Het hele pensioendebat is fout en dat weten we allemaal

Iedereen verdient gewaardeerd te worden voor de job die hij/zij doet. We moeten stoppen met zoveel gewicht toe te kennen aan pensioen en dat kan door werken meer respect en positivisme te geven. Dat schrijft bedrijfsleidster Leen Peeters

labels
Leen Peeters
Leen Peeters haalde haar diploma dr. ir. aan de KULeuven. doceerde na haar doctoraat 3 jaar aan de VUB en deed in die periode haar post-doc in Austin, Texas. Ze heeft een passie voor energie en heeft daarrond haar kmo, Th!nk E, gebouwd. Peeters is lid van de raad van bestuur van Flux50 en co-coördineert het Europese Bridge Initiatief omtrent Smart Grid Technologie.

Het hele pensioendebat is fout en eigenlijk weten we dat allemaal. De brandweerman, juffrouw of meester, bouwvakker ... vinden allemaal dat hun beroep zwaar is. Als werkgever vind ik mijn 60 uur per week ook niet altijd even haalbaar. Deadlines, late betalers, weinig informatie vanuit de overheid, ... Is mijn beroep minder zwaar dan dat van juffrouw, winkelbediende of brandweervrouw? Met brandweervrouw kan ik niet vergelijken, die kans heb ik nooit gekregen of genomen. Maar ik stond wel ooit aan de visafdeling van een supermarkt, werkte in een callcenter en in de bouw. En ik heb nu niet minder stress dan toen ik enkele jaren voor de aula stond en fundamentele thermodynamica doceerde.

Er is geen definitie van wanneer iets niet meer haalbaar is voor iedereen uit de groep die die job doet. Kijk naar de vele mensen die doorwerken tot lang na de pensioenleeftijd. Omdat het moet, of omdat ze het graag doen. Boekhouder, schrijver, tuinier, landbouwer, veearts, dokter, juffrouw, bouwvakker, ingenieur, notaris, apotheker, bedrijfsleider, ... ik ken van allemaal wel eentje die niet stopte op de pensioenleeftijd. Het is dus niet mogelijk om zonder meer te stellen dat een bouwvakker of ingenieur niet meer productief kunnen bijdragen vanaf pakweg de leeftijd van 52 of 57 jaar.

Respect

Een ander element in de discussie is dat we allemaal weten dat de lijst van zware beroepen geen eindeloze lijst kan zijn. En dus lijkt het van de zijlijn alsof het vechten is om op plaatsje op de lijst. Daarom wordt er hard geroepen. Knettergek, want het toont bijzonder weinig respect voor elk ander beroep. Iedereen verdient gewaardeerd te worden voor wat hij/zij doet en de bijdrage die hij/zij levert aan onze maatschappij. Ik neem aan dat we allemaal proberen een nuttig beroep te zoeken dat we vinden passen bij de mogelijkheden en de beperkingen die we kregen via onze genen en de context waarin we leven. En dus verdient elk beroep respect. Dat ik het beroep van leraar wel of niet zwaar vind, heeft niets te maken met het respect dat ik heb voor de leraren. Maar kan ik stellen dat het beroep van leraar zwaarder is dan dat van mezelf of dat van mijn buur? Nee, dat kan ik niet. Dat kan niemand.

Elke medemens verdient eerbied voor wat hij doet, maar dat heeft niets te maken met pensioenleeftijden

Elke medemens verdient eerbied voor wat hij/zij doet. Maar dat heeft niets te maken met pensioenleeftijden. We moeten stoppen met zoveel gewicht toe te kennen aan pensioen en dat kan door werken meer respect en positivisme te geven. Ik moet niet gaan werken, maar ik mag gaan werken en op die manier kansen creëren voor mezelf, mijn gezin, de volgende en de vorige generatie.

Jobrotatie

De pensioendiscussie moet ontmijnd worden. Out of the box denken zou kunnen helpen om een nieuwe invalshoek te geven. In eerste instantie zou een experiment wel leuk en zinvol zijn. Laat een groep van 100 verschillende mensen een week lang een bepaald beroep doen. Na een week wisselen ze en doen ze iets anders. Tot ze pakweg tien verschillende dingen hebben gedaan. Laat ze dan in debat gaan en kijken wat zij dan als zwaar en niet zwaar aangeven. Ik denk dat de variatie in de antwoorden groot zal zijn, maar dat het respect voor de verschillende beroepen wel sterk zal zijn toegenomen.

Maar we zouden de boel ook compleet kunnen omgooien en flexibiliteit in het arbeidssysteem brengen: jobrotatie bevorderen en misschien zelfs verplicht maken, het een inherent deel maken van een carrière. Beter voor lichaam en geest, want je wordt telkens uitgedaagd om je grenzen te verleggen, om iets nieuws te proberen. Wil je die rotatie niet? Ook goed, maar dan mag je na x jaar niet klagen dat het niet meer gaat omdat het een zwaar beroep is.

Met dergelijk systeem kan je gelijktijdig de mogelijkheid invoeren om tussen twee jobs een paar maanden bewust te kiezen niets te doen, die wereldreis te maken, het huis te verbouwen, bewust thuis te blijven voor de kinderen, of een nieuwe studie aan te vangen.

Uiteindelijk zijn het de goesting en de genen die je kreeg die bepalen of een beroep voor jou al dan niet zwaar is

Uiteindelijk zijn het goesting en de genen die je kreeg die bepalen of een beroep voor jou zwaar is of niet. Dat past niet in algemene regels. Dat bewijzen de vele gepensioneerden die een grote uitdaging aangaan als de Mont Ventoux beklimmen, een boek schrijven, het huis van hun kinderen renoveren, ... Ieder mens is anders, ieder lichaam is anders. Laat ons geen vakjes maken. Laat ons een arbeidsmodel maken waarbij we mensen laten ontdekken en in jobs doen roteren. En wie de job van zijn leven echt wil blijven doen, die heeft er de passie voor. Passie stopt niet op een vaste leeftijd.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.