Meest recent

    Honderddrieëndertig kilometer eenzaamheid

    Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag het leven zoals het is op een bus en scherpe meningen over mensen die iets willen doen voor de Warmste Week.

    opinie
    Louis van Dievel
    Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS..

    Ik zat op de bus van Voortkapel, mijn nieuwe thuis, naar Herentals station. Naast mij kwam een gezette mevrouw zitten die niet erg fris rook. Ze zag ook niet goed, ze hield haar smartphone op armlengte afstand om berichtjes te kunnen lezen.

    Daardoor kon ik niet anders dan meelezen. "Hoe is het?", vroeg iemand haar.

    De vraag veroorzaakte ergernis bij mijn medepassagier. Haar mond produceerde allerlei geluidjes. Ze dacht een poosje na. Tot in Olen, ongeveer. "Het zijn uw zaken ...", tikte ze, tot ze merkte dat ik - ik geef het toe - geïnteresseerd naar haar schermpje keek. Ik kon ook niet anders, tenzij ik mijn nek zou verdraaien. Blazend van verontwaardiging keerde ze haar smartphone de andere kant op. Bij het uitstappen struikelde ik ook nog over haar boodschappentas. 

    "Allez meneer," richtte ze zich tot mij, "een vent die zijn vrouw voor duizend euro wil verkopen is toch geen goeie vent!"

    Op de trein naar Antwerpen ging het over de Warmste Week. Dat is normaal geen onderwerp voor op de trein, maar nu wel. Dat komt door dat koppel uit Waregem dat zijn huis wilde verloten voor het goede doel. Met de beste bedoelingen overigens, al waren mijn medereizigers daar niet helemaal van overtuigd.

    Ze waren met vier, twee mannen en twee vrouwen op uitstap. Er wrong iets, was de teneur. Maar ze konden de vinger niet op de zere plek leggen. Tot een van de mannen het licht zag.

    "Allez," zei hij, "stel dat ik ons Julia hier zou willen verloten voor het goede doel." Protest van de aangesprokene, gelach van het andere paar. "Maar ik zeg er wel bij: ge krijgt ons Julia pas als ik er duizend euro voor heb kunnen krijgen. Dat klopt toch niet?! Dat is niet verloten, dat is verkopen."

    Uiteraard nieuw protest van Julia, deze keer omwille van het belachelijk lage bedrag.

    "Allez meneer," richtte ze zich tot mij, "een vent die zijn vrouw voor duizend euro wil verkopen is toch geen goeie vent!" Ik kon alleen maar schaapachtig glimlachen en het hoofd schudden. Sinds ik in de diepe Kempen woon, word ik geregeld aangesproken of betrokken in de conversatie. Ik ben dat nog niet gewoon. 

    Een man op een bank schuin tegenover het gezelschap mengde zich in het gesprek. "Het gaat niet door," zei hij, "die verloting of verkoop of hoe ge het ook wilt noemen. Ik heb het juist gelezen op het internet. Er is te veel commentaar op. Die mensen zijn bedreigd op Facebook."

    Waarna het gesprek naadloos op Facebook overging.

    Julia was op Facebook en ze was vrienden met al haar kleinkinderen. De anderen waren niet erg FB-minded, zo bleek.

     Op de bus terug naar huis werd ik aangesproken door een dikke man met een pet. "Gij zat daarstraks ook al op de bus, nietwaar? Gij zijt Van Dievel, nietwaar? Ik heb u zien staan in de gazet, nietwaar?" Dat is inmiddels vijf weken geleden, maar in de diepe Kempen zindert zoiets lang na, blijkbaar.

    "Ik ben een man alleen," veranderde hij van onderwerp. "Ik ben een maat van vroeger gaan bezoeken in Leuven, hij ligt daar in het gasthuis, maar hij was niet op zijn kamer. Ik heb bijna drie kwartier gewacht en dan ben ik maar vertrokken, nietwaar? Ik had geen goesting om al naar huis te gaan. Ik ben een man alleen, nietwaar. Ik ben dan maar op de bus blijven zitten tot in Turnhout. Ik heb een paar pinten gepakt aan het station en dan heb ik opnieuw de bus genomen. Om de tijd te doen passeren, nietwaar? Ge kunt toch niet de hele dag naar de tv gapen, nietwaar? Allez, weeral een dag voorbij."

    Het was kwart over vier. De man stapte uit aan de Markt van Herentals, aan het standbeeld van Rik Van Looy. Hij zwaaide naar mij en naar de chauffeur. Dat doen de mensen hier ook, de chauffeur bedanken voor de rit, ook al heeft de bus zoals gewoonlijk flinke vertraging. Ik heb thuis op de pc nagerekend hoeveel kilometers de man op de bus had gezeten, die dag. Honderddrieëndertig kilometer eenzaamheid.

    -----

    VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.