VRT 2014 - Frederik Beyens

Beste Ketnetters, Samson & Gert zijn geen remedie tegen onze burn-outs

"Ketnet is 20. Ketnet, dat was iets voor ons, kindjes, en voor ons alleen. Het is om van te huilen. Dat die tijden voorbij zijn. En nooit meer terug zullen komen. De wereld is veranderd, maar dat zie je niet wanneer je in het Sportpladijs staat te W817 tijdens een throwback met kinderen van twintig of dertig." Millennial Jeroen Deckmyn.

labels
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Ketnet is twintig. En ikzelf ben achtentwintig. Ik herinner mij nog goed het begin de kinderzender. Dat heerlijke gevoel. Onze ouders hadden Canvas, en vanaf nu hadden wij dus Ketnet. Dat was iets voor ons, kindjes, en voor ons alleen.

Om het te vieren heeft de VRT enkele reeksen van vroeger online gezet, W817, Kulderzipken, Spring, De Boomhut. Reeksen die ik als kleine jongen keek als hing mijn leven ervan af.  Laatst, in een onbewaakt moment van verveling, zat ik wat rond te kijken op de uitvinding van Mark Zuckerberg. Ik stootte op een bericht van een oude klasgenote van mij. Ze deelde mee dat ze in een sessie van vijf uur heel Kulderzipken had gebingewatcht, hashtag happy, hashtag uitgeput. Het bericht leverde haar dertien likes op, één grijnzende smiley en twee hartjes. 

Ik klikte de link open die ze had gepost, kwam uit bij VRT NU, en ging naar W817. Mijn favoriet.  Ergens hoopte ik dat het wat zou doen met mij, ook nu nog, al die jaren later. Zoals een Kuifje nog wat doet, of een Asterix, of een boek van Roald Dahl. Dat er iets in zou zitten wat ik kan gebruiken. Dat het mij energie zou geven. Zoals vroeger.

Toen ik dol van enthousiasme werd van Brigitte en Akke en al die anderen waarvan ik de namen ben vergeten.  Maar er gebeurde niks. Ik voelde helemaal niks.  Of jawel: teleurstelling. Want het hele ding was verouderd en het verhaal zat niet goed in elkaar en de acteurs acteerden zo slecht, en het enige wat ik voelde was het besef dat ik net veertig minuten van mijn leven had verspeeld.

De leegte in mij was nog groter dan daarvoor en in die ongezonde geestelijke toestand zat ik te suffen voor mijn scherm. Misschien, zo dacht ik, viel toevallig deze ene aflevering tegen, en misschien moest ik een tweede aflevering kijken. Misschien zat er daar wél iets in wat me terug dat heerlijke gevoel van vroeger zou kunnen geven. 

Maar toen belde mijn vrouw mij op en ze vroeg mij of ik het gezien had, van Donald Trump en Jeruzalem. Ik zei van niet en ik klikte een nieuwssite open, las over Trump, en het leven ging voort.

Er gebeurde niks. Ik voelde helemaal niks.  Of jawel: teleurstelling. 

En toen, gisteren, skypete ik met een vriend in België. Hij wist me te zeggen dat begin december het sportpaleis vier keer uitverkocht was. Door raad eens wie? K3? Nee, Samson en Gert! En de zaal, zei mijn vriend (die per vergissing zijn kleine kinderen had meegenomen), zat bomvol late twintigers en jonge dertigers die al de liedjes vanbuiten stonden mee te kwelen. 

Ik lachte even, want de Samsonrock kennen wij, goede Belgen wel vanbuiten, in tegenstelling tot ons volkslied. En verder dacht ik er niet meer over na.  Maar vandaag bleef het maar terugkomen in mijn gedachten. Want hoe kan het nu dat zoveel mensen van mijn leeftijd zo'n heimwee hebben naar hun kindertijd? Dat ze zelfs een ticket kopen voor een Samsonshow? Een Samsonshow voor kinderen van twintig en dertig, wie komt er nu op het idee? En wie voert dat idee dan ook nog uit?

Een geniale gek, zo blijkt, want vier keer was het sportpaleis uitverkocht. Dat zijn tachtigduizend tickets, beeld je dat eens in!  Tachtigduizend jongvolwassenen hebben achter hun computer zitten wachten totdat de ticketverkoop van start ging. Tachtigduizend jongvolwassenen hebben effectief op "kopen" geklikt, hun visakaart erbij genomen en zijn overgegaan tot de betaling.

Tachtigduizend jonge mensen hebben in de file gestaan voor Antwerpen en hebben daarna twee uur lang de oude Samsonhits uit hun longen staan brullen. Tijdens de "Throwback Thursday in het Sportpladijs"."Nu," dacht ik, mezelf tot kalmte manend, "dat is oké. We leven in een vrij land. Ieder mag doen wat zij of hij graag doet."En we zijn allemaal op zoek naar troost in deze tijden, dat weet ik ook wel. 

