Ik ben een agressieve voetganger met een middenvinger naar uw gsm

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag het bericht over rijden met auto, bus of vrachtwagen met de gsm in de aanslag.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Ik ben een assertieve voetganger (en fietser). Een  roekeloze, ja zelfs een agressieve voetganger, zeggen sommigen, gewoon omdat ik mijn beperkte rechten als deelnemer in het verkeer op beschaafde wijze opeis. Nu ja, beschaafd…

Ik betrap er mijzelf op dat mijn middenvinger al te gemakkelijk de hoogte ingaat, tegenwoordig. Dat ik al te snel mijn stem verhef. Dat er blijkbaar een reeks scheldwoorden klaarzit achter mijn stembanden. Niets menselijks is mij vreemd. 

Maar is het roekeloos om op het zebrapad over te steken en ervan uit te gaan dat de automobilisten zullen stoppen? 

Is het roekeloos om ervan uit te gaan dat afslaande automobilisten je niet de pas zullen afsnijden?

Is het roekeloos om niet opzij te gaan voor automobilisten die even het voetpad willen gebruiken? Of die de hele straat nodig blijken te hebben?

Is het roekeloos om over te steken als het licht op groen staat maar de gehaaste of onoplettende of klootzakkerige automobilist nog snel door het rood wil?

Het is dagelijkse kost, iedere voetganger zal het bevestigen. Natuurlijk zijn voetgangers geen engeltjes, ook dat zie ik alle dagen. Maar een voetganger zit niet in een stalen kooi. Een voetganger heeft geen remafstand. Een voetganger is geen potentiële moordenaar. En van dat beladen woord neem ik geen letter terug.

De automobilist wél.

En al zeker de buschauffeur en de trucker, die geen halve ton maar een veelvoud van dat dode & dodelijke gewicht moet besturen.

Dat zijn dus beroepschauffeurs.

Mensen die alle dagen op de baan zijn. Die ervaren zijn. Die vertrouwd zijn met moeilijke situaties.  Die het verkeersreglement kennen, of geacht worden het te kennen. Die verantwoordelijk zijn voor hun passagiers, voor hun lading. Van wie de baas verwacht dat ze zonder brokken en ongelukken en erger hun job doen.

En toch.

Het zijn net die chauffeurs die ik – steeds opnieuw tot mijn ontsteltenis - veel te vaak met één hand aan het stuur en één hand aan de gsm zie rijden. En maar kletsen, en maar lullen, of sms’jes verzenden, of mailtjes lezen, terwijl ze met hun meterslange bus een bocht nemen, terwijl ze met hun twintigtonner over de weg laveren of in hun achteruit een parking of losplaats oprijden.

Ze zien mij te laat aan het zebrapad.  Of ze zien mij niet. Ze zien te laat dat het licht op rood springt. Ze reageren te laat. Ik moet achteruit springen. Of rennen voor mijn leven. 

Ze zien mij te laat aan het zebrapad.  Of ze zien mij niet. Ze zien te laat dat het licht op rood springt 

Kom mij niet vertellen dat een auto, een bus, een vrachtwagen besturen en gsm’en echt wel samengaan,  dat onze hersenen dat aankunnen -de evolutieleer nietwaar?-, dat de mens een slimme aap is die dat allemaal kan combineren, dat de gevaren onbestaand dan wel schromelijk overdreven zijn. Het is niet waar.

Ik heb zelf gezondigd, toen ik nog een auto had. Niet veel, maar niet veel is nog te veel. Mea culpa daarvoor. Ik zondig nu hoogst uitzonderlijk nog, in een geleende auto. Als ik gebeld word. Benaantrijden kanni bellen, antwoord ik dan.

En ook al ben ik een ervaren chauffeur met een onberispelijke staat van dienst en bonus malus 0 (hout vasthouden), terwijl ik die woorden sms, wijk ik uit, zie ik de stoplichten van mijn voorligger maar net op tijd, heb ik die voetganger op het zebrapad  of die wachtende fietser te laat gezien en moet ik een verontschuldigende hand opsteken.

Wat overigens een bijzonder slap excuus is voor een grove onvoorzichtigheid en nalatigheid. Ook dat besef ik. Ik meen het dan nog met die verontschuldiging, het is geen achteloos of verveeld gebaar. Het soort gebaar dat mij woedend maakt als ik weer voetganger ben en de wet van de sterkste moet ondergaan.

--

VRT Nieuws wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.