Mijn vriend Siegfried

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: Siegfried Bracke suggereert dat hij zijn politieke leven wil stoppen.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Ik moet u iets bekennen. Ik sla nooit een kranten- of onlinebericht over Siegfried Bracke over. Tijdens een debat in Oostende moet hij hebben gezegd dat hij de lokale politiek (misschien) voor gezien houdt. Dat er nog andere dingen zijn in het leven. Niet dat ik dat per se geloof, dat afscheid bedoel ik, maar ik lees het graag. 

Voor alle duidelijkheid: ik houd geen plakboek bij over de eerste burger van het land, zover gaat het niet. Maar we hebben een band, dat staat buiten kijf, een vriendschapsband zelfs. Ik kom daarvoor uit. Wat mij meer dan eens kwalijk is genomen, in "mijn middens", zal ik maar zeggen, maar daar trek ik mij geen ene moer van aan. 

U moet weten dat ik Siegfried Bracke al 37 jaar ken, dat is bijna een half mensenleven. We ontmoetten elkaar voor het eerst tijdens het roemruchte journalistenexamen van de toenmalige BRT in 1980.

Die examens duurden bijna een jaar en hadden de allure van een afvallingskoers, een uitputtingsslag: velen waren geroepen (altijd meer dan 1.000 kandidaten), weinigen uitverkoren (een tiental geslaagden, dat jaar).

Wij waren bij de gelukkigen, Siegfried en ik. Ik kon beginnen bij het radionieuws, Siegfried moest eerst nog een poosje in het vagevuur vertoeven: bij het toeristische magazine De Postiljon als ik me niet vergis, een knus hoekje in gang L op de derde verdieping van het monsterlijke omroepgebouw, stel u voor.

Hij viel nog niet op, toen.

Maar op een dag zat hij bij "ons", bij het radionieuws, en mocht hij net als het andere voetvolk nieuwsberichten smeden uit de kilometers papier die de telexmachines dag en nacht spuiden en die berichten om het uur gaan voorlezen. Hij deed zelfs "de vroege", beginnen om vier uur alstublieft.

Dat schept een band.

Het klikte tussen ons. We waren allebei fervente lezers, we deelden kennis en plezier in de rijke Vlaamse liederenschat, meer dan eens schalde ons gezang door het redactielokaal. Het viel niet altijd in de smaak bij de deftige oude garde. We aten samen boterhammen, we maakten samen grappen, speelden spelletjes. We werden ongeveer gelijk vader. We gingen ongeveer gelijk door een scheiding.


Ook dat schept een band. 

Maar Siegfried wilde meer dan berichten voorlezen op de radio, hoe nuttig dat ook was/is. Hij wilde naar televisie, hij wilde dáár aan politieke verslaggeving doen. Televisie was voor de Wetstraat zoveel belangrijker dan radio. Ik denk niet dat het nu anders is. Bracke werd kompaan van Gie Polspoel, dé Wetstraatjournalist toen. Die twee pasten wonderwel bij elkaar. Ik ging in 1989 naar VTM, ik was de verstarde radioredactie ook meer dan beu.

Siegfried Bracke moet zowat de enige zijn die mij die overstap niet kwalijk nam. Verkassen naar Vilvoorde stond gelijk met hoogverraad in die tijd. Ik heb een briefje van hem uit die tijd bewaard. Dat deed hij graag, brieven schrijven. 

We zagen elkaar lange tijd niet meer. Of we hadden weinig met elkaar te maken. De vriendschap stond op waakvlam. Tot ik eindredacteur werd van het televisiejournaal bij de VRT en we eindeloos bekvechtten over de relevantie van politieke onderwerpen in het journaal.

Ik bestempelde het Wetstraatnieuws bij nader inzien iets te snel als politique politicienne, Siegfried argumenteerde tot hij gelijk kreeg. Ook dat kan hij goed: argumenteren en gelijk krijgen.

Ik ging nog een keer weg bij de VRT en ik kwam nog een keer terug. Zoals de kat uit het Zuid-Afrikaanse liedje. Dat was ook niet met eenieders goesting, zal ik maar zeggen.

Siegfried was intussen hoofdredacteur geworden en heette mij wel welkom. Hij werd door velen op de eengemaakte redactie gevreesd. Maar niet door mij. Dat mag arrogant klinken, maar het is zo. Ik heb altijd mijn mening gezegd, ben daar nooit scheef voor bekeken, laat staan voor "bestraft".

Ik werd romanschrijver en Siegfried Bracke werd fan van mijn romans. Zelden heeft hij op boekvoorstellingen ontbroken. Hij heeft één keer een prachtige lofrede gehouden.

En op de redactie zongen we nog steeds "In de stille Kempen" en "Vliegt den Blauwvoet" en liederen van Marva.

Maar ik verslikte mij toch in mijn Spaanse koffie, toen in de lente van 2010 mij het bericht bereikte dat Siegfried Bracke van de journalistiek naar de politiek overstapte en bovenaan op de Kamerlijst van de N-VA zou prijken.

Een paar maanden eerder hadden we nog staan zwansen, ergens op de redactievloer, en had hij zichzelf als een sociale liberaal omschreven. Wat hij eigenlijk diep in zijn hart ook is.

Tientallen keren heb ik hem "erdoor getrokken" in mijn politiek-satirische blog "Van Dievel Consulting" op deredactie.be, altijd kon hij daarmee lachen. Soms wel groen, vermoed ik, maar toch. Voor u denkt dat dit een soort in memoriam is, ik wens Siegfried nog een lang, lang leven toe. Hij wordt volgend jaar 65, we zijn even oud.

Ook dat schept een band.

----

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.