 De Samsonrock kennen wij, goede Belgen wel vanbuiten, in tegenstelling tot ons volkslied. 

Het is niet makkelijk om een Millennial te zijn. De laatste jaren zijn best moeilijk geweest voor ons. De wereld bleek niet die mooie plaats te zijn die onze ouders, de welwillende babyboomers, voor ons hebben willen creëren, die wereld van woonkamers vol zachte kussens waarin wij zomaar konden vallen, van gemaaide gazontapijten waarop wij onze knieën geen pijn zouden doen, van een masterdiploma en van een tweede masterdiploma, ons harnas voor later. 

Het was allemaal niet zoals we dachten. Wij bleken niet de supermensen die we zelf geloofden te zijn. De wereld lag niet aan onze voeten. We kregen burn-outs, en als we er zelf geen kregen, dan waren het onze vrienden wel, of onze broers of onze zussen.

Je zou voor minder afzakken naar het Sportpladijs. Voor even terug naar het paradijs. De wereld van vroeger. De warmte van de kindertijd. De tijd van voor de aanslagen in 2016. Van voor de vluchtelingencrisis van 2015. Van voor de economische crisis van 2008. Van voor elf september 2001.

De tijd waarin we nog onschuldig waren. Toen we nog konden dromen van feestjes bouwen en al ons geld opdoen, niet aan een appartement op het Zuid, of aan een designsofa, of aan een iPhone X, maar aan liters limonade en honderd kilo chocolade!

Het is om van te huilen. Dat die tijden voorbij zijn. En nooit meer terug zullen komen. Het is om van te huilen. Dat wij, jonge Vlamingen, jonge Europeanen, de toekomst van het land en het continent, gediplomeerd, getalenteerd, gedreven, dat wij vier keer het Sportpaleis uitkopen voor twee uur nostalgie. Voor twee uur vroeger. 

Het was allemaal niet zoals wij, Millennials, dachten. Wij bleken niet de supermensen die we zelf geloofden te zijn. De wereld lag niet aan onze voeten. 

Ben ik de enige die dat pijnlijk vind? Want ik vraag mij oprecht af: halen mijn leeftijdsgenoten daar écht troost uit? Uit de Samsonrock? Dat kan toch niet?

Of is het misschien een ironische grap die ik niet begrijp? Ik moest denken aan Rem Koolhaas, de Nederlandse architect. Koolhaas, een man van drieënzeventig, vergelijkt ons, jonge Europeanen, met zíjn generatie toen hij jong was. Koolhaas analyseert ons cafégedrag. In zíjn tijd (zegt hij op een Youtubefilmpje en met excuses om te klinken als een oude man) zochten jonge mensen de bruine kroeg op. Plaatsen waar er schaduw was. De duisternis, waar ze konden doen wat ze wilden doen. Waar ze vrij konden zijn.

In onze tijd, nu dus, zijn de cafés gemaakt van glas. Van zichtbaarheid. Jonge mensen nu willen kunnen zien en ze willen gezien worden. Ze willen duidelijkheid. Veiligheid. Zekerheid. Narcisme gemengd met angst. Leven in het verleden is als op café gaan met grote ramen. Alles is zichtbaar daar. Er zijn geen onzekerheden. Er is vertrouwen. Er is comfort.

En dus is er troost. Troost die wij, kinderen van onze tijd, niet kunnen vinden in het heden, laat staan de toekomst. Wat verlangen wij ernaar om even terug naar toen te kunnen! Voor even terug in de warme sofa van de kindertijd! Waar het heerlijk was. Waar het goed was. Al was het maar voor één avond. Een Throwback Thursday in het Sportpladijs.  

Samson gaat de leegte in ons niet vullen. Samson is geen remedie tegen onze burn-outs. Want Samson, dat is al lang niet meer die aardige hond van in onze kinderjaren.

Vier avonden, dames en heren. Tachtigduizend kinderen van twintig en dertig. Ik heb het al gezegd: we zijn allemaal op zoek naar troost in deze tijden. En dat is oké.

Maar het ding is, Samson gaat ons daar niet bij helpen. Samson gaat de leegte in ons niet vullen. Samson is geen remedie tegen onze burn-outs. Want Samson, dat is al lang niet meer die aardige hond van in onze kinderjaren.

Samson in 2017, dat is een product van de multinational die Studio 100 heet, en die heeft geld geroken in ons verlangen naar vroeger, in onze onzekerheid, onze angst. Het is nu hier te doen, beste kettertjes van twintig jaar geleden, hier, vandaag, en morgen, en overmorgen.

De wereld daarbuiten is aan het veranderen. Trump is president. Jeruzalem staat op het punt van oorlog. China wordt een wereldmacht. Maar dat zie je niet wanneer je in het Sportpladijs staat te W817 op iets wat toch nooit meer terug zal komen.

----

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.