De ongewone vriendschapsband tussen een hond en een uil…

Het blijft een van de vreemdste maar tegelijkertijd aandoenlijkste vriendschappen die al verschillende jaren menig internetbezoeker charmeert. Steenuil Poldi en herdershond Ingo zijn beste maatjes, iets wat op het eerste zicht vrij ongewoon is. Maar niet zo voor baasje Tanja Brandt, die met een zekere regelmaat nieuwe foto’s publiceert, omdat "celebrity’s", wat beide dieren intussen wel geworden zijn, de nodige updates vereisen. Het lijkt dan ook een eindeloos liefdesverhaal te worden…

Tanja Brandt woont in Remscheid, in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen, en buiten auteur en fotografe is ze ook een gepassioneerde valkenier. Dieren zijn haar leven en juist tussen 2 van die dieren ontwikkelde zich, met Brandt als een soort vertrouwenspersoon, een innige vriendschap.

Tanja Brandt: "De oude Ingo mag je gerust een 'lone wolf' noemen. Hij zat vroeger immer nors te wezen in zijn hondenkooi. Alleen, want de andere honden negeerde hij compleet. Toen ik Poldi in mijn bezit kreeg, was dat een nieuwe ontbering. Hij was hooguit een half jaar oud, maar totaal onhandelbaar. Toen ik aan mijn bureau zat te werken, samen met Poldi, stond plots Ingo naast me. Hij begon aan de uil te snuffelen. Ook al voelde de uil zich niet op zijn gemak, toch liet Ingo zich niet afschrikken. Hij raakte zelfs met zijn snuit Poldi aan. Met een klauw in de neus van de hond tot gevolg. Maar de eerste stap was gezet. Het was het begin van een geleidelijke toenadering." (Männersache, maart 2018)

"Ach, eigenlijk zijn Ingo en Poldi beiden erg op zichzelf gericht. Het zijn knorrepotten, ze zijn erg speels en humeurig. Andere dieren interesseren hen totaal niet en meestal negeren ze die ook. Poldi kan jou met zijn blik genadeloos de grond inboren. Maar ondanks hun slecht humeur hebben ze elkaar gevonden en een opmerkelijke vriendschap ontwikkeld. Waardoor Ingo eigenlijk een betere hond geworden, want ik heb de indruk dat hij nu makkelijker met andere dieren vriendschap sluit. Zo heeft hij nu ook een band met een andere uil, al blijft hij die met Poldi het meest koesteren." (Familieblog Mama Im Ländle, juni 2017)

"Als ik met mijn roofvogels de natuur introk, dan nam ik Ingo altijd mee. Iedere keer dus als Ingo merkte dat ik bijvoorbeeld voedsel voor de vogels aan het inpakken was, wist hij dat het tijd was om te vertrekken. Er was dan geen houden meer aan: hij moest en zou meegaan. Geleidelijk aan ontwikkelde zich op die manier een speciale band tussen Ingo en Poldi." (Stern, april 2016)

"Ik heb nu de indruk dat Poldi zich beresterk voelt als hij samen met Ingo andere honden tegenkomt. Terwijl Ingo zich de aandacht die hij nu meer krijgt, graag laat welgevallen." (Männersache)

"Tja, Ingo en Poldi zijn beroemdheden geworden, met tv-optredens en nieuwsberichten over de hele wereld." (Stern)

"Intussen zijn beiden echte professionele fotomodellen geworden. Als ze mij met de camera zien, beginnen ze spontaan te poseren. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is." (Männersache)

"Hoe mijn hond omgaat met de uilen en de roofvogels, dat fascineert mij enorm. Die fascinatie probeer ik samen te brengen met de schoonheid die de dieren en de natuur te bieden heeft." (Mama Im Ländle)

"Ik ben eigenlijk op de eerste plaats een soort bosdemon. Ik voel me het best als ik in het slijk lig en dieren rondom me zie. Geef me mijn honden en mijn roofvogels, laat ons samen gaan wandelen in de vrije natuur, dan voel ik mij het gelukkigst. Nee, voor mij is het geen probleem dat ik, om mooie foto’s te maken, in moerassig water, in koeienmest, distels of in een hoop vol rode mieren moet gaan liggen." (Stern)

"Als men de schoonheid van dieren niet ziet, kan men die ook niet fotograferen. Je moet een dier niet zomaar fotograferen, nee, je moet al zijn bijzondere eigenschappen in eenzelfde foto kunnen weergeven." (Stern)

"Het ouder worden heeft me geleerd dat echte vriendschappen uiteindelijk op één hand te tellen zijn. Daarom is de vriendschap met mijn dieren zo belangrijk voor mij, omdat die de basis vormt van mijn hele leven. Wat niet betekent dat ik hen als mensen beschouw. Maar ze moeten in ieder geval weten dat ik op hen wil rekenen zoals zij op mij kunnen rekenen." (Mama Im Ländle)