Karen Lynn Gorney: "Alsof ik met een wilde hengst danste"

40 jaar geleden was er geen ontsnappen aan. Wie wilde dansen, deed dat plots onder een glinsterende discobal. Tony Manero deed het zo in "Saturday night fever", en met succes. Daarbij kreeg hij soms de hulp van zijn vriendin Stephanie Mangano, die daarnaast vooral een luisterend oor werd voor Manero, die hoopte dat het dansen hem uit zijn ellendige leventje zou kunnen weghalen. Het was de eerste grote stap van John "Tony" Travolta naar wereldroem. Voor zijn tegenspeelster Karen Lynn "Stephanie" Gorney bleek minder succes weggelegd. Al blijft "Saturday night fever", die midden december 1977 in wereldpremière ging, een te koesteren herinnering.

De keuze van Gorney werd nochtans niet door iedereen op gejuich onthaald, vooral omdat zij een pak ouder -9 jaar namelijk- was dan Travolta. Toch werd ze geselecteerd uit een 600-tal kandidaten die de rol van Stephanie wilden spelen. Wellicht omdat ze als kind jaren ballet- en danslessen gevolgd had. Bovendien had ze al enige bekendheid in de VS door haar rol in de populaire soapserie "All my children".

Karen Lynn Gorney: "De eerste keer dat ik met John moest dansen was ik doodsbang. Hij had immers al een half jaar lang getraind, terwijl ik nog nergens stond. Het voelde dan ook alsof ik met een wilde hengst danste. Zo sterk dat hij was." (Vanity Fair, december 2007)

"Ik noem me zelf 'de grootste groupie van John Travolta'. Het is niet evident om te acteren met iemand die zo knap is. En al die energie en al dat charisma. Bovendien is hij erg grappig." (New York Times, december 1977)

Travolta, die enige bekendheid genoot dankzij de tv-serie "Welcome back, Kotter", wist toen al een schare vrouwelijke fans te begeesteren. Die stonden hem op te wachten en toe te gillen als hij op de opnameset toekwam. Gorney: "Wat erg positief was voor de film zelf. Al die vrouwelijke hormonen die daar rondvlogen. Vrouwen werden niet verondersteld zo uit te pakken met hun seksualiteit. Maar dat was wel het gevolg als ze daar stonden te roepen en te tieren." (Vanity Fair)

"Het was vooral belangrijk Stephanie voor het publiek aanvaardbaar te maken. Aanvankelijk zat ze erg in de put, omdat ze in de steek gelaten was door een getrouwde man. Daarom gedraagt ze zich eerst zo 'bitchy' tegen Tony.  Ze was dan ook helemaal van slag door hetgeen ze meegemaakt had. Maar uiteindelijk weet ze de puzzelstukjes in elkaar te leggen: haar haren beginnen er beter uit te zien, ze verliest een aantal kilo’s. Ze verandert van een soort boerin naar iemand die weet hoe zich te kleden, die voor zichzelf kan zorgen." (New York Times)

Tijdens de opnames overleed de toenmalige vriendin van Travolta, Diana Hyland. Gorney: "Het was alsof haar geest daarna voortdurend aanwezig was. John zag zo erg af, toch moest hij verder doen. En dat deed hij ook, op een erg professionele manier. Ik herinner mij die intense scène op de Verrazano Bridge waar zijn verdriet intens was. Ik heb dan spontaan een kus op de wang gegeven. Omdat hij compleet kapot was van verdriet. We waren toen niet meer aan het acteren." (Vanity Fair)

"De film is zoveel meer dan alleen maar disco. Het dansen is op de eerste plaats een manier om op de sociale ladder een trapje hoger te komen. Het is een film over geld verdienen, over roem, over macht hebben. Allemaal het gevolg van hoe goed je met je heupen op de dansvloer kon schudden. Maar er is natuurlijk meer in het leven en dat toonde de film ook." (Hollywood Chicago, juli 2011)

Gorney staat rechts op de foto AP2010

Gorney liet zich na haar succes in "Saturday night fever" vooral opmerken in de theaterwereld. Ook had ze enkele gastrolletjes in tv-series zoals "Law & order" en "The Sopranos".

En zo zal de nu 72-jarige Gorney vooral herinnerd worden, als danspartner van Travolta in "Saturday night fever". En dan nog het meest door hun dans op "More than a woman", waar beiden, aldus disco-expert Monti Rock III in het boek "Disco Dance", "opgaan in een wolk van liefde". Die scène zou grotendeels geïmproviseerd zijn omdat de choreograaf van dienst de dag van de opnames niet aanwezig was en de acteurs zelf hun dansbewegingen op elkaar moesten gecoördineerd krijgen. Wat blijkbaar lukte, want "this is the love that disco aspired to":