Ik ben zo eenzaam zonder Facebook ...

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Deze week over de oproepen om Facebook te verlaten.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Met Paasmaandag zal ik acht maanden FB-loos zijn. Het is allemaal begonnen met een ruzie. Facebook wilde per se mijn gsm-nummer hebben en ik wilde dat niet geven. Waarna ik werd geblokkeerd. Als een boef. En toen de blokkering ineens werd opgeheven, heb ik zelf voor de eer bedankt. En sindsdien ga ik dus als een paria door het leven, als een verwilderde kluizenaar in een grot. Eenzaam en door iedereen verlaten.

Zo zou het toch moeten zijn, de cijfers bewijzen het (zie hiernaast). Drie kwart van de Belgen met een internet­verbinding heeft ook een FB-account. Meer dan vijf miljoen mensen loggen dagelijks in en hebben een fijne tijd met hun FB-vrienden. Ik niet. Poor lonesome me. Maar het is niet zo: acht maanden later ben ik nog steeds een gelukkig mens.

Fear of missing out

Het was wennen in het begin, ik geef het ruiterlijk toe. Want eigenlijk stond op mijn pc die Facebookpagina altijd open. Altijd. En keek ik dwangmatig om het kwartier of er misschien iets was voorgevallen. Dat mag een vreemde woord lijken om de toestand te beschrijven, maar het kwam er wel op neer. FOMO, ofte fear of missing out, heet dat in het Engelse jargon.

Zelf zette ik elke week een hoofdstuk van mijn nieuwe roman in wording online. Promotie en de band met de lezer en zo. En ijdelheid natuurlijk. Ik had ruim duizend zogenoemde FB-vrienden en van die vrienden nam door de band 2 procent de moeite om mijn tekst te liken of er een lovend (!) commentaartje bij te posten. Viel dat tegen zeg.

Zelf ging ik geregeld eens kijken bij Jean Blaute of Jan Van Riet of Patrick Conrad, want daar viel altijd wel een muziekje of een beeld of een link naar een interessant artikel te rapen. U merkt het, ik ben een intellectueel.

Huisdieren op schoot

Ik had veel werk met het beoordelen van vriendschaps­verzoeken. Want als je veel FB-vrienden hebt, komen er exponentieel veel verzoeken binnen. Van volslagen onbekenden, die ik dan eerst even ging googelen of op hun eigen pagina bekijken, als dat mogelijk was. Profielfoto’s van mensen met huisdieren op hun schoot vielen al meteen af, bijvoorbeeld. Of mensen die alleen hun naam zonder fouten konden schrijven.

En ik had veel werk met het schrappen van FB-vrienden, want veel van die onbekenden - maar helaas ook bekenden - bleken zich algauw te ontpoppen tot roepers en schreeuwers en posters van bedenkelijk commentaar. En als ik ergens niet tegen kan, zijn het roepers en schreeuwers. En toch kon ik niet zonder, dacht ik.

Tijd op overschot

Maar kijk, van dat gevoel was ik na een week - oké na twee weken - helemaal verlost en genezen. En wat bleek? Ik had plots tijd op overschot! Want een voorzichtige berekening leert dat ik toch wel zeker anderhalf uur per dag – in kleine stukjes – aan Facebook zoek maakte. Ik hoefde mij ook nergens meer aan te ergeren. Wat een zalig gevoel is dat. En ik merkte bij mijzelf dat ik minder ongeduldig werd. Ik hervond gemoedsrust. Ik had willen zeggen dat ik ook beter ging slapen maar dat was niet zo. Een mens kan niet alles hebben.

De aarde draait niet rond Facebook, ik kan het u verzekeren. Wie ervan wegblijft, mist weinig, hoezeer de verkoper van vertrouwelijke informatie ook zijn best doet om het tegenovergestelde te doen geloven. En hoe gaat dat Vlaamse gezegde ook weer? Liever een goede buur dan een verre FB-vriend.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.