Mogen we nog wijzen op fouten van allochtonen zonder beschuldigd te worden van discriminatie?

Luckas Vander Taelen ergert zich aan het politiek correcte denken over fouten van allochtonen. Bijvoorbeeld schrijffouten: "Mogen we daar nog op wijzen zonder beschuldigd te worden van een laakbare houding tegenover kwetsbare minderheden?"

labels
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Intellectueel Frankrijk staat in rep en roer door recente plannen om enkele taalkundige hervormingen door te voeren. Volgens de prestigieuze Académie Française  zou de taal van Molière hierdoor levensgevaarlijk gewond raken.

Franse progressieven willen dat het Frans “inclusief” wordt om elke discriminatie van het vrouwelijke deel van de samenleving te vermijden. Zo stellen zij voor om “tussenpuntjes” in te voeren en  woorden als “étudiants” vanaf nu als “étudiant.e.s” te schrijven; “agriculteurs” zou dan met het vrouwelijk meervoud geschreven moeten worden als “agriculteur.rice.s”.

De 34 leden van de in 1635 opgerichte Académie Française kregen bijna een collectieve hartaanval van die aanslag op hun geliefde taal, waarvan ze vrezen dat ze door de nieuwe vrouwvriendelijke schrijfwijze bijna geheel onleesbaar zal worden. De Académiciens, die niet gebukt gaan onder overdreven bescheidenheid, genieten van een enorm prestige in Frankrijk dat hen een haast goddelijk statuut geeft en de verklaring is van hun licht bombastische bijnaam : Les Immortels, wat dus binnenkort les Immortel.le.s zou moeten zijn als de nieuwlichters hun zin krijgen).

Maar de onsterfelijke behoeders van de Franse taal waren nog niet aan het einde van hun lijden. Want de wilde hervormers bestormden ook de Bastille van het Frans: de regels van de participe passé!

Elke generatie van jonge Franse scholieren wordt ingepompt dat bij het bepalen van de  uitgang van het voltooid deelwoord dat met être wordt vervoegd er gekeken moet worden naar het geslacht van het onderwerp. En vooral: dat bij een groep mannelijke en vrouwelijke namen of woorden het mannelijke overheerst. Dat is al zo sinds de 18de eeuw. In lang vervlogen tijden had de Académie beslist dat het maar normaal was dat de grammatica oplegde wat in de natuur en de maatschappij te zien was, namelijk dat de mannetjes de vrouwtjes domineerden. En dus moet je sindsdien in het Frans schrijven: Jules et Juliette sont allés dans le bois.

Weinig geweten is dat tot in de 17de eeuw deze regel niet bestond en het voltooid deelwoord zich aanpaste aan het meest nabije woord. Toen kon je dus schrijven: Jules et Juliette sont allée dans le bois. Dat kan nu misschien pijn doen aan de ogen van wie met de huidige regels is opgegroeid, maar dat is eeuwenlang zo geweest.

Je kan je natuurlijk afvragen of het een goed idee is om terug te gaan naar een tijd toen het Frans nog in volle ontwikkeling was en door weinigen werd gelezen of geschreven. Maar dat is wel degelijk wat de hervormers voorstellen: door de nabijheidsregel weer in te voeren, willen ze een eind maken aan wat zij zien als een grammaticale vertaling van de mannelijke overheersing in de maatschappij. Door de “inclusieve” schrijfwijze willen zij de discriminatie van de Franse vrouwen bestrijden.

Jonge mensen kunnen het gevoel krijgen dat er eigenlijk geen regels meer zijn, dat je eigenlijk mag schrijven zoals je dat wil.

Het verzet van de Académie Française wordt minder aan haar inherent conservatisme toegeschreven dan haar latent machisme. Van de 729 leden sinds haar oprichting waren er slechts 8 vrouwen. In 2017 zijn er niet meer dan 5 vrouwen bij de 34 “Immortels”.

Maar dat belet niet dat er ook ruimdenkende Fransen bedenkingen hebben bij de neiging om te geloven dat een maatschappij kan hervormd worden door grammaticale ingrepen. En vooral dat jonge mensen het gevoel kunnen krijgen dat er eigenlijk geen regels meer zijn, dat je eigenlijk mag schrijven zoals je dat wil. En dat niemand nog het recht heeft om jouw manier van schrijven niet correct te vinden.

Want achter de ijver van de hervormers zit een behoorlijke dosis politiek-correct denken. In Amerika heeft dit soort ideologie er al toe geleid dat een professor werd aangevallen omdat hij schrijffouten van zwarte studenten had gecorrigeerd. Hem werd een stigmatiserend gedrag verweten, terwijl hij enkel had gewezen op de toepassing van grammaticale regels.

Ook bij ons is het aan Franstalige kant slecht gesteld met de kennis van het correcte schrijven. Toen de Franstalige rapper Benlabel Ben een paar weken  geleden Brussel  in vuur en vlam wou zetten, slaagde hij erin om in zijn oproep van vijf woorden twee enorme taalfouten te produceren. “Demain on vas tout cramé!" schreef hij.

Als meertalige Vlaming weet U natuurlijk dat het “on va tout cramer!” moet zijn, maar mogen wij dit binnenkort nog zeggen zonder beschuldigd te worden van een laakbare houding tegenover kwetsbare minderheden?

VRT Nieuws wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.