Twee jaar later in Zaventem: "Het zal toch geen ..."

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Deze week, een week van herdenking van de aanslagen, was hij in de luchthaven van Zaventem.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Ik stond in de rij voor de veiligheidscontrole op de luchthaven van Zaventem. Het was nog ontiegelijk vroeg in de ochtend, even over vieren om precies te zijn. Ik hoef u niet te vertellen hoe de meerderheid van de mensheid er dan bijloopt.

Het ging ook al niet goed vooruit. De serpentine naar het controlepunt werd steeds langer, er zat nauwelijks beweging in. Er werd amper gepraat maar de gezichten spraken boekdelen. Het zou héél mooi weer moeten zijn in Spanje om het opstaan in het midden van de nacht en het eindeloze wachten (aan de check-in duurde het ook al zo lang!) goed te maken.

Plots viel er een gat in de rij. De mensen voor mij bleven staan en keken naar de vloer. Daar stonden twee bruine, luxueuze papieren zakken met het opschrift "Chocolaterie Lille". Het soort zakken waarin dure cadeaus worden verpakt. De mensen die de papieren zakken even tevoren onnadenkend gepasseerd waren, keken nu ook. Al gauw keek iedereen in de rij naar elkaar.

Wie had zijn paaseieren vergeten? Want dat leek de meest voor de hand liggende inhoud van de zakken. Niemand, op het eerste gezicht. Het is te zeggen: niemand sloeg zich op het voorhoofd om zoveel vergeetachtigheid, niemand wurmde zich - tegelijk beschaamd en opgelucht - door de wachtrij om zijn vergeten paaseieren te recupereren. Hoe kon dat nu?

Even plots leek het of er een koude rilling door de wachtenden ging.
'Het zal toch geen ..."

De mevrouw die net voor mij stond maakte haar zin niet af. Maar ze verwoordde wat velen dachten. En ik plots ook. Angst is besmettelijk.
Ik wilde mijn eigen angst wegnemen, bij de papieren zakken neerhurken, de inhoud inspecteren en mijzelf en de anderen met een bemoedigende knik geruststellen, maar ik durfde niet. Stel je voor dát ... Het kón niet, eigenlijk, maar stel dát ... Ik ben geen held.

Even plots leek het of er een koude rilling door de wachtenden ging. "Het zal toch geen ..."

Er stonden twee werknemers van de luchthaven aan het begin van de wachtrij, om de reizigers naar de verschillende controlepunten te leiden. De ene bleef Oost-Indisch doof voor de zwaaiende armen uit de wachtrij - of zij wilde komen kijken - en bleek plots verdwenen. De andere was net druk doende een bejaarde reiziger te expliceren dat de flessen in zijn handbagage echt niet door de controle zouden komen en dat hij ze helaas moest achterlaten. Of leegdrinken. Met veel humor deed hij dat, met opmerkelijk veel geduld én humor, zo vroeg op de dag. Intussen was ik ook al voorbij de bruine papieren zakken van "Chocolaterie Lille" geschuifeld. Ook ik stak mijn arm omhoog om zijn aandacht te vangen.

"Je peux vous aider?" vroeg het jongmens in twee talen.
Onbevreesd tilde hij de bruine zakken van de vloer, keek erin.
"Hmmm, des oeufs de Pâques!"

Hij lachte breed.

Even plots als de angst gekomen was, verliet hij ook weer de wachtrij. Ik hoorde zuchten van opluchting.

Het jongmens van de luchthaven liep met de paaseieren naar het controlepunt en liet ze door de scanner gaan. Probleem opgelost. Wie zich plots zijn vergeten paaseieren zou herinneren, zou ze misschien nog kunnen recupereren. En anders zouden de mensen van het securitybedrijf ze wel lusten.

Een dik half uur later zat ik aan de gates in een veel te dure koffie te roeren.
Naast mij zat een echtpaar uit het Gentse, aan de spraak te horen. De man en de vrouw hadden er spijt van dat ze de paaseieren in de schrikaanjagende bruine zakken niet zelf hadden meegenomen.
"Gij vertrouwde het toch ook niet", antwoordde de man korzelig op het verwijt van zijn vrouw, een verwijt over zijn gebrek aan moed.
"Ja maar nu hebben we geen cadeau voor tante Lies", mopperde de vrouw.

---

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.