Reporters

Bijna 1 op de 5 Belgen noemt zichzelf werkverslaafd

Bijna een vijfde van de Belgische werknemers zegt van zichzelf dat hij verslaafd is aan zijn werk. Dat blijkt uit een onderzoek van Securex. Maar die verslaving eist een zware tol.

U werkt heel hard? Mooi zo, uw baas zal blij zijn. Zolang u dat niet ook dwangmatig doet. Want dan is de kans groot dat u werkverslaafd bent. 17 procent van de Belgische werknemers zegt van zichzelf dat hij in die categorie valt, zo blijkt uit een onderzoek van Securex. Het sociaal secretariaat bevroeg daarvoor 1.552 loontrekkenden over heel België.

"Werkverslaafden herken je meteen", zegt Hermina Van Coillie, HR-expert bij Securex. "Ze zijn altijd hard aan het werk, hebben nooit tijd voor iets anders, nemen er altijd alles bij, voelen zich ook verplicht om laat door te werken en in de weekends. Maar ze lopen ook steevast rond met een frons."

Een werkverslaving is slecht nieuws voor zowel de werknemers zelf als voor de werkgevers. Door hun constante dwang om te werken, ervaren echte workalholics ook veel stress. Dat is het geval bij meer dan 8 op de 10 werkverslaafden

Beloon efficiëntie en resultaat en niet per se het harde werken

Hermina Van Coillie, Securex

Niet lonend

Twee derde van hen zegt dat dat ook een negatieve impact heeft op hun gezondheid. Zij voelen zich minder gelukkig, minder tevreden en zijn vaak kortaf en slechtgezind tegenover hun familieleden en collega's. Bij een kwart van de workalholics is de kans om in een burn-out te belanden ook veel groter dan bij harde (niet-dwangmatige) of gewone werkers.

Workaholics melden zich frequent ziek: 21 procent is drie keer per jaar of meer afwezig door ziekte of een privéongeval tegenover 13 procent bij gewone werkers. En een op de vijf workaholics en dwangmatige werkers is op korte termijn van plan ander werk te zoeken (tegenover 8 procent van de harde en gewone werkers).

Efficiëntie

Zowel werkgevers als werknemers moeten werkverslaving durven erkennen, zegt Van Coillie. "Maar voor een werkverslaafde zelf is dat niet evident, want je kan het vergelijken met een gok- of alcoholverslaving." Ook leidinggevenden is dat heel moeilijk, "omdat het op korte termijn heel aangenaam om zo'n werknemer te hebben. Maar op langere termijn is dat zeker niet lonend."

Om het probleem op te lossen ziet zij een belangrijke rol weggelegd voor de werkgevers zelf. "Het is vaak het gevolg van een bedrijfscultuur. Wat je kan doen, is opleidingen geven om het fenomeen te erkennen en te herkennen. En vooral: beloon efficiëntie en resultaat en niet per se het harde werken zelf."

Voor workaholics bestaat er overigens ook een zelfhulpgroep, Workaholics Anonymous, die mensen van hun werkverslaving probeert af te helpen.