Video player inladen ...

Neuropsycholoog: ""Tabula rasa" kan ook in het echt gebeuren"

Het verhaal van Mie D'Haeze (Veerle Baetens) in "Tabula rasa" is zeldzaam, maar het kan ook in het echt gebeuren. Dat zegt klinisch neuropsycholoog Guy Lorent in "Van Gils & gasten" op Eén. Daarin getuigen ook 2 mensen met geheugenproblemen over hun handicap.

Gisteravond is het doek gevallen over "Tabula rasa", de serie van Kaat Beels en Jonas Govaerts op Eén waarin het hoofdpersonage Mie D'Haeze (Veerle Baetens) bij een mysterieuze verdwijningszaak betrokken geraakt en in de mist van haar gehavende geheugen naar de waarheid op zoek gaat.

Hoewel het verhaal pure fictie is, kan het ook echt gebeuren dat mensen van het ene moment op het andere hun geheugen verliezen. Dat zegt klinisch neuropsycholoog Guy Lorent vanavond in "Van Gils & gasten". "Een situatie als in "Tabula rasa" is zeldzaam, maar het kan wel gebeuren zoals het is voorgesteld."

Mensen als het personage Mie D'Haeze hebben een NAH of een niet-aangeboren hersenletsel. Het gaat dan om een fysiek trauma aan de hersenen, bijvoorbeeld als gevolg van een ongeval. "Het is deels herstelbaar. Zeker in de beginperiode treedt een spontaan herstel op, mits wat stimulatie", zegt Lorent.

Als je je tanden verliest, zoek je een vals gebit. Als je je geheugen verliest, zoek je een vals geheugen.

Guy Lorent

Na die beginperiode begint vaak een zoektocht. "Patiënten zoeken naar hulpmiddelen om met hun geheugen om te gaan. Als je je tanden verliest, zoek je een vals gebit. Als je je geheugen verliest, zoek je een vals geheugen. Het gaat dan om geheugensteuntjes als een agenda of post-its. Ze zoeken geheugenprotheses voor wat ze niet meer kunnen onthouden."

Wim Malfliet en Liesbet Petit hebben allebei geheugenproblemen als gevolg van een NAH. Malfliet was docent aan de Arteveldehogeschool in Gent tot hij in 2007 op de fiets door een wagen werd aangereden en in een wekenlange coma belandde. Toen hij ontwaakte, was hij hele stukken van zijn geheugen kwijt.

Dromen en fantasie liepen dooreen. Het was een spookachtige periode.

Wim Malfliet

"Die mentale staat is bizar", zegt hij. "Het was als een droom, ik had geen vat op de werkelijkheid. Dromen en fantasie liepen dooreen. Het was een spookachtige periode. Ik heb 9 maanden in het UZ Gent gerevalideerd en wou mijn oude job terug, maar dat bleek door mijn handicap en mijn kortetermijngeheugen niet mogelijk."

"Ik had het lastig want het contrast met de man die ik voor mijn ongeval was, was schrijnend groot. Ik overwoog euthanasie, maar ik heb het uiteindelijk niet gedaan. Wel was het een schrale, eenzame periode."

Soms kan ik me gebeurtenissen van 20 jaar geleden beter herinneren dan dingen van 2 uur geleden.

Wim Malfliet

Vandaag schrijft Malfliet alles in zijn agenda. "Mijn agenda is mijn bijbel. Ik moet nauwgezet noteren wat de plannen zijn of wie op bezoek komt. Pas als ik het veelvuldig herlees, kan ik het onthouden. Soms kan ik me gebeurtenissen van 20 jaar geleden beter herinneren dan dingen van 2 uur geleden."

"Onze handicap is droef, maar humor is een belangrijk medicijn. In het geregelde, burgerlijke leven staan we stijf van de sérieux, de etiquette en de geijkte omgangsvormen. Soms is het leuk om wat onnozeler te doen."