Adieu Boudewijn, welkom Bo

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: Boudewijn Van Spilbeeck, die als collega, buurtbewoner en vriend al 30 jaar het levenspad van Van Dievel kruist, is nu heel verrassend Bo.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Op alle sites en in alle kranten is Boudewijn Van Spilbeeck  (Baudouin op zijn pas :-)) al een vrouw geworden: Bo. Er wordt over "zij" en "haar" geschreven. Ik ben nog zo ver niet. Zoiets gaat niet per ordonnantie. Voor mij blijft hij nog een tijdje Boudewijn. Maar het komt wel goed, hoor. 

Ik wist ervan, van dat steeds vaster wordende voornemen, van die onweerstaanbare drang. Niet dat hij mij in vertrouwen nam, dat deed hij enkel met vriendinnen.

Vriendinnen die hem behoedden voor voortvarendheid en hem tegelijk vestimentair advies gaven.

Hij mag zich met die vrouwen gelukkig prijzen. Maar dat hij op een dag - maandag 29 januari 2018 - de grote en definitieve stap bekend zou maken, verraste mij desalniettemin. Tegelijk dacht ik: wat weet ik ervan, ik ben niet als vrouw in een mannenlichaam geboren.

Ik ken Boudewijn al meer dan dertig jaar, we zijn al even lang bevriend. Maar niet intiem bevriend, dat is nu wel duidelijk. Had ik het gezien? Had ik het zelf zien aankomen? Ik moet eerlijk zijn. Het antwoord luidt nee. Ik heb die ruim dertig jaren nog eens overlopen.

Ik zie een man. Een amusante, irritante, toegewijde, hoogst intelligente en bekwame man, een family man ook, een vader.

Ik heb de twijfels niet gezien, de kreukels in het ideaalbeeld, de barsten in de mannelijke oppervlakte. De laatste vijf jaren ja, toen ik ervan hoorde, dan ben ik erop beginnen te letten. Maar ik heb hem er nooit naar gevraagd. Je moet jezelf niet opdringen in delicate kwesties, is een wat makkelijk excuus.

De waarheid is dat ik er wat bang voor was, voor dat vreemde verlangen van Boudewijn. 

Ik leerde Boudewijn kennen halverwege de jaren tachtig. We woonden in hetzelfde dorp toen. Ik werkte bij de radionieuwsdienst van de VRT, hij bij de Wereldomroep, een uitgestorven dinosaurus die veel talent heeft voortgebracht. Ik had mijn voet gebroken, werd gek van het thuiszitten en wilde per se gaan werken, al was het maar om de telefoon op de redactie op te nemen. Boudewijn pikte mij thuis op en bracht mij ook terug naar huis, na gedane arbeid.

Sinds die tijd ken ik een van zijn grote ondeugden: hij is een onverbeterlijke treuzelaar, een 'taffelaar' in vele dialecten. Zo iemand die eindeloos in het deurgat bleef staan plakken. Je moest hem letterlijk bij de arm vastpakken en meetrekken. Een treuzelaar en een praatvaar.

Wat eigenlijk geen ondeugd is, want de monologen van Boudewijn waren altijd interessant om naar te luisteren in de auto.

Reed hij toen al met een oude Mercedes? Ik weet het niet meer. Maar dat hij toen al begeesterd was door auto’s is wel zeker. Auto’s zijn een mannenzaak, heb ik altijd gedacht. Auto’s en vliegtuigen. Niet dus.

Ik leerde hem beter kennen toen hij net als ik – maar iets later – de overstap naar VTM maakte.  Een collega op wie je kon bouwen. Die verdorie mee de vakbond uit de grond stampte bij VTM. Iemand die van ieder onderwerp een behoorlijk nieuwsitem kon maken. En daar mangelde het in de beginjaren van VTM meer dan eens aan, aan treffelijk nieuws.

Hij sprak vlot een taal of vijf, geloof ik. Kon overal in het buitenland naartoe worden gestuurd. Ook naar gevarenzones. Hij was immers een man.

Maar toen ik begin deze eeuw een tweede (en jammerlijk mislukte) overstap naar VTM maakte, bleek Boudewijn ook over haute couture een deftig woordje te kunnen meepraten. Hij maakte boeiende nieuwsitems over de catwalk in Milaan, Parijs en Londen.

Als man, verdorie! Maar mijn nikkel viel niet. Tot ik er dus van hoorde. Van het grote geheim dat hij torstte.

De rest is geschiedenis. Mijn vriend Boudewijn wordt straks mijn vriendin Bo.

Het zal vreemd zijn, die eerste ontmoeting. We zullen elkaar zoenen, zoals we altijd al hebben gedaan, zuiderlingen die we graag willen zijn. Maar naar de documentaire die Catherine Moerkerke over Boudewijn/Bo heeft gemaakt ga ik niet kijken, dat is er net iets te veel aan. Vind ik, voor alle duidelijkheid.

----

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.