AFP or licensors

Unicef interviewt 170 migranten- en vluchtelingenkinderen in België: "Ik ben een mens, gewoon een mens, met een hart"

In een nieuw rapport laat Unicef België 170 migranten- en vluchtelingenkinderen aan het woord: meisjes en jongens die vandaag in ons land wonen. Ze praten over hun ervaringen in hun land van herkomst en in hun nieuwe omgeving, over het onheil waarvoor ze gevlucht zijn, de beproevingen die ze onderweg doorstonden, hun vreugde en verdriet.

“Dag in dag uit zijn er tweets en geanimeerde debatten over migranten en  vluchtelingen”, staat in de studie, “slechts zelden horen we echter hun eigen stem. Laat staan die van een kind dat fluistert in een andere taal of zijn gevoelens probeert te uiten met een tekening.” En dus vonden ze het bij Unicef hoog tijd om migranten- en vluchtelingenkinderen aan het woord te laten.

Als iedereen voor zijn mening kan uitkomen, kunnen mensen hun standpunt, hun manier van leven en hun kijk op de dingen veranderen. We moeten mensen gewoon het recht geven om voor hun mening uit te komen, zoals u dat doet. Dat is het enige probleem. We moeten de mensen aan het woord laten. Misschien merken we dan dat we dingen gemeen hebben. Er zijn dingen waar ik van hou en waar u ook van houdt. We leren elkaar kennen op die manier. Zo ontstaan vriendschappen. En zo komt er liefde.

Meisje, 13 jaar, Congo

De 170 kinderen die anoniem werden geïnterviewd, zijn tussen 8 en 18 jaar en komen uit 36 landen, waaronder de oorlogslanden Afghanistan en Syrië, maar ook bijvoorbeeld Congo, Marokko en Eritrea.

Ik laat mijn stem horen en ik hoop dat iemand me hoort en zegt: ok, we kunnen hier wat aan doen. We kunnen jullie helpen. Zo kunnen we de toekomst tegemoet gaan. En ik zeg het nog maar eens. Voor de duizendste keer herhaal ik het: bekijk de ander gewoon als een mens. U zou me niet moeten zien als een Syrische. Of als een vluchtelinge. Of als een sjiiet. Of een soenniet. Ik ben een mens. Gewoon een mens. Met een hart. U hebt ook een hart. U hebt gevoelens. Ik heb gevoelens. Bekijk me alstublieft op die manier. Als een mens.

Meisje, 20 jaar, Syrië

Wat zijn de algemene conclusies uit de interviews? Kinderen die vandaag in België aankomen, blijken uiterst kwetsbaar, in vele gevallen getraumatiseerd. Almaar meer kinderen arriveren alleen. Ze denken vaak aan hun familie, ze missen hun moeder en vader. De nood aan een vertrouwenspersoon is dan ook erg belangrijk, zegt Unicef. Om kennis te maken met lokale mensen en te leren over onze samenleving die nieuw is voor hen.

Ik hou niet van het oorlogsgeweld. De kinderen zijn altijd bang om naar school te gaan omdat het oorlog is.

Meisje, 15 jaar, Syrië

Ik kan me niet concentreren op mijn studies. Niet weten wat er na de procedure met mij zal gebeuren, is als een zware last die op me drukt.

Jongen, 17 jaar, Marokko

Ook de procedure om hier te kunnen blijven, veroorzaakt stress. De kinderen percipiëren de procedure als te lang en onduidelijk. Wat als ze niet mogen blijven? Extra stress ondervinden minderjarige moeders, en die “kinderen met kinderen” zijn volgens Unicef “al lang geen uitzondering meer”. Unicef roept de beleidsmakers op om aandacht te hebben voor de noden van migranten en -vluchtelingenkinderen en om hen te beschermen tegen uitbuiting en geweld.

Opgelet, het is een zeer gevaarlijke weg. Ik zou hen zeggen om uit te kijken voor smokkelaars die gewelddadig zijn en je geld afnemen.

Jongen, 15 jaar, Afghanistan

Je hebt heel wat voordelen in België. We zijn hier veilig en we hebben onze toekomst gered.

Jongen, 18 jaar, Afghanistan