"Taboe" over armoede: het verhaal van Nancy, Nicole, Danny en Marie-Hélène

In "Taboe" op Eén heeft Philippe Geubels Nancy, Nicole, Danny en Marie-Hélène uitgenodigd, 4 mensen die in armoede leven. Wat zijn hun angsten, hun verlangens en hun dromen? Lees hun verhaal in een notendop.

1. Nancy (48): een leerkracht met inzicht

Nancy groeide op in een kansarm gezin. Voor school had ze meestal niet de tijd en haar broers en zussen moest ze grotendeels zelf opvoeden. "Pas toen ik 14 was, besefte ik uit welk nest ik kwam", zegt ze. "Ik kwam bij andere mensen thuis en merkte dat daar liefde en warmte was. Bij mij thuis heerste voortdurend chaos en verbale agressie. Elke maand opnieuw de vraag of we zouden rondkomen, of de deurwaarder aan de deur zou staan. Ik voelde mij in de steek gelaten. Als gevolg hiervan ben ik snel getrouwd en heb ik snel een kind gekregen."

Een leerkracht zei me dat ik moest proberen iets te bereiken want dat ik het kon

"Ik heb nooit honger geleden. Ik had altijd voldoende, maar nooit in overvloed. Toen ik 14 was ging ik in het weekend werken om op school te kunnen laten zien dat ik erbij hoorde, om te laten zien dat ook ik die schoenen en die boekentas kon kopen. Toen ik 18 was zei een leerkracht mij dat hij vermoedde dat ik het thuis niet makkelijk had. Ik dacht dat hij mijn leugen had doorprikt. Hij zei me dat ik mijn best moest doen, dat ik moest proberen iets te bereiken want dat ik het kon. Ik heb dat altijd in het achterhoofd gehouden en ik heb het geprobeerd."

2. Nicole (73): een plakboek vol hoop

Nicole erfde na de dood van haar man een schuld van 2,5 miljoen Belgische frank. Ze hadden het al niet breed en hierdoor belandde ze samen met haar 4 kinderen in de armoede. "Ik ben in schuldbemiddeling gegaan. Nu krijg ik 70 euro per week om te overleven. 10 euro per dag, dat is niet veel. Maar het is nu 32 jaar geleden en ik ben er nog."

Ik leerde mijn man in januari kennen, in mei waren we getrouwd en in juni had ik spijt

"Mijn vader is gestorven toen ik 14 was. Ik woonde in een dorp vol mijnwerkers en ik besefte niet dat ik niet veel had want iedereen verkeerde in dezelfde situatie. Als je in de jaren 60 van huis weg wou, moest je trouwen. Ik leerde mijn man in januari kennen, in mei waren we getrouwd en in juni had ik spijt. We zijn 23 jaar samen geweest. Ik was niet echt gelukkig, tenzij mijn man van de drank kon blijven."

Kinderen moeten hun ouders liefde geven, geen geld

"Mijn kinderen werken allemaal, een deel heeft een eigen huis en ze hebben een gezin. Ik heb mijn job goed gedaan en ik ben fier op mezelf. Ze weten dat ik het niet makkelijk heb, maar ze weten niet hoe ik moet leven. Kinderen moeten hun ouders liefde geven, geen geld."

"2 jaar geleden was mijn koelkast kapot. 1 van mijn zonen heeft toen een nieuwe betaald. Met kleine sommen heb ik die aan hem terugbetaald. Alles boven de 30 euro is voor mij een grote uitgave. Ik moet al 10 jaar valse tanden hebben, maar ik ben nog altijd aan het sparen. Ik eet mijn boterhammen zonder korstjes."

Ik moet al 10 jaar valse tanden hebben, maar ik ben nog altijd aan het sparen

"Ik heb het moeilijk als ik mensen op straat hand in hand zie wandelen. Dan ben ik jaloers omdat ik altijd alleen ben. Mijn meubels komen uit kringwinkels. Ik heb een boek waarin ik afbeeldingen van eetkamers en slaapkamers uit reclamefolders kleef. Ik heb ze nog niet in mijn leven, maar op een dag misschien wel."

3. Danny (52): het spook van sociale uitsluiting

Ook Danny groeide in een kansarm gezin op. Voor hem is het grootste gevolg van arm zijn niet de financiële situatie, maar wel sociale uitsluiting. "Het is begonnen toen ik ben geboren. Ik ben die zoon van op de hoek, van die vrouw met 6 kinderen. Daar, in dat vies huis waar het lekt en met paddenstoelen op de muur. Als kind al kleefden de stigma's op mij. Ik ben gebeten door armoede."

Als kind al kleefden de stigma's op mij, ik ben gebeten door armoede

"Mijn moeder is tijdens de oorlog geboren. Tot haar 14e is ze in een klooster opgevoed, daarna belandde ze in de wijde wereld. Ze werkte in een staalfabriek en ging 's avonds poetsen in een café. Alles samen heb ik zo 16 "vaders" gehad. Ze heeft altijd gewerkt en ze was nooit thuis. We hebben onszelf opgevoed."

"Als kind was ik erg gefrustreerd en machteloos. Andere kinderen hadden mooie kleren en een mooie boekentas. Ik wou dat ook, maar ik stond daar met mijn plastic zakje. Soort zoekt soort? Nee, aan de zijlijn kom je andere mensen aan de zijlijn tegen."

Aan de zijlijn kom je andere mensen aan de zijlijn tegen

"Ik wou dat mijn eigen kinderen niks tekortkwamen. Ik heb hen met kledij en speelgoed overladen en ik leerde hen met 2 woorden spreken. Alles om te vermijden dat ook zij zouden worden uitgesloten. Toch gebeurde het ook bij hen."

"Ook mensen in armoede hebben verlangens en natuurlijk geven ze hun geld aan materiële zaken uit. Even kunnen ze een vreugdegevoel kopen, even kunnen ze die spullen kopen waarvoor ze vroeger zijn uitgesloten."

4. Marie-Hélène (48): de schaduw van een vader

Marie-Hélène heeft een doctoraat in de toegepaste economische wetenschappen op zak, maar belandde in de armoede toen haar zaak in coaching en voetreflexologie failliet ging. "In januari 2013 stelde ik vast dat als die week geen geld binnenkwam, ik mijn kinderen geen eten zou kunnen geven."

In mijn omgeving werd alles verzwegen, alles werd onder de mat geschoven

"De buitenwereld denkt dat ik uit een rijk milieu kom. Ik ben geboren in een gezin dat zich helemaal in de Franstalige bourgeoisie inschreef. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. Het was een omgeving waarin alles werd verzwegen, waarin alles onder de mat werd geschoven."

"Mijn vader was een zware drinker. Mijn schoolresultaten waren het enige waarop hij echt trots op was. Ik deed vertalersstudies en koos voor een academische carrière. Gaandeweg groeide de overtuiging dat ik toch iets goed in mij had. In 2003 begon ik met mijn doctoraat. Datzelfde jaar stierf mijn vader. Ik was razend op hem. Hij wou dat doctoraat en toen ging hij dood. Achteraf besefte ik dat ik me nog steeds aan hem wou bewijzen."

In onze maatschappij leven steeds meer mensen op de rand

"In onze maatschappij leven steeds meer mensen op de rand. Veel mensen zijn alleenstaand. Ik ken mensen die getrouwd zijn en samenblijven omdat ze de confrontatie niet zien zitten. Slechts 2 vrienden zijn op de hoogte van mijn financiële situatie. Het is een taboe waarover ik nog nooit grappen heb gemaakt."