Happiness is a warm gun*

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag is hij ernstig en heeft het, met The Beatles in het achterhoofd, over wapendracht.

labels
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik heb een hekel aan wapendracht. Alleen al de aanblik van jagers in het veld maakt mij ongemakkelijk, onmachtig en zelfs misselijk. Vooral als de jagers een slok op hebben tegen de kou. Vooral als ze vinden dat ik als wandelaar in de weg loop van hun mooie hobby. Een wapen geeft de drager ervan een reëel en bedreigend overwicht over wie geen wapen draagt. 

"Geweld is het monopolie van de overheid" is een zinnetje dat akelig klinkt en toch zou het ons gerust moeten stellen. We weten niet half hoe gelukkig we zijn dat bij ons enkel de politie wapens mag dragen. Politieagenten hebben doorgaans een goede opleiding gekregen, en daar hoort ook psychologie bij. Ze leren de wettelijke bepalingen. Ze leren hoe ze soms in een fractie van een seconde een overweging moeten maken. Ze weten hoe ze met een wapen moeten omgaan en ze kennen de gevolgen van het trekken en afschieten van een wapen. Ook voor henzelf. Er zullen altijd wel "accidenten" gebeuren, politieagenten zijn ook mensen. 

Daarom ben ik ook nog geen klein beetje content dat de gewapende militairen uit ons straatbeeld gaan verdwijnen. Ik ben de laatste (enfin, de voorlaatste) om de terreurdreiging te onderschatten, maar ik kan niet zeggen dat de soldaten met hun grote automatische wapens mij een gevoel van veiligheid gaven. Wel integendeel.

Zoals die arme jongens op straat de godganse dag rondjes moesten lopen, speurend naar onzichtbare vijanden, het kan nooit goed geweest zijn voor de concentratie, het qui-vive, de motivatie. Daarom ben ik ook blij dat privébewakingsdiensten en aanverwanten (zoals de besnorde en getatoeëerde macho's van het spoor) alsnog geen vuurwapens mogen dragen. In sommige landen van de Europese Unie is dat anders.

Wapens zijn een noodoplossing, een noodzakelijk kwaad, wapens mogen enkel aan ervaren handen en gezonde geesten worden toevertrouwd. Niet aan nauwelijks of haastig opgeleide (de stijgende vraag naar “veiligheid”, nietwaar) beginnelingen. Heb ik dat duidelijk genoeg gezegd of ben ik nu een Gutmensch?

Wapens mogen enkel aan ervaren handen en gezonde geesten worden toevertrouwd. 

Ik vind het een bezopen gedachte dat de grondwet van de Verenigde Staten van Amerika iedere burger het recht geeft om een wapen te dragen. Misschien was dat in de tijden van het Wilde Westen geen slecht idee, maar we zijn inmiddels ruim tweehonderd jaar verder. En toch leeft die idee nog voort.

Burgers die wapens dragen wantrouwen in wezen de overheid.  Ze beschouwen de overheid als de vijand, als het kwade zelfs, ze willen er niet voor betalen (in de vorm van belastingen), het is ieder voor zich.  Het aloude pioniersidee.

We zijn nu in 2018 en de oude Colt is vervangen door een  veel moorddadiger en gevoeliger type wapen. Maar dat is dan ook het enige wat veranderd is. De mentaliteit is dezelfde gebleven. De boze burgers paraderen met hun schiettuigen in de Kentucky Fried Chicken. Ze geven hun kinderen moordwapens cadeau (in een schattige roze koffer voor de meisjes), en als er nog maar eens een dolgedraaide gek of een labiele tiener een massamoord aanricht, halen ze het cliché boven dat niet het wapen schuld heeft, maar de mens die het draagt. 

Oud-president Obama heeft gezegd dat de Amerikanen maar eens moesten tellen hoeveel medeburgers er door terreur om het leven zijn gekomen en hoeveel door ongebreidelde wapendracht. They don’t give a fuck. De Amerikanen knipperen niet eens met hun ogen bij die cijfers. Veel liever zijn ze blind, uit een soort halstarrig geloof in het oerrecht om de ander neer te leggen. Voor het omgekeerde gebeurt. 

Een soort halstarrig geloof in het oerrecht om de ander neer te leggen. Voor het omgekeerde gebeurt.

Stel u voor dat bij ons in de Delhaize of in de C&A of in het Kruidvat personeel en klanten opzichtig met een grote revolver op de heup zouden rondlopen. Of in De Post. Of aan Frituur ’t Hoekske. En dat er ruzie zou ontstaan over wie er eerst aan de beurt was. Dat een chauffeur die vindt dat u hem onrecht hebt aangedaan in het verkeer, uit zijn auto stapt met een geweer in zijn handen. Dat op de buurtschool van uw kinderen een weggestuurde leerling terugkomt om wraak te nemen met een automatisch wapen.

U kunt het zich niet voorstellen, zegt u? Prijs u gelukkig. Ik al evenmin. En laten we dat vooral zo houden.

---

* The Beatles, 1968, uit The White Album

---

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.