Wie vertelt eigenlijk "fake news" over Donald Trump?

De discussie over Donald Trump is erg gepolariseerd. Ook bij opiniemakers. Wie schrijft over "winst of verlies" van de Amerikaanse president of over "fake news", kan een repliek verwachten. Amerikakenner Jeroen Joly schrijft hier een antwoord op opinieteksten van een andere Amerikakenner, David Neyskens.

labels
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Op 7 December verscheen op deze website een opiniestuk van David Neyskens getiteld “Donald Trump is aan het winnen, tot spijt van wie het benijdt!”, recentelijk gevolgd door “Donald Trump boekt succes na succes” van diezelfde auteur.

Hoewel er op zich niets verkeerds is met opiniestukken die gedreven zijn door een politieke of zelfs persoonlijke agenda, kleuren dergelijke agenda’s vaak onze perceptie. We riskeren dan te zien wat we willen zien. Hoewel de auteur het in zijn recentste stuk ook over Trumps verlies heeft, stelt hij de situatie veel rooskleuriger voor dan ze op dit ogenblik is.

Het is merkwaardig, vooral voor iemand die amper een jaar geleden een vurig pleidooi schreef voor meer objectiviteit in de Vlaamse media in de opinietekst: Waar zijn de objectieve Vlaamse journalisten?

De auteur tracht in zijn stukken namelijk een aantal elementen naar voor te brengen die het succes van Trumps presidentschap dienen aan te tonen. Hoewel niemand gebaat is met een falend presidentschap van Trump – noch de Amerikanen, noch de rest van de wereld – zijn wij het, om het zacht uit te drukken, niet eens met deze opinie.

Daarom trachten we op basis van een aantal feiten en concrete gegevens een andere analyse voor te leggen. 

De economie

De eerste twee punten die door Neyskens worden aangehaald om het succes van president Trump aan te tonen, zijn de positieve economische prestaties, iets dat door Trump zelf ook geregeld wordt aangehaald.

Sinds Trumps aantreden begin dit jaar zijn de werkloosheidscijfers in dalende trend en blaakt de beurs van vertrouwen als nooit tevoren. Wat er echter niet bij wordt vermeld, is dat deze positieve economische trends reeds aanhouden sinds 2010, zoals blijkt uit onderstaande grafieken. De eerste toont de forse daling van de werkloosheid.

Door de lange tendens niet te vermelden, wordt – al dan niet bewust – de indruk gecreëerd dat deze goede economische prestaties een breuk zijn met het verleden, of op zijn minst een gevolg van Trumps beleid – met name zijn dereguleringsbeleid. 

Kijk hier even naar de evolutie van de werkloosheid, maar dan wel op de lange termijn, verder terug in het verleden dan de start van het presidentschap van Donald Trump.

Volgens de auteur is de economische groei van de VS eveneens een gevolg van Trump’s dereguleringsagenda. We moeten dus geloven dat in minder dan 11 maanden tijd het dermate gemakkelijker is geworden om in de VS – in vergelijking met voorheen – een onderneming op te richten, en dat deze nieuwe ondernemingen bovendien zo geweldig presteren in hun eerste maanden.

Is het niet veel aannemelijker dat deze positieve trends een verderzetting zijn van het economische en financiële beleid van de vorige administratie- onder president Obama, dus -, in combinatie met een toegenomen groei van de wereldeconomie?

De Amerikaanse economie is effectief niet de dieperik ingestort sinds het aantreden van Trump, zoals sommigen hadden voorspeld of zelfs gehoopt. De afwezigheid van dergelijke catastrofe valt echter bezwaarlijk een succes te noemen.

Legislatieve overwinning

Waar Trump wel in is geslaagd, is een hervorming van het belastingstelsel, zijn belangrijkste, maar ook enige, legislatieve overwinning. Nu zou het uiteraard verbazingwekkend zijn mocht een Republikeinse president met een meerderheid in beide kamers van het Congres er niet in slagen ‘tax cuts’ gestemd te krijgen.

In een eerdere bijdrage op deze website analyseert Björn Soenens de gevolgen van deze hervorming. Gezien de wet vooral de rijke bevolking ten goede zal komen is het toch maar zeer de vraag of dit Trump’s historisch lage populariteit zal bevorderen bij de brede laag van de bevolking die op hem rekent om hen van een job te voorzien of hen uit de armoede te helpen.

Bovendien is de kans groot dat er verder zal worden bespaard op sociale programma’s om het gat te dichten dat de nieuwe belastingwet in de reeds grote overheidsschuld zal slaan.

De auteur concludeert hier uit dat Trump nu ook in het Congres zaken voor elkaar krijgt. Intussen is Trump’s meerderheid in de senaat echter geslonken van 2 naar 1 zetels na het verlies van de republikeinse zetel in Alabama, een staat die al 25 jaar geen democraat meer had verkozen in de Senaat.

Dit kan belangrijke gevolgen hebben voor Trump’s politieke agenda.

Trump heeft nu de stem van haast alle senatoren nodig om zijn beleid te voeren – bij een gelijke stemming geeft de stem van vice-president Mike Pence namelijk de doorslag.

