Zij-kant eist meer vrouwen in lokale politiek

De progressieve vrouwenbeweging zij-kant pleit ervoor om bij de lijstvormingen voor de lokale verkiezingen het ritssysteem toe te passen voor de volledige lijst en nadien een 50/50-verdeling toe te passen van vrouwen en mannen in alle deputaties en schepencolleges. Vrouwen worden nog altijd minder verkozen dan mannen en ze raken ook minder snel tot in de hoogste machtsregionen. 

Zij-kant nam de vertegenwoordiging van vrouwen op gemeente- en provincieniveau onder de loep volgens de situatie in augustus 2017. Ze deed dat aan de hand van de overheidsgegevens in databank Pinakes. Wat blijkt? Het aandeel vrouwen wordt schaarser naarmate het machtsniveau stijgt.

De Belgische OCMW-raden bestaan al voor de helft uit vrouwelijke raadsleden: 2.890 op 5.779. Maar in de gemeenteraden daalt hun aantal tot 37 procent, en in de schepencolleges is dat nog maar 34 procent. Amper 1 op de 6 burgemeesters is een vrouw: 98 op 614. Dezelfde evolutie is te zien op provincieniveau. Terwijl de provincieraden 41 procent vrouwen tellen, is 29 procent van de gedeputeerden en amper 1 op de 10 gouverneurs (enkel in de provincie Antwerpen) een vrouw.     

Nochtans is er een wettelijke verplichting om evenveel vrouwen als mannen op de kieslijsten te zetten, en bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 wisselden de geslachten elkaar ook netjes af op de eerste twee plaatsen. Die gendergelijkheid op de lijsten werd echter niet weerspiegeld in de effectieve mandaten. Zij-kant wijst erop dat vrouwen gemiddeld lager op de lijsten staan dan mannen.

Het "old boys network" bestaat nog

In 2012 werd 80 pct van de lijsten aangevoerd door mannen. Daarnaast gaan voorkeurstemmen traditioneel nog vooral naar mannen en speelt volgens de progressieve vrouwenbeweging nog altijd de invloed van het "old boys network" bij de verdeling van de zetels na de verkiezingen. 

Zij-kant pleit met de slogan #MaakPlaats voor de invoering van het ritssysteem voor alle kieslijsten in Vlaanderen. Dat is eerder al wettelijk beslist in Brussel en Wallonië. Partijen moeten actief op zoek gaan naar meer vrouwelijke lijsttrekkers, en ook de campagnemiddelen moeten gelijk verdeeld worden tussen vrouwen en mannen, luidt het. Daarnaast vraagt de vrouwenbeweging een verplichte pariteit bij de samenstellingen van de nieuwe schepencolleges en provinciale deputaties.