BELGA/DIRKX

Grijpt de N-VA straks de macht in Brussel, het bolwerk van de PS?

Luckas Vander Taelen kijkt hier om de twee weken met een kritische blik naar ons politiek reilen en zeilen. Vandaag: "Het gevaar van een breuk tussen politiek en kiespubliek in Brussel wordt met de dag groter. Noem het gerust een door alle partijen vergeten electoraat. En daar kan de N-VA wellicht van profiteren."

labels
BELGA/VERGULT
Luckas Vander Taelen
Luckas Vander Taelen is gewezen parlementslid voor Groen, muzikant en freelancejournalist.

Laurette Onkelinx, kopstuk van de PS, is bijzonder ongerust. Niet omdat haar partij weer eens betrokken blijkt bij een nieuw onverkwikkelijk schandaal in Brussel-stad; dat is ze ondertussen gewoon...

Neen, ze is bang van de N-VA.

Want ze vreest dat het wel eens zou kunnen gebeuren dat die als een Vlaamse wolf zich in Brussel een weg baant naar het schapenhok. Die bloederige beeldspraak gebruikt ze in een dossier van Le Soir over de kans dat de N-VA zo groot wordt in Brussel dat een coalitie op regionaal vlak na de verkiezingen van 2019 zonder de partij van Bart De Wever onmogelijk wordt.

“Vlaamse zwammen” die de Belgische staat van binnen uithollen.

BELGA/WAEM

Onkelinkx' afkeer van de N-VA is principieel en totaal. Ondanks haar Vlaamse afkomst was ze niet te beroerd om het te hebben over de “Vlaamse zwammen” die de Belgische staat van binnen uithollen. En in een ondubbelzinnige allusie op de collaboratie had ze het bij het begin van de regering Michel over  “het geluid van de laarzen” van Francken en Jambon.

Maar misschien wordt de N-VA wel “incontournable”.

Dat heeft alles te maken met het ingewikkelde Brussels politiek systeem, waarbij een verschillende meerderheid wordt gevormd in beide taalgroepen. Als de N-VA de grootste Vlaamse partij wordt, dan zal het quasi onmogelijk zijn om een Vlaamse coalitie te vormen zonder ze er bij te betrekken. En dan stelt zich de vraag hoe de Franstaligen daarop zullen reageren.

De N-VA is in Brussel aan een grote opmars bezig. Ze is er als eerste Vlaamse partij in geslaagd om volgens peilingen groter te worden dan een traditionele Franstalige partij, de CDH. Dat is historisch. Het heeft natuurlijk ook te maken met de zwakte van de christen-democraten, maar toch.

Die groei is niemand ontgaan, zeker omdat ook in Wallonië N-VA-politici als Francken en Jambon zeer populair geworden zijn. Dat hoeft niet te verbazen. Aan Franstalige kant herkent een groot deel van het electoraat zich niet meer in de traditionele partijen. En niet iedereen heeft zin om een proteststem uit te brengen op de uiterst-linkse PTB. 

Net als in Vlaanderen kunnen velen in Brussel en Wallonië zich vinden in een centrum-rechtse partij die zonder schroom harde stellingen inneemt in gevoelige dossiers als migratie en vluchtelingen. Aan Franstalige kant bestaat zo een partij niet. Zelfs de MR, federale coalitiegenoot van de N-VA durft zich niet te profileren op dat terrein.

De andere partijen houden er op vlak van alles wat met migratie te maken heeft een strak ideologisch standpunt op na. Wie daarvan afwijkt, wordt onverbiddelijk neergesabeld met politiek-correcte argumenten.

Maar de waarschuwing van Onkelinx voor een Vlaamse machtsgreep klinkt hol voor vele Brusselaars. Die maken het catastrofale bilan op van het jarenlange wanbeheer van de socialisten in de stedelijke vzw's, die als onwelriekende lijken uit de Brusselse kasten blijven vallen. Het is menig Brusselaar een raadsel hoe Onkelinx zich met die erfenis nog durft te manifesteren als verdediger van de hoofdstad.

Het gevaar van een breuk tussen politiek en kiespubliek in Brussel wordt met de dag groter. Net zoals men na de verkiezingen in  het Verenigd Koninkrijk besefte dat een miskend electoraat het Brexit-referendum gebruikt had om zijn onbehagen te uiten. In de Verenigde Staten zagen de liberalen te laat in dat Trump op het populaire ongenoegen naar het presidentschap surfte. Een zelfde gevoel niet begrepen te worden leeft ook bij vele kiezers in Brussel. 

Het gevaar van een breuk tussen politiek en kiespubliek in Brussel wordt met de dag groter.

Noem het gerust door alle partijen vergeten electoraat. Rond de vluchtelingencrisis gebruiken de linkse partijen naar hun achterban Francken en Jambon als ideale zondebokken. Daarbij zijn ze vol van hun zelfverklaard humanisme en triomferen ze voor hun eigen al lang overtuigd publiek.

Maar net zoals Hillary Clinton haar misprijzen toonde voor kiezers die zich niet konden vinden in haar standpunten, blijven ook in Brussel vele burgers achter die geen antwoord krijgen op vragen naar een oplossing van het bijvoorbeeld problemen met transmigranten.

En dat zou wel eens als gevolg hebben dat niet weinig  Franstaligen op de N-VA zullen stemmen bij de komende gemeente -en vooral de regionale verkiezingen van 2019. Met een Vlaamse machtsgreep zal dit niets te maken hebben, wel met het onvermogen of de onwil van de grote partijen om ook naar een vergeten electoraat te luisteren...

---

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.