De hooligan in elk van ons

Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Deze week de rellen na een voetbalmatch zondag.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Het kon niet goed aflopen, het stond in de sterren geschreven, wat onvermijdelijk was gebeurde ook, en zo kan ik nog wel een paar clichés bedenken. Ik heb het over de voetbalwedstrijd FC Antwerp-Beerschot, om de symbolische titel "De ploeg van 't stad". U hoeft niet van voetbal te houden om verder te lezen hoor. Maar u hebt allicht ook gelezen en gezien dat de politie na de match 9 supporters heeft opgepakt om ergere rellen in de kiem te smoren. In Antwerpen is het hooliganisme nog springlevend, zo te zien.

De Hulk en Super Darko

Waar ligt de grens tussen fanatiek supporteren en voetbalgeweld? Het is een interessante vraag. Vijftien jaar geleden gingen mijn dochter en ik samen met vriend en collega Chris Van Den Abeele (die van "Dat was wat nieuws") naar de voetbalmatch tussen FC Antwerp en Zulte Waregem. Chris was een hevige Antwerpfan, kon zelfs het clublied meezingen ("Rood en wit, liefdevolle kleuren ..."), volgde van nabij het wel en wee van de spelers, en wilde ons van de unieke sfeer op de gewonemensentribune laten proeven.

We hebben het ons niet beklaagd. U moet weten dat Chris Van Den Abeele in het dagelijkse leven een heel aimabele mens is, een schatje zelfs, en dat is een understatement. Maar in de tribune van FC Antwerp verpopte hij tot een soort schrikbarende Hulk die boven op de plastic stoeltjes ging staan en ongegeneerd scheldwoorden het veld in slingerde, meest gericht aan de scheidsrechter en de tegenstander, uiteraard.

Mijn dochter en ik keken meer naar de transformatie die Chris had ondergaan dan naar de match zelf. Zelfs de diehard-supporters rondom ons keken met enige verbazing en met de handen vol plastic bekers bier naar die lange rare kwiet (Chris was toen nog niet bekend van tv). Na de match veranderde Chris langzaam weer van kleur en werd opnieuw de vriend die we kenden.

Antwerp won die keer maar zakte dat seizoen toch naar tweede en in de spits speelde ene Darko Pivaljevic met een polsbrace omdat hij die had gebroken bij een basketmatchke onder vrienden. "There is only one Super Darko!" zongen de supporters. Want supporters hebben helden nodig, zeker die van FC Antwerp. Super Darko, Boemboem Patje (Goots), Cisse Severeyns, Ratko Svilar, Lasló Fazekas, ... Maar dit geheel terzijde.

Plaatsvervangende schaamte

Veel recenter zat ik in de tribune van KV Mechelen, mijn hometown, voor de topper tegen Anderlecht. Een uitverkocht huis! Achter mij zat een stel KV-supporters - vrienden in het dagelijkse leven - die letterlijk iedere pass, ieder schot, iedere fout, iedere scheidsrechterlijke beslissing, iedere wissel, iedere misser en uiteraard iedere goal van commentaar voorzagen.

"Levendig commentaar" is niet de juiste term, o nee. Ze braakten scheldwoorden, verwensingen, beledigingen uit dat het pijn deed aan mijn oren. Dat ik plaatsvervangende schaamte voelde. Zelfs de eigen zwarte spits kreeg het hard te verduren. Ik ga de woorden die ze gebruikten niet herhalen. Na de wedstrijd gingen ze tevreden en welgemutst naar huis (of op café) , want de Malinois had gewonnen. Wat ze allemaal gebruld had waren ze al lang vergeten. In het heetst van de strijd nietwaar.

Football casual

En ik heb kennissen, maten zelfs, die in het dagelijkse leven bedrijfsleider zijn of een positie hebben waar we naar plegen op te kijken, die op zaterdagavond hun modieuze maatpak inruilen voor football casual om zich eens goed te kunnen laten gaan. In groep.

Die zich na de thuiswedstrijden van "hun" ploeg ontpoppen tot geweldenaars. Die een weekend pas geslaagd vinden als ze hebben kunnen vechten, of met stenen gooien, of dingen kapot hebben kunnen maken. Maar die er zich wel voor hoeden om opgepakt te worden, want dat is slecht voor de carrière.

Goedkeurend gebrom

Ik ben zelf vele jaren voetbalvader geweest, ik heb ontelbare uren gespendeerd op winderige voetbalvelden in godvergeten gehuchten. Maar de supporters van “onze” ploeg, de ploeg waarvoor mijn dochter speelde, waren modelsupporters. Want die bestaan ook. Enthousiast, dat wel, maar niet te beroerd om ook een mooie actie van de tegenstrever van goedkeurend gebrom en zelfs lovend applaus te voorzien. Schelden deden ze evenwel nooit. Een openbaring was dat. Toen ik mij toch een keer liet gaan, na een smerige overtreding op mijn eigen dochter, werd ik meteen terecht gewezen. “Louis, houd u kalm of ga ergens anders staan.” Mensenlief, wat schaamde ik mij toen.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.