© Image Source, all rights reserved.

"Als een vrouw je de spiegel van mansplaining voorhoudt, schaam je je als man"

45 internationale muziekfestivals engageren zich om tegen 2022 evenveel vrouwen als mannen te programmeren. Ook de AB in Brussel streeft actief een genderevenwicht na. Dat zegt artistiek directeur Kurt Overbergh in "De wereld vandaag".

Keychange: onder die noemer beloven liefst 45 internationale muziekfestivals dat ze tegen 2022 evenveel vrouwen als mannen op hun affiche programmeren en aan het woord laten op conferenties of in commissies. Het gaat vooral om Europese festivals, maar ook enkele Canadese festivals doen mee.

Opvallend: Belgische festivals doen (nog) niet mee. Nochtans is het overaanbod aan mannen in de muziekwereld ook bij ons een probleem, zegt Kurt Overbergh van de Ancienne Belgique in Brussel in "De wereld vandaag" op Radio 1. "Soms heb je initiatieven als Keychange nodig omdat ze ons een spiegel voorhouden", zegt hij. "Al geloof ik zelf niet in quota."

"Dit is echt een issue waarover we moeten nadenken. Mijn vriendin heeft een licht feministische toets. Zo heeft ze mij het fenomeen mansplaining uitgelegd."

Mansplaining is een samentrekking van de woorden "man" en "explaining" ("uitleggen") en staat voor een situatie waarbij 1 persoon (vaak een man) meent een gebeurtenis of een gegeven te moeten uitleggen aan een andere persoon (vaak een vrouw) terwijl die andere persoon zelf over voldoende kennis of informatie beschikt. Het geheel krijgt hierdoor een patroniserend en kleinerend karakter.

"Eenmaal je daarop let, schaam je je als man", zegt Overbergh. "Eenmaal je die spiegel voorgehouden hebt gekregen, bekijk je de wereld op een andere manier."

Volgens Overbergh streeft de AB actief naar gendergelijkheid. "Recent hebben we een jonge vrouw als programmator aangenomen", illustreert hij. "Met onze festivals zoals BRDCST proberen we zoveel mogelijk vrouwen een platform te geven, zonder dat echt te benoemen."

Cannes

Ook An Pierlé zegt in "De wereld vandaag" dat gendergelijkheid vaak een utopie is in de muziekwereld. "Zeker in de wereld van filmmuziek is dat zo", zegt de singer-songwriter.

"Toen ik de muziek maakte voor "Le tout nouveau testament" van Jaco Van Dormael, trokken we naar het Filmfestival van Cannes. Daar kreeg ik van een gespecialiseerd tijdschrift te horen dat van de 119 films op het festival slechts 3 films een score hadden die door een vrouw was geschreven. Daar schrok ik van."