Video player inladen ...

Zeven jaar was je toen je kwam. Nog altijd moet je wachten op mama en papa ...

Mohamed, een Syrisch jongetje van 7, vluchtte in een bootje naar België en leeft nu bij pleegouders. Hij liet noodgewongen vader, moeder, broer en zussen achter in Turkije. Phara de Aguirre maakte voor "4x7" een reportage wat een moeder meemaakt die zo'n kind laat vertrekken naar een ver en onbekend land. De pleegouders vertellen in deze tekst wat zo'n kind meemaakt.

labels
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Mohamed rent verwachtingsvol naar de deur wanneer de bel bezoek aankondigt. Je weet immers nooit of je mama en papa wel aanbellen en nu aan de andere kant van de deur op je staan te wachten.

Het waren de beginweken … Augustus 2016.

Een kleine, tengere, hongerige jongen uit Aleppo, Syrië, is bij ons als niet-begeleide minderjarige vluchteling komen inwonen. Hij was als zevenjarige in november 2015 op vraag van een familielid vanuit Turkije en na lang aarzelen van zijn ouders meegestuurd naar België. Na een verblijf in een centrum en een instelling maakten wij kennis met Mohamed in mei 2016.

Hij gaf zelf vrij snel aan dat hij de deur van de instelling sneller dan voorzien achter zich wou sluiten om in ons gezin te komen inwonen. Rust, daar was hij naar op zoek, een nest, een eigen plek, en wat warmte.

Rust, daar was hij naar op zoek, een nest, een eigen plek, en wat warmte.

En ondanks alles was hij hoopvol dat zijn gezin snel zou volgen, hij keek uit naar het moment dat de familie weer samen aan tafel zou zitten.

“Snel, de bel...”

Mohamed woonde pas twee weken bij ons, toen zijn voogd ons informeerde over zijn erkenning als vluchteling. Je bent 8 en erkend vluchteling, maar vooral kind, kind dat zijn ouders, broers en zus mist, zijn vertrouwde omgeving, de warmte van het eigen nest, een kind dat in zijn gedragingen geen kind is omdat de gedachten en beelden die zijn denken latent beheersen geen onderwerpen zijn voor een kind van 8, omdat de oorlogsdromen die hij droomt, en de herinneringen aan een tocht met te kleine bootjes, mensen die over boord vallen, en verdrinken, …. hem wakker houden.

Omdat zijn hele denken op momenten gedomineerd wordt door “Kinderen Niet Toegelaten”-gedachten, door de gruwel van oorlogsbeelden en -gedachten.

De Nederlandse organisatie War Child heeft een motto: “je kunt een kind uit de oorlog halen, maar hoe haal je de oorlog uit het kind.” Een leuze die heel duidelijk ook voor Mohamed klopt. Vandaar dat wij als instant gezin alleen maar kunnen proberen om deze jongen weer kind te laten zijn, door ervoor te zorgen dat zijn dagen weer kinderdagen kunnen worden, vol spel met zijn pleegbroer en –zussen, school, rust, sport, het gevoel dat hij met al zijn vragen bij ons allen terecht kan, en hem de ruimte te laten om zich even terug te trekken als het plots moeilijk is, om hem de kans te bieden om zijn verdriet te delen, als hij dat wenst, pogen om het innerlijke kind in hem weer te laten opstaan, zodat hij zelf weer verder kan, kan groeien.  

Omdat de oorlogsdromen die hij droomt, en de herinneringen aan een tocht met te kleine bootjes, mensen die over boord vallen, en verdrinken, …. hem wakker houden …

Zijn erkenning als vluchteling eind augustus 2016 was het signaal om de procedure voor gezinshereniging op te starten. We zijn inmiddels ruim een jaar verder.

Mohamed loopt niet meer naar de deur met de gedachte dat… ook al mist hij zijn ouders, zus, broers nog evenveel en smelt hij bij het zien van zijn nieuwgeboren babyzusje. De hoop dat ze snel aan de deur zullen staan, is al lang opgegeven.

Op een avond na schooltijd zei hij vorig najaar eens: “Ik denk dat mijn mama en papa naar België gaan komen als ik in het zesde leerjaar zit.” Hij zat toen in de tweede klas. Het leek alsof hij zich bewust was geworden van het feit dat zijn ouders niet snel zullen komen en hij het weerzien voor lange tijd voor zich uit kon schuiven.

Zo counterde hij allicht de permanente worsteling met de gedachte over het weerzien.

Na enkele maanden school en veel persoonlijke begeleiding kwam er wat rust in zijn hoofd. Alleen werd het familiale gemis er niet minder om. Het verdriet blijft knagen en wordt juist nog versterkt door het progressieve wegvallen van zijn moedertaal.

Je bent 9 en begrijpt je ouders niet meer… 

Rechtstreeks communiceren lukt al een tijd niet meer. Je bent 9 en begrijpt je ouders niet meer … de emotionele gevolgen bij hem en zijn familie in Istanbul behoeven geen uitleg. Een tijd al worden de nodige telefoongesprekken met de ouders gepland met bijstand van een sociale tolk. Wij willen hen informeren over hun zoon, zo is er toch de kans tot gesprek.

Telkens weer stressmomenten voor Mohamed, die meestal dichtklapt, niet weet hoe zich te houden of te gedragen, niet weet wat te vragen. Het liefst wil hij zijn mama en papa vasthouden om nooit meer te lossen, zoals de nacht voor hij hen verliet.

Voor altijd tussen hen in bed, en nooit meer hoeven los te laten. Telkens weer die emotionele rollercoaster.

Ondertussen loopt de procedure voor gezinshereniging. Wegens ontbrekende officiële stukken werd de aanvraag afgekeurd. Hoe leg je aan een kind uit dat sommige mensen twijfelen over de echtheid van je papa en mama. Een DNA-test moet alle twijfel wegnemen.

Nog even geduld om tegen nieuwjaar goed nieuws te krijgen.

Nadat bij de familieleden een tijd terug bloed werd geprikt in Turkije was Mohamed donderdag aan de beurt. Nu volgt de analyseperiode van maximaal 8 weken. Dat werd verteld tijdens de verplichte vorming in september, deels in het Engels, deels in het Frans … twee talen die Mohamed weliswaar niet spreekt. Maar goed …

Nog even geduld om tegen nieuwjaar goed nieuws te krijgen. Hopelijk kan het herenigde gezin dan zijn tiende verjaardag samen vieren begin februari.

--

VRT Nieuws wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.