Video player inladen ...

Agent die zwaargewond raakte tijdens Brusselse rellen: "Ineens stonden we oog in oog met de relschoppers"

Een groot litteken op zijn voorhoofd, het zichtbare gevolg van zijn confrontatie met de Brusselse relschoppers een maand geleden. De Brusselse agent Rachid* raakt zwaargewond toen een van de onruststokers een steen in zijn gezicht gooide. Aan VRT NWS doet hij – anoniem – zijn verhaal. "Ik was op het verkeerde moment, op de verkeerde plaats. En ineens stonden we oog in oog met de relschoppers."

25 november 2017: voor de derde keer in twee weken breken er rellen los in Brussel – deze keer na een manifestatie tegen de slavenmarkt in Libië. Net als de vorige keren is de Brusselse agent Rachid* – als lid van de Interventiegroep van de Brusselse politie - erbij. Hij gaat die dag van betoging tot betoging samen met zijn commissaris. Alles verloopt rustig tot op het Poelaertplein, vlakbij het justitiepaleis, enkele jongeren met voorwerpen beginnen gooien. Op een mum van tijd ontaardt het: auto’s worden vernield, winkelruiten kapotgeslagen. De rellen verplaatsen zich en op de Louizalaan krijgt de Brusselse politieagent een steen vol in het gezicht.

"Klein stukjes steen uit mijn voorhoofd gehaald"

"Ik heb mijn bewustzijn op geen enkel moment verloren. Met mijn hand heb ik meteen gevoeld om te kijken hoe ernstig het was." Hoewel hij eerst denkt dat zijn verwondingen wel meevallen – de scan toont immers aan dat de hersenen niet geraakt werden – blijken ze toch ernstiger dan gedacht. "Mijn sinus was geperforeerd. Ik ben ’s nachts geopereerd en de dokters hebben kleine stukjes steen uit mijn voorhoofd gehaald."

Lees verder onder foto.

VRT

Kwaad was hij niet. "Het was een schok, omdat je niet verwacht om iets tegen je hoofd te krijgen. Er was geen waarschuwing, niets. Alles is heel snel gegaan: er was geen dialoog, er was niets. Het was het verkeerd moment, de verkeerde plaats en ineens stonden we oog in oog met de relschoppers. Maar zelfs als ik de dader gezien zou hebben, zou ik het mij nu niet meer herinneren."

Geen verloren generatie, wel een zoekende…

Waarom toch? Dat is de vraag die blijft hangen. Waarschijnlijk is er niet één juist antwoord op. Na de rellen werd geopperd dat er sprake zou zijn van infiltratie. Maar dat gelooft Rachid niet echt. "Infiltratie is een groot woord. De jongeren komen, ze weten niet wat doen door de dag, ze verdrijven de tijd. Hun ouders zijn druk bezig met hun eigen leven."

"En dan is er het groepsgevoel: ze zijn met veel, ze zijn verstopt, ze voelen zich anoniem en onaantastbaar. De zaken doen ontaarden is niet moeilijk, het loopt volgens een klassiek schema. Het volstaat om zich te verstoppen en zaken te gooien naar de politie. Wat? Dat doet er niet toe: flessen, stokken, blikjes. En dan is het wachten tot de politie reageert: is het niet na de eerste fles, dan wel na de tweede of de derde. Er heerst een gevoel van straffeloosheid."

Lees verder onder foto.

Hij wijst ook het internet met de vinger. "De organisatie komt van Facebook, van Snapchat, van Instagram. Er zit geen brein achter dat zegt: "Die dag, dat uur gaan we alles kapot slaan."" Over een verloren generatie wil hij niet spreken, wel over een zoekende. Een zoekende generatie voor wie het ongefilterde internet een groot doolhof – en een vloek kan zijn. "Het internet heeft zijn goede, maar ook zijn slechte kanten. En dan is het aan de ouders, leraren, oudere broers of zussen en iedereen die kinderen ziet opgroeien om te filteren. Niet vandaag, niet morgen, maar elke dag." Ook Rachid is papa. "Het gaat om streng, maar rechtvaardig zijn."

"Een keer dat je een uniform hebt, is het het uniform dat eerst komt"

Zelf heeft Rachid Marokkaanse roots. En is hij Brusselaar. Dat helpt soms, maar bij betogingen zien jongeren toch alleen het blauwe uniform. "Ik denk niet dat ze me als Marokkaan herkend hebben: ze hebben het blauw gezien en dat is genoeg. We hebben ook geen spandoek om onze schouders dat zegt: "Ik ben van die origine of ik ben pro dit of contra dat. Een keer dat je een uniform hebt, is het het uniform dat primeert."

"Dit verandert niets"

Voorlopig mag Rachid nog niet opnieuw aan het werk. En het zal nog maanden duren voor hij terug in het blauw te zien is. Maar de zin om terug te beginnen, is nooit weggeweest. Schrik heeft hij allesbehalve. "Dit verandert niets. Ik ben zelfs niet ongerust. Misschien ben ik alleen wat alerter."

Als boodschap voor de jongeren wil hij nog dit meegeven: "Ik ben ook jong geweest, net als iedereen. Iedereen is wel eens kwaad of gefrustreerd. Maar leef je leven, werk, bouw aan een gezin."

*Rachid is een fictieve naam. De echte naam is gekend bij de redactie.