Meest recent

    "Bijna 3.000 kilometer rijden is een kleine moeite na onze jarenlange strijd"

    Naar schatting 45.000 Catalanen zijn afgezakt naar Brussel om er te betogen voor onafhankelijkheid, tegen de arrestatie van prominente Catalaanse politici en om de gewezen Catalaanse minister-president die in ons land verblijft een hart onder de riem te steken. Vele van hen zijn met hun hele gezin naar de hoofdstad afgezakt, waarom doen ze dat?

    De betoging gaat normaal gesproken om 11.30 uur van start in het Jubelpark in Brussel en trekt daarna naar de Europese wijk. Al uren daarvoor staan autopendelaars op weg naar hun werk in de hoofdstad bumper aan bumper met veelal auto's met een Spaanse nummerplaat of een Catalaanse vlag op de hoedenplank. Laat het duidelijk zijn: de Catalanen zijn massaal afgezakt naar Brussel.

    Bij het naderen van het Jubelpark valt vooral de diversiteit van het publiek op. Niet alleen zijn jong en oud goed vertegenwoordigd. Ook volledige gezinnen, inclusief kinderwagen of draagzak, oudere koppels in een rolstoel of op krukken en groepjes tieners zijn speciaal naar onze hoofdstad gekomen om te betogen. Wat drijft iemand om bijna 1.500 kilometer te reizen om te betogen?

    Je moet iets over hebben om je rechten te verdedigen

    Marc Sosa, Catalaanse betoger

    "Het was voor mij al meer dan 1.400 kilometers om naar hier te komen. En dan moeten we nog terug", zegt Xavi Poujol, een van de vele betogers. "Bijna 3.000 kilometer rijden is een kleine moeite na onze jarenlange strijd. We zijn trots en blij om hier te zijn en we hopen dat naar onze stem wordt geluisterd." De nog vrij jonge betoger Paul Sosa is 18 uur met de bus onderweg geweest. "Je moet iets over hebben om je rechten te verdedigen", zegt hij daarover.

    De meeste betogers lijken er een kleine citytrip van te hebben gemaakt. Gisteren was bijvoorbeeld opvallend veel Catalaans te horen op de Brusselse kerstmarkt. Toch zijn er ook betogers die zo goed als rechtstreeks uit Catalonië zijn gekomen. "Ik ben 15 uur onderweg geweest", legt Maria Perarnua uit. "We zijn een paar keer gestopt, maar het was zo goed als non-stop. Ik was hier net op tijd. Na de betoging spring ik ook onmiddellijk terug de auto in."

    Het is belangrijk dat mijn kinderen in een vrij land kunnen opgroeien

    Maria Terrades, Catalaanse betoger

    Veel ouders hebben hun kinderen meegenomen. "Het is belangrijk dat mijn kinderen in een vrij land kunnen opgroeien", zegt betoger Maria Terrades daarover. Zij is hier met haar man en drie kinderen. "Of dat nu Spanje of Catalonië is, zolang het maar het land van hun keuze is en een vrij land is. Spanje is op dit moment naar ons gevoel geen vrij land meer."

    Ze wordt daarin bijgevallen door de eerder genoemde Paul Sosa. "Soms lijkt het wel terug de tijd van Franco", zegt de jongeman die decennia te jong is om die tijd te hebben meegemaakt. "Spanje gedraagt zich als een dictatuur." De oudere man Joseph Jori is het daar voor een stuk mee eens. "We vragen het recht om onze eigen toekomst te kiezen", zegt hij. "We strijden daar al jaren voor."

    Die strijd voor de vrijheid is in wel meer gesprekken met betogers de rode draad en komt opvallend ook vaak terug bij de jongeren. "We voelen ons niet Spaans en hebben een andere cultuur. Ik wil dus dat Catalonië vrij is", zegt de jonge betoger Mariona Amardos. "We tonen hier aan de wereld dat we verenigd zijn in ons doel. En dat doel is onze vrijheid", besluit betoger Marti Consul.