Meest recent

    Copyright by MaxPixel

    Waarom ik meedoe aan Tournée Minérale, ondanks de "grapjes"

    Morgen start de nieuwe editie van Tournée Minerale. Duizenden Vlamingen beloven plechtig om de hele maand februari alcoholische dranken links te laten liggen. Ook VRT NWS-journaliste Kirsten Sokol (28) gaat de uitdaging aan. "Wat mijn omgeving daarvan vindt? Dat ik niet flauw moet doen."

    ’t Is gebeurd: ik ben officieel ingeschreven voor de tweede editie van Tournée Minérale. Een ontnuchterende bekentenis: mijn laatste alcoholloze maand dateert van mijn laatste examenperiode als student, intussen vlot zes jaar geleden. Niet drinken om je focus te behouden, ook op vrije momenten, dat was mijn tactiek. Intussen lijkt er áltijd wel een gelegenheid om een glaasje te drinken. Een verjaardag, een feestje of gewoon dat gezellige aperitiefje in het weekend.

    De eerste reacties op mijn deelname? "Je bent gek!" of "Doe eens normaal"

    Flauw excuus? Misschien. Maar ik ben geen problematische drinker, vind ik zelf. De gezondheidsnorm van tien glazen per week overschrijd ik vaker niet dan wel. Maar er is mij iets opgevallen: kies ik spontaan voor een glas water of frisdrank, wanneer ik géén bob van dienst ben, dan volgt steevast “je bent toch niet ziek? Of zwanger?" Alsof dat de enige redenen zijn om de alcoholische kelk aan mij voorbij te laten gaan.

    Om me te wapenen tegen die “grapjes”, heb ik mijn omgeving ruim op voorhand ingelicht over Tournée Minérale. Eén constante: ongeloof en gegiechel. Een bloemlezing. “Je bent gek!” “Waarom zou je dat doen?” “Wat ga je dan drinken op mijn verjaardag?” of “Doe eens normaal: je drinkt toch meestal met mate?” alsook “jij gaat je vervelen op mijn feestje, of je ergeren aan dronken mensen”.

    Weg alcohol, weg sfeer?

    Conclusie: “alcohol” en “sfeer en gezelligheid” zijn voor veel mensen synoniem. Wie gasten over de vloer krijgt, stelt de vraag “wat drinken jullie?” nog voor iedereen zijn jas heeft uitgetrokken. Ik beken: ook in mijn koelkast staat er áltijd een fles cava of wijn, “voor het geval dat”. Want bezoek moet je gastvrij ontvangen, en daar hoort een glaasje bij. De voorbije dagen geregeld zelfs. Noem het tijdelijke precompensatie: “we bestellen nog een glas wijn nu het nog kan”, weet je wel.

    In mijn koelkast staat er áltijd een fles cava of wijn, "voor het geval dat".

    Maar vanaf morgen gooi ik het roer om. Dat ze mij wel eens zullen testen, hoor ik van familie en vrienden. Als ik mijn agenda bekijk, zie ik enkele “struikelblokken”, onder de vorm van verjaardagsfeestjes, familiebijeenkomsten en – jawel – een vriendinnenweekend. Waar ik vorig jaar bij hoog en bij laag heb beweerd “dat het voor mij in theorie een fluitje van een cent zou zijn”, en ik daarom niet moest meedoen, kies ik dit jaar toch voor een nuchtere maand. Geen kamp gin-tonic (meerderheid) op weekend, wel team frisdrank (minderheid). Het kan verkeren.

    Fysiek en mentaal

    Waarom ik nu toch meedoe? Ik wil weten hoeveel ik effectief drink, en of ik fysiek een verschil voel als ik dat even niet doe. Een vriendin die op eigen initiatief, en niét tijdens Tournée Minérale, een maand paste voor alcohol, vertelde me dat ze zich frisser voelt, en dat ze vandaag nog steeds minder drinkt. Klinkt veelbelovend. Om een objectieve vergelijking te kunnen maken tussen "voor" en "na" zal mijn dokter parameters in mijn bloed, zoals mijn cholesterol, bloedsuiker en leverfunctie, zowel voor als na de maand februari opmeten.  

    Draait mijn omgeving bij, of zal ik een maand lang moeten opboksen tegen hun reacties?

    Maar eigenlijk ben ik vooral benieuwd naar het sociale aspect hiervan: zal ik het kunnen volhouden, onder de sociale druk? Zal ik een hele maand te horen krijgen “dat ik niet flauw moet doen”? Of dat zoiets “toch niet nodig is”? Draaien ze bij of zal ik het 28 dagen moeten uitzweten? Ik ben benieuwd en ik houd die reacties de komende maand nauwlettend in het oog. Eén meevaller: mijn lief heeft plechtig beloofd mee te doen. Samen sterk! Na dat laatste glaasje vanavond, dan toch.