Meest recent

    Waarom anders doen op de eerste werkdag van het nieuwe jaar?

    Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag over de angst om op de eerste werkdag van het nieuwe jaar een "verkeerd" woord te zeggen.

    labels
    Opinie

    Ik was met een half oor en nog in kamerjas naar de ochtendradio aan het luisteren. Dat gaat zo met gepensioneerden, die hebben voor alles veel tijd. Mijn aandacht werd getrokken door de stem van Brigitte Balfoort, die ik al een eeuwigheid ken, van bij de VRT en van bij de VTM. Een sympathieke en bekwame journaliste, laat daar geen twijfel over bestaan.

    Ze was een eminente royalty-specialiste, en toen die niche geen brood meer op de plank bracht, heeft ze zich omgeschoold tot eminente specialiste in de etiquette. Ze is daarvoor zelfs opnieuw naar school geweest, naar de beroemde "Minding Manners" school in Londen. Het staat zo op haar website! Wat me doet denken aan de kapper in Westerlo, waar ik wel eens voorbij rijd, en die ook in Londen is bijgeschoold. Het staat in grote letters op het raam van zijn zaak. Maar dit geheel terzijde.

    Een handdruk, een vluchtige zoen, standaardwensen, een kop koffie en aan het werk, zo zit de eerste werkdag in mijn geheugen gebeiteld. 

    Het radiogesprek ging erover hoe je op eerbare wijze de eerste werkdag door kunt komen. Ik was er mij niet van bewust dat dat een probleem vormde. Maar ja, ik kom (overigens net zoals Brigitte Balfoort) uit een 24/7 nieuwsredactie, en daar moet het altijd vooruit gaan, ook op de 2e januari. Het enige probleem dat ik me kan herinneren is dat het in de vorige eeuw redelijk moeilijk was om op de tweede januari je cameraploeg weg te sleuren van de tafel met hapjes en (vooral) drank bij het nieuwsonderwerp  van die dag. Dat was in de tijd dat je als journalist nog een halve dag tijd had om je reporage te maken.

    Maar later? Een handdruk, een vluchtige zoen, standaardwensen, een kop koffie en aan het werk, zo zit de eerste werkdag in mijn geheugen gebeiteld. Geen alcohol, geen spaghettibandjes, geen ongewenste aanrakingen. Toen ik - way back in time - bij de VRT ging werken, had de omroep - en al zeker de nieuwsdienst - de naam een oord van verderf te zijn. Viel dat tegen zeg. Het is bij mijn weten niet veranderd. Tenzij ik de paaldans van Johny Vansevenant heb gemist.

    Wat mij eerlijk gezegd schokte was de vijfde van de do's-and-don'ts die Brigitte Balfoort ten berde bracht: de aanvaardbare gespreksonderwerpen. Doe enkel aan small talk, luidde de aanbeveling. Stel niet te veel vragen over het privéleven en al zeker niet over de kinderen. Praat gewoon over leuke, positieve zaken die zo ongevaarlijk mogelijk zijn.

    Nou moe. Ik weet niet hoe het met u zit, maar op het werk heb je toch altijd mensen die je  graag mag en die je minder graag mag, om het voorzichtig te formuleren. Je hebt mensen met wie je automatisch een praatje slaat en mensen die je enkel correct groet. Je hebt collega's bij wie je je hart durft uit te storten en je hebt er met wie je niet eens je schoenmaat wil delen. Dat zal op de tweede januari wel niet anders zijn zeker? Wat is dan het probleem? 

    Het werk is geen eiland, is geen vreemd grondgebied. Het kan toch niet dat je daar voortdurend op je hoede moet zijn. 

    Wat mij stoort is dat de angst om een "verkeerd" woord te zeggen (ik gebruik expres niet "ongepast" of "scheef") tot een soort steriele, cleane non-gesprekken leidt. Tot verkramping. Tot leegte. Tot een soort mondeling Facebook, met foto's van bloemetjes en pups en nietszeggende duimpjes en smileys.

    Het werk is geen eiland, is geen vreemd grondgebied. Het werk is een voortzetting van je leven van thuis. Het kan toch niet dat je daar voortdurend op je hoede moet zijn. Dat je een virtuele fiche met toegestane gespreksonderwerpen in je achterhoofd moet houden. Dat je niet meer spontaan een vraag kunt stellen, niet meer spontaan belangstelling kunt tonen, niet meer spontaan sympathie kunt betuigen. Uit vrees voor het woord te veel. Het is een aspect van de tijdsgeest dat me allesbehalve bevalt. Tiens, nu ik eraan denk: zou de nieuwsuitzending in het Latijn op de Finse radio een aanvaardbaar gespreksonderwerp zijn?

    ----
    VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.