer bleef rechtstaan, keek de schutters aan, stak zijn middelvinger op en werd vervolgens doorzeefd.

    Ik kon de schutters goed observeren. Ze waren eerst met drie, dan volgde een eerste vuursalvo, en dan zag ik nog twee andere schutters.

    De laatste schutter had duidelijk een hatelijke blik in zijn ogen. Op een bepaald moment raakte een kogel mijn broer in de rug, vervolgens
    mijn arm, om te eindigen in het hoofd van iemand die voor mij lag. Het bloed gutste over het gezicht van mijn broer. Hij keek me paniekerig aan en zei me dat hij van me hield.  Op dat moment besefte ik dat we zo snel mogelijk daar weg moesten. Ik sloot m’n ogen en riep ‘nu’. We zijn samen opgestaan, keken niet om, en liepen richting nooduitgang links van de scene. Doordat anderen ons zo zagen weglopen, volgden ze.
    Verschillende onder hen werden op dat moment dood geschoten. We probeerden zo goed als dat kon de mensen die op de grond lagen te ontwijken en zodoende, door van links naar rechts te springen, konden de schutters ons moeilijker treffen.

    Eenmaal buiten zag ik verschillende gewonden van wie sommigen zeer ernstig. Hoewel er daar veel volk was, wou ik me zo snel mogelijk uit de voeten maken. We liepen verder tot aan een metrostation. Daar stapten we in een metrowagon en beseften we dat we helemaal bedekt waren met bloed. We onderzochten onszelf of we niet gewond waren. De andere metroreizigers staarden ons slechts aan.”

    Overlevende 3 M.D. man - 24 jaar

     “Om 21 uur begon The Eagles of Death Metal te spelen. We stonden met zijn drieën rechts in de zaal. De sfeer was goed, we lachten. Bij het begin van het tweede liedje ging ik wat naar voor en installeerde me centraler voor het podium. Ik bleef oogcontact houden met m’n vrienden die waren blijven staan. Bij het liedje “Kiss the devil”, op de gitaarsolo’s, hoorde ik achter me een reeks ontploffingen. Ik zag dat de gitarist zich vreemd gedroeg. Hij keek op een onnatuurlijke wijze naar de deuren van de zaal.

    Instinctief draaide ik mijn gezicht ook naar die richting. Twee deuren gingen plots open, het werd helemaal donker. Ik zag drie silhouetten de zaal binnenkomen.

    Ik werd me plots bewust van het gevaar, wierp me op de vloer om te ontsnappen aan de kogels die werden afgevuurd. Ik schrok toen ik links en rechts van me zag hoe iedereen nog recht bleef staan. Ik denk dat ik geroepen heb en een paar seconden later lag iedereen op de vloer. De mensen die naast me stonden lagen nu op me. Het was pikkedonker. iedereen was in paniek en schreeuwde. De vuursalvo’s bleven verdergaan. Eén van de terroristen begon te praten : “Onze broeders zijn dood in Syrië, daarom zijn we hier….” De mensen rondom mij panikeerden. Ik zei hen te zwijgen. Sommigen begonnen te stikken en hapten naar lucht. Ik besefte dat ik iets moest doen. Tegelijk werd ik ontzettend boos.

    Verschillende minuten bleven we daar zo liggen. Het gehuil en het schieten hield niet op. Op een bepaald moment verwijderden de terroristen zich van ons.

    Ik had geen idee waar de vluchtwegen zich bevonden. Ik was ook halvelings verblind door de verlichting die terug was aangestoken, vermoedelijk door een klanktechnicus van de muzikanten. Het enige wat ik zag waren de hekken tussen de zaal en het podium waarachter ik me kon verschuilen. Want ik was er me perfect van bewust dat ik een makkelijk doelwit zou worden zodra de terroristen vanop het balkon zouden beginnen schieten op de mensen in de zaal.

    Ik had haast geen andere keuze dan me voor dood te houden achter de hekken. Ik lag plat op mijn buik, de helft van mijn lichaam op het metalen hek, m’n hoofd verborgen tussen lichamen, het ene levend, het andere dood. Een man stortte zich nog op mij, enkel mijn benen kwamen er onderuit.

    Ik hoorde de terroristen gijzelaars nemen. Een onder hen schoot de een na de andere af en amuseerde zich door hen mentaal te martelen. Hij zei: “Het is goed, je kan gaan.” Vervolgens schoot hij ze neer. Hij kwam geregeld mijn kant op maar heeft me nooit geraakt. Ik hield mijn hand in mijn mond. Ik wou vermijden dat hij zou horen hoe ik zou schreeuwen van de pijn mocht ik geraakt worden door een kogel.  

    Plots voelde ik hoe een lichaam bovenop me van me afgleed, m’n t-shirt meetrekkend waardoor mijn buik bloot kwam te liggen. Ik had schrik omdat de terroristen me zo zouden kunnen zien ademen. Ik trachtte mijn ademhaling onder controle te krijgen door naar mijn buik te kijken. Toen zag ik dat ik haast volledig bedekt was met bloed van mensen naast me.

    Een vrouw een beetje verder werd plots geraakt door een kogel in haar rug. De kogel moet verwoestend zijn binnengedrongen in haar lichaam. Ze had pijn en kon zich niet bedwingen het uit te schreeuwen. Ze herhaalde en herhaalde, luider en luider, ‘ik heb pijn, ik heb pijn, ik heb pijn….’ Ik zei haar haar hand in haar mond te nemen, net zoals ik.

    Korte tijd later was er een ontploffing ter hoogte van het podium. Ik besefte dat het de terrorist was die zichzelf had opgeblazen en dat de stukjes die uit de lucht als sneeuwvlokken neerdwarrelden de restanten van zijn lichaam waren.

    In een totale stilte die zo’n 20 minuten moet geduurd hebben, bleven we daar liggen, zonder te weten of het gevaar geweken was of niet. Al die tijd dacht ik aan honderd en één zaken maar het was me duidelijk dat mijn vrienden gewond of gedood zouden zijn en dat het leven nooit
    nog zou worden wat het was." 

    Overlevende 4 L.V. - vrouw - 21 jaar

    “Het moet rond 21 uur geweest zijn. Ik was aan het dansen met E, mijn vriendin. Plots hoorden we geweerschoten. Het geluid kwam van achter ons en leek op het geluid van een voetzoeker. Ik dacht eerst nog dat het een grap was. Het bleef maar knallen. Lachend sprak ik de man naast mij aan met de vraag of dat ook deel uitmaakte van het spektakel?

    Toen ik me omdraaide om te zien wie al dat lawaai maakte, zag ik drie mannen, schietend op de mensen in de zaal. Door een domino-effect op gang gebracht door de mensen voor ons, kwam ik op de vloer terecht en zonder het goed te beseffen lag ik plots op E, mijn vriendin. Iemand, ik weet niet wie, deed het licht uit. Terwijl het schieten onophoudelijk voortduurde, keek ik naar E. Ze had een beetje bloed op haar gezicht, ik dacht dat ze zich niet lekker voelde. Ik zag dat ze een klein gaatje had in haar wang en begon met haar te schudden om haar terug tot bewustzijn te brengen. Ik besefte al snel dat ze geen hartslag meer had en overleden was.”

    Alle fragmenten komen uit Pano – 1 jaar na Parijs, uitgezonden op 2 november 2016. Het volledige programma kan u hier opnieuw bekijken.