Meest recent

    Over de tjeven niets dan goeds

    Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: de Christelijke Mutualiteit van Limburg deed een bijzondere politieke oproep.

    opinie
    Louis van Dievel
    Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS..

    Heeft de tijd in Limburg stilgestaan? Geeft de pastoor van op de kansel nog altijd dwingend stemadvies? Een mens zou het gaan geloven, na dat bericht over de Christelijke Mutualiteit in Hasselt. Want daar staat dus de afkorting CM voor, een mens zou het bijna vergeten. Bij CD&V zullen ze allicht niet erg gelukkig geweest zijn met die (intussen herroepen) “move” van de Limburgse CM.

    Ik heb eens meewarig het hoofd geschud. En terwijl ik een bladzijde van mijn digitale krant omsloeg, moest ik terugdenken aan mijn eigen ervaringen met de christelijke zuil, en met de Christelijke Volkspartij in het bijzonder. En ik kon een glimlach niet bedwingen.

    Ik was in de vroege zomer van 1978 werkloos. Het waren kwade tijden, de jeugdwerkloosheid swingde de pan uit. Ik hopte van tijdelijk baantje naar tijdelijk baantje. En toen viel die brief van de RVA in mijn Antwerpse brievenbus.

    Ik moest mij die dag en op dat uur gaan aanmelden bij IPOVO in Brussel. Dingdong, zei een belletje in mijn hoofd: IPOVO, dat was toch het Instituut voor Politieke Vorming van de CVP? Benieuwd wat die van mij wilden. Ik spoorde gratis naar Brussel (de RVA had een retourtje Antwerpen-Brussel bij de oproep gevoegd) en wandelde naar de Tweekerkenstraat, naar het spuuglelijke gebouw met de oranje ramen waarin de CVP een eeuwigheid heeft gewoond.

    De ontvangst was hartelijk. Bleek dat het IPOVO een BTK-project had ingediend met het oog op de allereerste Europese verkiezingen, die van juni 1979. BTK, weet u nog wat dat is? Het Bijzonder Tijdelijk Kader, door de staat gesubsidieerde tijdelijke jobs met een maatschappelijke waarde.

    Het IPOVO had vertalers nodig om al die bevlogen teksten over De Grote Europese Gedachte  in diverse talen om te zetten. En ik was een gediplomeerd vertaler. Een match! Ik maakte een uitstekende (al zeg ik het zelf) vertaalproef, waarna ik voor de vierschaar van IPOVO moest verschijnen.

    Ik herinner mij nog twee van de vier mensen die mij – langharig en andersdenkend jongmens – nieuwsgierig opnamen: Miet Smet en Eric Van Rompuy, CVP’ers met een stamboom van hier tot in Tokio.

    Er werd over koetjes en kalfjes gepraat en toen kwamen de vragen die ik verwacht had: "Of ik misschien lid was van de CVP?

    ’‘Nee.’‘

    Of ik misschien zinnens was om lid te worden?

    ’‘Absoluut niet.’‘

    Of ik mij kon terugvinden in de standpunten van de CVP?

    ’‘Helaas niet.’‘

    Of ik lid was van het ACV of de CM of de KAJ? ’‘Nee hoor.’‘

    Of ik dan geen enkele band had met de christelijke zuil? "Toch wel," zei ik, blij dat ik eens ja kon zeggen, "ik kom uit een christelijk nest."

    Enfin, ik kon gaan. Don’t call us, we’ll call you. Dat ik in die tijd lid was van klein links heb ik toen maar verzwegen. Ik wilde ze niet nog meer teleurstellen. Welgemutst nam ik de trein naar Antwerpen. Dat was dan ook weeral geregeld.

    Drie dagen later kreeg ik een brief dat ik sofort kon beginnen. Ik heb toen van bij het begin duidelijk gemaakt dat ik alles wilde vertalen wat ze me voorlegden, maar dat ik geen partijwerk zou opknappen. Geen campagne zou voeren. Niks. Andere BTK’ers die voor het Europese project werkten deden dat wel, ze hoopten met een vaste job beloond te worden, na de verkiezingen.

    De CVP had toen nog een geweldig lange arm. Die lange arm kwam overigens van pas, want in tegenstelling tot de arme BTK’ers in de sociale sector, moesten wij nooit op ons maandloon wachten. Eén telefoontje naar de administratie volstond.

    Ik heb de tijd van mijn leven gehad, dat jaar bij de CVP. Stel u voor: de werking van een grote politieke partij van binnenuit kunnen meemaken zonder er lid van te zijn. Het was leerrijk en verhelderend. Ze wisten in de Tweekerkenstraat heel gauw wat voor vlees ze in de kuip hadden met mij. Ik had een bijnaam: Louis de Rode Hond. Het was een koosnaampje, geen scheldwoord. Om maar te zeggen: over de tjeven niets dan goeds.

    ----

    VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.