De vijf boeken die het leven van politierechter Kathleen Stinckens veranderd hebben

Zondag, rustdag. Een ideaal moment om u met een goed boek in de zetel te nestelen. Om inspiratie om te doen, schotelen we u elke week het favoriete leesvoer van een bekend gezicht voor. Vandaag is het de beurt aan politierechter Kathleen Stinckens. "Lezen is voor mij echt quality-time." 

De geur van een bibliotheek, dat associeert politierechter Kathleen Stinckens voor altijd met boeken. "Als kind ging ik elke week op een vast moment met mijn ouders naar de bibliotheek. Dat was in een oud herenhuis en zodra ik daar de deur binnenstapte, kwam de geur van boeken mij tegemoet. Een zalig moment."

Als kind omschrijft Stinckens zich dan ook als een echte boekenwurm: "Ik las een boek per dag, ik verslond ze echt. Dat staat nu op een veel lager pitje met vijf boeken per jaar. Een groot verschil met vroeger wanneer ik er zeven per week las." Ze wil dan ook haar tijd nemen voor een boek. "Lezen is ongelooflijk ontspannend, maar ik vind het niet leuk om dat te doen in de vijf of tien minuten voor het slapengaan. Lezen is voor mij vakantie, mooi weer en mij dan buiten nestelen met een boek."

Uitgeverij Houtekiet

1. "Getekend vonnis" - Jo Claes

Als er één auteur is, wiens boeken Stinckens allemaal gelezen heeft, is het Jo Claes wel. "Na een aangename babbel op de boekenbeurs suggereerde de auteur mij zijn boek "Getekend vonnis". De verhaallijnen zijn leuk, maar wat mij vooral heel erg aanspreekt, is dat alle verhalen zich in Leuven afspelen. Ik besef dan dat ik toch heel veel kleine hoekjes van Leuven niet ken(de)."

"Als ik zo'n boek gelezen heb, wandel ik toch door een andere manier door Leuven. Of ga ik op zoek naar bepaalde historische zaken die beschreven worden. Zaken die mij vroeger nooit opgevallen waren of waar ik nu met andere ogen naar kijk." Ze heeft zelf al eens een speciale Thomas Berg-wandeling (naar het hoofdpersonage) gedaan. "Dan doe je het parcours dat beschreven wordt in het boek. Heel boeiend."

Uitgeverij De Eenhoorn - Marc Cels

2. "Nieuwsgierige Lotje" - Lieve Baeten

Stinckens heeft de kinderboeken over het heksje Lotje van Lieven Baeten op een professionele manier leren kennen. Een tragische professionele manier. "Op het moment dat Lieve Baeten verongelukt is in een auto-ongeval was ik van wacht als parketmagistraat. Voordien had ik nog nooit over haar gehoord, maar ik heb nadien wel haar boekjes voor mijn kinderen gekocht en ontdekt wat voor talent die vrouw was."

"Haar verhalen resulteerden in heel leuke voorleesmomenten. Maar elke keer als ik het boek vastneem, komt de tragiek naar boven. Bijzonder jammer dat ik haar pas ontdekt heb nadat ze overleden is."

Wat duidelijk is, is dat Stinckens iets met kinderboeken heeft. Kiezen was bijzonder moeilijk, want ook "Koning van Katoren" van Jan Terlouw en  "Prinses Prot" van Stefan Boonen stonden bij haar favorieten. Het eerste dateert uit haar eigen jeugd: "Ik heb het verslonden in de lagere school. In het zesde leerjaar hebben we van de verhaallijn van "Koning van Katoren" zelfs een spektakel gemaakt om de lagere schooltijd af te ronden." Het boek van "Prinses Prot" kocht ze jaren later, voor haar kinderen. "Duizenden keren hebben we dat boekje voorgelezen, mijn kinderen kenden de tekst bijna vanbuiten. Dat waren telkens heel gezellige gezinsmomenten onder het dekbed. Even de hectiek van de dag opzij schuiven en een verhaal lezen waarbij heel wat gegiecheld werd."

3. "De boekendief" - Markus Zusak

"De boekendief gaat over een meisje in de Tweede Wereldoorlog. Een meisje dat langzaamaan leert lezen. Woorden, teksten en boeken maken voor haar de gruwel draaglijk." Het boek deed iets met Stinckens. "Woorden zijn iets heel krachtigs. Als je door veel gruwel en ellende moet, heb je iets nodig om je aan op te trekken. Taal, woorden en teksten – zeker als ze mooi geschreven zijn – helpen daarbij."

En ook in haar professionele leven speelt taal een grote rol. "In onze vonnissen moeten we proberen te verwoorden waarom we een bepaalde straf kiezen of waarom we iemand aansprakelijk stellen. Dan denk ik na over elk woord dat ik in mijn vonnis schrijf. Soms is een nuance van een bepaald woord erg belangrijk en dan moet je op zoek gaan naar de juiste teneur." Zeker binnen justitie is dat niet altijd eenvoudig. "Het moet juridisch juist zijn en juridische teksten zijn vaak heel complex. Ik vind het een kunst om met eenvoudige woorden uit te leggen waarover een bepaalde wettekst gaat. Dat is elke dag opnieuw een uitdaging."

4. "Wegcode" en "wegverkeerswet"

De "Wegcode" en de "Wegverkeerswet": het zijn boeken die de meesten onder ons vastnemen op het moment dat ze hun rijexamen moeten afleggen en daarna nooit meer. Ook Stinckens had nooit kunnen denken dat ze zo'n bijzonder plek in haar leven zouden innemen. "Ik heb de wegcode bestudeerd om mijn rijbewijs te halen. Ik was 18 en dacht: "That’s it"." Maar niets is minder waar. Ze rolde in een advocatenkantoor waar ze verkeersdossiers behandelde, werd vervolgens substituut op het Leuvense politieparket en is nu politierechter. "Zonder dat ik het ooit gedacht had, heb ik die boeken dagelijks in mijn handen. Professioneel blijft het spannend om in die wetboeken te snuisteren. Ik ken ze bijna vanbuiten."

Méér nog: Iedereen zou die boeken moeten kennen, benadrukt ze. "Iedereen die deel uitmaakt van het verkeer, wordt geconfronteerd met die regels. Eigenlijk heeft iedereen met de inhoud te maken, of je dat nu wil of niet."

5. "Het meisje in de trein" - Paula Hawkins

"Het meisje in de trein" is zo'n boek dat Stinckens in één ruk op vakantie uitgelezen heeft. Vooral de personages intrigeerden haar: "Aan de ene kant heb je de wijze waarop mensen zich (beter) voordoen, een leven in leugens. Langs de andere kant zie je wat alcohol met mensen doet – in de vorm van een personage als Rachel." Beide vindt Stinckens interessant, beide vindt ze ook terug in haar dagelijkse werk. "Professioneel kom ik vaak in contact met mensen die kampen met een alcoholprobleem. En anderzijds merk ik dat mensen zich altijd van hun beste kant willen laten zien. Ik heb het moeilijk met mensen die liegen, oprechtheid is voor mij heel belangrijk. Dat gevoel vind ik terug in het boek."

Tegelijk was het boek ook een confrontatie. "Het moet erg moeilijk zijn om een beeld van jezelf op te hangen dat helemaal niet strookt met de realiteit. "Het meisje in de trein" heeft mij aangezet om nog meer te streven om mezelf te zijn, om mijn authenticiteit niet te verloochenen. Heb ik een mindere dag, dan is dat zo. Gaat het goed, dan gaat het goed: zonder daar veel façade aan te hangen."