Bovendien heeft het verlies van de Republikeinse zetel in Alabama en Trump’s steun voor kandidaat Roy Moore heel wat Republikeinse congresleden op stang gejaagd.

Internationaal isolement

Politiek succes wordt vaak gezien als de mate waarin politici hun politieke agenda kunnen waarmaken. Zo kan de recente erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël door sommigen eveneens als succes worden gezien, temeer dit één van Trump’s campagnebeloftes was.

Deze beslissing heeft de VS op internationaal gebied echter volledig geïsoleerd en in het Midden-Oosten veel kwaad bloed gezet. Waar de VS voorheen werd gezien als een noodzakelijke partner om vrede te bewerkstelligen tussen Israëli’s en Palestijnen, lijkt de VS niet langer een partner voor vrede, maar eerder een deel van het probleem, een obstakel.

Op voorstel van Egypte werd deze week in de VN Veiligheidsraad een resolutie gestemd die de eenzijdige erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël veroordeelt.

Het veto van de VS zelf weerhield de goedkeuring van de tekst, maar het is veelzeggend dat de andere 14 leden, waaronder de permanente leden en bondgenoten Frankrijk en Groot-Brittannië de resolutie steunden.

Donderdag volgde een stemming in de Algemene Vergadering waar geen vetorecht is en waar de beslissing van Trump – zij het vooral symbolisch – werd veroordeeld door een overgrote meerderheid van de internationale gemeenschap (128 voor, 9 tegen en 35 onthoudingen). President Trump en VN ambassadeur Nikki Haley hadden vooraf aangegeven dat de VS landen zouden sanctioneren die tegen hen zouden stemmen, vermoedelijk door hulp te verminderen of af te nemen. 

Het expliciet afdreigen van landen voor dergelijke stemming is een regelrecht zwaktebod en zal weinig goodwill creëren bij deze landen.

Het feit dat slechts 7 landen met Israël en de VS stemden, zegt veel over het falende leiderschap van de Verenigde Staten. Bovendien zijn de landen die met de VS en Israël tegen de resolutie stemden – Guatemala, Honduras, Marshall Islands, Micronesia, Nauru, Palau en Togo – bezwaarlijk zwaargewichten op de internationale scène te noemen.

Na de terugtrekking van het klimaatakkoord van Parijs riskeert de VS dus niet langer als een betrouwbare partner te worden gezien op de internationale scène, laat staan als “leader of the free world” – iets dat reeds handig door China en Rusland wordt uitgebuit.

Quid inreisverbod?

Ook het recentelijke oordeel van het Hooggerechtshof dat Trump’s inreisverbod ten opzichte van 6 moslimlanden toestaat, kan als een overwinning worden gezien voor de administratie.

Het is echter wel belangrijk te melden dat het Hooggerechtshof niet de grondwettelijkheid van het verbod zelf heeft afgetoetst. In afwachting van de afhandeling van een aantal rechtszaken, werd het inreisverbod tijdelijk ingehouden.

Begin december besliste het Hooggerechtshof dat dit tijdelijk verbod niet gerechtvaardigd was. Over de grondwettelijkheid van het inreisverbod moet het Hof zich dus nog later buigen.

Nu is het zeker zo dat de aanstelling van Generaal Kelly als stafchef eind juli in belangrijke mate de chaos binnen de administratie heeft doen afnemen. Niettemin blijft het spook van “the Russia investigation” ronddwalen. Verschillende personen die deel uitmaakten van Trump’s campagneteam, waaronder zijn latere nationale veiligheidsadviseur Michael Flynn,  hebben toegegeven onder eed te hebben gelogen over hun contacten met Russische officials.

Hoewel het onderzoek van speciaal aanklager Robert Mueller voorlopig nog geen smoking gun heeft voortgebracht inzake een mogelijke relatie tussen het Trump team en Rusland, is het onderzoek zeker nog niet afgerond en zal nog moeten blijken of er effectief sprake was van samenzwering of “collusion”. Ook hier is het belangrijk te benadrukken dat een effectieve inmenging van Rusland in de Amerikaanse verkiezingen dusdanig zorgwekkend zou zijn dat ze voor niemand wenselijk is.

We stellen echter vast dat president Trump nog maar bijzonder weinig voor elkaar heeft gekregen in zijn eerste jaar. 

Of President Trump aan het winnen is of niet, is sowieso een vreemde vraag in politiek. Enerzijds heeft de man de presidentsverkiezingen gewonnen en heeft hij nog steeds een meerderheid in beide kamers. Hij heeft dus al gewonnen.

Anderzijds zou dergelijke situatie eender welk redelijk en goed omringd politicus in staat stellen om hun politieke agenda waar te maken. We stellen echter vast dat president Trump nog maar bijzonder weinig voor elkaar heeft gekregen in zijn eerste jaar.

Alvorens u als lezer echter zelf afweegt of Trump aan het winnen is of niet, lijkt het echter belangrijk dit te doen op basis van correcte gegevens en niet op basis van een zeer eenzijdige en soms gewoonweg incorrecte lezing van de feiten. Fake news, weet u wel…

----

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.