Meest recent

    Een wonder voor Marc Coucke?

    Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: een bericht over 160 jaar mirakels in Lourdes.

    opinie
    Louis van Dievel
    Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

    Meer dan een halve eeuw geleden besliste Ferdinand Van Dievel dat hij wel een week vakantie kon gebruiken. Een vermetele gedachte voor een vader van (toen) acht kinderen. Dat moet ook mijn moeder gedacht hebben, want mijn broer Jan en ik mochten mee. Of moesten mee, dat wil ik in het midden laten. 

    Onder de Eiffeltoren

    Het plan was vaag: we zouden in de gepoetste camionette richting Frankrijk rijden. Mijn vader was toen loodgieter, lasser en hij boorde ook waterputten, als ik me niet vergis. Hij had een hekel aan vroeg opstaan - wat een handicap heet te zijn in het bestaan van de kleine zelfstandige – en zo werd het op D-day middag voor we op weg gingen, het avontuur tegemoet.

    De eerste avond reden we ons vast in het mulle zand van een Noord-Frans bos. De boter die we mee hadden genomen was gesmolten en uitgelopen in het enige stel reserveondergoed. En er zaten muggen in de auto. En de luchtmatras waarop ik sliep liep langzaam leeg.

    Maar ’s anderendaags parkeerde vader Van Dievel zijn Fiat 600 camionette wel ongeveer onder de Parijse Eiffeltoren. Dat kon toen nog. Mijn vader was een geweldige plantrekker. 

    Wagenziek

    Mijn vader reed graag met de auto. Hij vond dat ontspannend. Wij, jongens van 13 en 12, werden vooral wagenziek. Om de beurt. Wat dan weer op de zenuwen van mijn vader werkte. Mijn broer Jan en ik waren ook niet wild van het Franse eten, en vooral niet van de smerig ruikende kazen die mijn vader na het rare eten liet aanrukken.

    Maar goed, ergens in Midden-Frankrijk raakte mijn vader op een parking naast de Route Nationale aan de praat met Belgen die met een caravan op de terugweg waren uit Lourdes. Mijn vader stelde in een moeite door de motor van hun Volkswagen Valiant wat beter af, want dat kon hij ook. Lourdes, wat een goed idee zeg! zagen we hem denken. 

    Lourdes

    ’s Anderendaags  stonden we bij valavond aan te schuiven aan de grot waarin Bernadetje Soubirous in 1858 de maagd Maria had zien verschijnen. Mijn broer en ik vonden die grot en dat Mariabeeld en al die zieke en gebrekkelijke mensen maar niks, maar we werden gepaaid met een ander vermetel plan van onze verwekker: de volgende ochtend zouden we in Pau de start van de Touretappe meemaken.

    Helaas oversliepen we ons grandioos. We werden gewekt door Franse soldaten die ons vriendelijk duidelijk maakten dat we in het donker in een militair domein binnen waren gesukkeld. Weg start van de Tour. Maar geen nood, zei onze vader, we zouden dan wel naar Bordeaux rijden, naar de aankomst van de toen klassieke etappe Pau-Bordeaux. 

    Een klein wonder

    Mirakels bestaan niet? Toch wel. Mijn broer en ik werden ineens niet meer wagenziek. En in het zog van een prehistorische zendwagen van de BRT passeerden we alle politiecontroles en konden we ongehinderd Bordeaux binnenrijden.

    Het was er bloedheet.

    Aan de schaduwkant van de grote avenue was geen plekje meer vrij. Maar we bemachtigden wel een petje van fietsen Lejeune. En daar kwam het peloton! In een flits herkende ik de gele trui van Roger Pingeon. Wie er de rit won (Marino Basso), heb ik later, thuis, moeten opzoeken, want meteen na de passage van de Ronde moesten we alweer verder.

    Aan het einde van de week had vader Van Dievel plots haast om weer bij moeder de vrouw te zijn. In de nacht van zaterdag op zondag trapte hij op de Scheldebrug in Dendermonde door zijn rem. Als bij wonder kwamen we niet in het water terecht maar reden we tegen een andere auto aan, zonder al te veel erg overigens.

    Sindsdien geloof ik er helemaal in, in wonderen. Ik weet niet of ons kleine mirakel meegeteld is bij de 70 erkende mirakels van Lourdes. Maar ik zou Marc Coucke een bedevaart naar Lourdes van harte willen aanbevelen. Het kan alleen maar meevallen.

    --

    VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.