© VRT

Was het beeld van de psychiatrie in "Tabula rasa" te stereotiep of te negatief?

De laatste aflevering van "Tabula rasa" op Eén ligt al twee weken achter ons, maar de fictiereeks rolt nog over de tongen. Hier en daar borrelt de kritiek op dat het beeld van de psychiatrie te stereotiep of te negatief was in de reeks. Psychiater Stéphane Pirsoul (PZ Duffel) bevestigt dat in het Radio 1-programma "Hautekiet": "Het liet te wensen over". De VRT spreekt van een "spijtige misvatting".  

Pirsoul vond het oprecht een goede reeks, maar... . "De psychiatrische afdeling leek een beetje op een gevangenis waar alleen maar mensen die iets slecht hadden gedaan, naartoe kwamen. Ook de therapie was niet echt de therapie die wij geven. En die mensen die er zaten, waren een persiflage van de psychiatrische patiënt", legt hij uit.

Presentator Jan Hautekiet maakt Pirsoul er wel op attent dat er verhalen - ook uit Duffel - zijn die de reeks gelijk geven. "Mensen hebben hun eigen verhaal. We proberen als ziekenhuis een nieuwe golf van therapie te realiseren en proberen afstand te nemen van de oude psychiatrie waarbij aan mensen medicatie werd toegediend en die mensen vervolgens werden vergeten", nuanceert de dokter.

We proberen afstand te nemen van de oude psychiatrie

Pirsoul steekt niet weg dat er inderdaad prikkelarme kamers (of isoleercellen) worden gebruikt. "Dat gebeurt niet standaard. Dat zijn maatregelen die we nemen als het écht niet anders kan. Er is nog een ander spectrum aan de psychiatrie dat ook belangrijk is om te laten zien. Die gaat misschien de stap naar de psychiatrie verkleinen. Ik zeg niet dat psychiatrie rozengeur en maneschijn is." Hij kan alleen maar hopen dat er meer begrip komt én meer (financiële) middelen voor die tak van de geneeskunde.

"Spijtige misvatting"

De VRT spreekt over "een spijtige misvatting". "Het was de makers van "Tabula rasa" er onder meer om te doen om begrip op te brengen voor mensen met mentale of geheugenproblemen", zegt woordvoerder Hans Van Goethem aan VRT NWS. "Alle kijkers hadden ongetwijfeld door dat "Tabula rasa" een eigenzinnige en fantasierijke fictiereeks is die andere bedoelingen had dan een realistisch beeld van de psychiatrie op te hangen. Het is ook logisch dat een verhaal als dit de nodige creatieve vrijheid krijgt."

Het is ook logisch dat een verhaal als dit de nodige creatieve vrijheid krijgt.

"Dat wil niet zeggen dat we ons niet bewust zijn van de impact van het medium televisie", benadrukt Van Goethem. "Onze actuaprogramma’s bijvoorbeeld doen elk op hun eigen manier hun best om de Vlaming een goed beeld te geven van zaken die in de samenleving leven."