Tom Bertels

De tranen van een clown

Het overlijden van Lies Lefever roept bij VRT NWS-journalist en comedykenner Peter Decroubele herinneringen op aan haar carrière.  "Ze was een nieuwe stem, een nieuw gezicht, en ze had een nieuwe stijl. En toch is ze niet geraakt waar ze wou geraken."

Het is negen jaar geleden. Misschien zelfs tien. Toen comedy nog “underground” was in Vlaanderen, toen het zich allemaal nog afspeelde in kleine zaaltjes, rokerige kroegen, geurende krochten en benepen ruimtes. Toen had je The Lunatic Comedy Club in de toenmalige Le Bal Infernal in Gent en het comedycafé The Joker in Antwerpen. Op beide podia toonde Lies Lefever zich, eigenlijk vooral in Antwerpen. Sporen van haar passage? Op Youtube.  

In Gent was ik er eens bij, toen ze binnenstapte met actrice Sien Eggers aan haar zij. Ze had net een lied over en voor haar geschreven, ze hadden net de liefde aan elkaar verklaard in De Morgen. Het was direct duidelijk: een nieuwe stem, een nieuw gezicht, een nieuwe stijl. Letterlijk ook. En een vrouw! Met ballen! Die aan comedy deed! Eindelijk!

Niet dat ik er veel van ken, maar toch iets. De weg lag open voor haar, dacht ik zo. Wie een goeie trekker heeft, kan ver geraken. Dat had Lies toen. In de vorm van Luc Zeebroeck, zeg maar Kamagurka. Hij nam haar mee op toer, liet haar de zaal warm maken. Iets wat ze kon. Geloof me, geen evidentie zoiets.

Bij momenten moest Kama vechten om meer succes te hebben dan zijn voorprogramma, zei hij ooit. Philippe Geubels, nu groot, toen iets minder groot, nam haar ook mee. In zijn zog. Om zijn show op te warmen. En ze pakte uiteindelijk uit met haar eigen volavondprogramma. En tussenin kwam ze al eens op televisie. En toch. En toch is ze niet geraakt waar ze wou geraken.

Altijd goed gezind, altijd vrolijk, nooit ten koste van iemand

Collega-komiek Philippe Geubels

Wat je hoort van velen. Van de collega’s. Van Fokke Van der Meulen van The Joker ook: "Een positieve en ontwapenende vrouw. Met een ongedwongen comedystijl. Haar vrolijkheid -ondanks haar handicap- was een inspiratie. Ze heeft enkele geweldig memorabele avonden in het café gekleurd". Of Philippe Geubels die haar typeert: "Altijd goed gezind, altijd vrolijk, liedjes nooit ten koste van iemand, lachen naast de scène. Je kon haar lang niet horen en plots hing je er een uur mee aan de lijn. Tot de laatste keer, enkele weken geleden was dat".

Lies Lefever was enkele maanden geleden gestopt met comedy. Al dan niet tijdelijk. Persoonlijke problemen, sores van lange tijd en muizenissen in het hoofd. Het moest allemaal op een rijtje gezet worden. De clown speelt om het publiek te doen lachen. Maar heel vaak wellen de tranen voor en na de show. En de clown heeft vrolijke en gekleurde schmink op, vaak is dat niet toevallig.

Voor Lies Lefever was het leven ook niet altijd even prettig. Toch is het beeld dat blijft hangen dat van die vrolijke vrouw met een klaterende lach. Gelukkig maar. Wat als ze teruggekeerd was naar het podium? Misschien was de clown een heel circus geworden. Het ongeluk heeft zich tegen haar gekeerd. Applaus voor jou, Lies Lefever!