Video player inladen ...

Partij Islam: een overblijfsel van de uitstervende politieke islam

Met enkele controversiële uitspraken - onder meer de scheiding van mannen en vrouwen in bussen - kreeg de Brusselse partij Islam gisteren een golf van verontwaardiging over zich heen. Midden-Oostenkenner Majd Khalifeh ontwaart gelijkenissen met islamistische partijen in de Arabische wereld en legt de ware toedracht van die uitspraken bloot.

labels
Majd Khalifeh
Majd Kalifeh is expert Midden-Oosten bij VRT NWS.

"Vrouwen achteraan opstappen. Mannen vooraan." Het zijn de woorden van een kopstuk van Partij Islam, gisteren in "Terzake". De man wil dat vrouwen en mannen tijdens de spitsuren op een verschillende plaats opstappen op de bus om zo te vermijden dat mannen misbruik maken van de drukte om vrouwen te betasten. "Een kwestie van veiligheid en welzijn. Niet van segregatie", klonk het.

Toch was het een ideale slogan om een groot deel van de maatschappij op zijn kop te zetten. Terecht. Ook voor Belgische moslims klinken de woorden van de politieke dwergen uit Brussel wereldvreemd, maar ze doen ook wat pijn. Partij Islam drijft de spot met hun geloof. Of heeft u misschien die blik van de moslima op straat in de reportage van "Terzake" gemist? Misschien komt het doordat we in een verkiezingsjaar zitten, misschien door de komkommertijd, maar in ieder geval kreeg Partij Islam wat ze zocht: aandacht.

De mannen van Partij Islam ontkennen dat ze extremisten zijn. Ze beweren slechts de stem van de moslims in Brussel en elders te willen vertegenwoordigen; en dat ze hun werk laten inspireren op de (ware) islam. In "Terzake" beweerde Ait Jeddig dat ze in de scheiding tussen religie en staat geloven.

Geboycot door moskeeën

Laten we eens een uitspraak van de partij nader bekijken: "We voeren liever geen campagne in moskeeën." Na een beetje zoekwerk op Google en met extra taalkennis bij journalisten, ontdekken we snel een interessant interview met kopstuk Bakkali Tahiri uit 2016 op een lokaal Arabisch-Belgisch radiostation.

Daarin zegt hij duidelijk dat hij wel graag campagne zou willen voeren in moskeeën, maar dat Partij Islam geboycot wordt door de moskeeën zelf, die volgens meneer Bakkali Tahiri loyaal willen blijven aan andere politieke partijen. "We mogen van de moskeeën zelfs niet aan de deur staan om flyers uit te delen", klinkt het. Conclusie: de mannen van Partij Islam verspreiden desinformatie. Zo simpel is het.

Partij Islam of Partij Islamisten?

Wie de Arabische wereld volgt, zal snel de gelijkenissen zien tussen Partij Islam en islamistische partijen die aanleunen bij de moslimbroederschap in verschillende Arabische landen. De tekst in de pamfletten van Partij Islam doen me sterk denken aan de politieke campagne van Al-Nahda in Tunesië na het einde van het presidentschap Bin Ali in 2011.

Denk er eens over na. Die man zei "ik heb op hen gestemd omdat ik de andere partijen niet ken". Dus niet omdat de Sharia moet heersen.

Ik mocht toen de verkiezingen van nabij opvolgen en meerdere campagnetoespraken van de moslimbroeders bijwonen. Dat politieke islamisten de verkiezingen zouden winnen in het seculiere Tunesië waar vrouwen het meest geëmancipeerd zijn in de Arabische wereld, was ondenkbaar. Toch won Al-Nahda de verkiezingen. Toen ik destijds aan mijn taxichauffeur vroeg voor wie hij stemde, kwam het antwoord: "De andere partijen ken ik niet. Ik stemde voor Al-Nahda. Ze roepen dat de islam een oplossing zal zijn voor de maatschappelijke problemen. Zo ben ik tenminste zeker dat God content is." Denk er eens over na. Die man zei: "Omdat ik de andere partijen niet ken." Dus niet omdat de Sharia moet heersen.

Ook in Egypte leidde de slogan “islam is de oplossing” tot een politiek succes, vooral bij de arme gemarginaliseerde meerderheid. Wie nog niet overtuigd was, veranderde snel zijn mening bij het verkrijgen van een voedselpakket dat islamisten buiten aan de stemlokalen uitdeelden. Voedsel. Zo laag kunnen de eisen van uw kiezers soms zijn. En dat begrijpt Partij Islam ook goed. Ze weten dat ze België niet mee zullen regeren, of zelfs het beleid in één straat niet mee zullen kunnen bepalen. Maar in sommige Brusselse wijken kunnen ze met wat geluk aan enkele stemmen geraken als ze een foto van een schaap verspreiden met een slogan rond halal vlees.

Het jaar van factchecking

Uitspraken over handen afhakken of zweepslagen zult u niet vinden in die pamfletten, want het gaat hier niet over sharia, kalifaat of ideologie. Dat hadden de islamisten in de Tunesische en Egyptische verkiezingen ook niet gepromoot. Het gaat hier niet om de Sharia. Het gaat om opportunisme. Het gaat om macht en positie. Het gaat om aan politiek doen.

In het Midden-Oosten krijg ik soms vragen over extreemrechts in Europa en politici als bijvoorbeeld Geert Wilders van de Partij voor de Vrijheid. Men leest daar in het Midden-Oosten soms valse informatie over Wilders, maar ze maken nog altijd het onderscheid tussen Partij voor de Vrijheid en de Vrijheid zelf.

In de labo’s van de Duke onderzoeksuniversiteit in North Carolina werken ingenieurs aan nieuwe technologie, waarbij we als kijkers in de toekomst live factchecking-commentaar krijgen bij een rechtstreekse toespraak of een politiek debat op televisie. Tot dan kunnen we als journalisten alleen maar twee keer luisteren telkens een politicus spreekt. De politieke claims onder de loep nemen, zodat we niet alleen juiste maar
volledige informatie aan het publiek kunnen aanbieden.