Video player inladen ...

Een Songfestivalmijlpaal: 30 jaar geleden won Céline Dion, na een thriller van formaat

Een ware thriller was het, alsof het scenario uit de pen van Agatha Christie zelf was gevloeid. Het begin van een uiterst succesvolle internationale carrière was het ook. De Songfestivaloverwinning van Céline Dion wordt terecht gezien als een mijlpaal in de geschiedenis van de liedjeswedstrijd. Een mijlpaal die vandaag exact 30 jaar geleden werd geslagen. Dit is het verhaal van een van de meest spannende en tot de verbeelding sprekende Songfestivalzeges uit de geschiedenis. 

Zaterdagavond 30 april 1988. Die avond zijn miljoenen Europese ogen gericht op Dublin, waar het 33e Eurovisiesongfestival plaatsvindt. Voor Zwitserland doet een jonge beloftevolle zangeres mee: Céline Dion. Ze is afkomstig uit Québec, Canada, maar dat is geen bezwaar om te mogen deelnemen aan het Europese liedjesconcours.

Dion is precies een maand eerder 20 jaar oud geworden.  Ze geniet al enige bekendheid in haar thuisland Canada en in Frankrijk; op haar twaalfde had ze al haar eerste single uitgebracht en sindsdien waren er nog verschillende gevolgd. Na een pauze van zo'n twee jaar - waarin Céline onder meer Engels had geleerd en haar gebit wat had laten bijwerken - staat ze klaar voor de grote internationale doorbraak. Dat alles tot in de puntjes uitgewerkt door en onder het toeziende oog van haar manager, René Angélil.

Het Eurovisiesongfestival - de grootste liedjeswedstrijd ter wereld - is volgens Angélil de ideale springplank voor de doorbraak van zijn poulain.  Het primaire doel is niet zozeer winnen, René wil naar eigen zeggen vooral de Duitse markt veroveren. Hij heeft daarvoor zelfs een Duitstalige zakenpartner ingeschakeld, een Zwitser. Ergens halverwege 1987 beluistert die zakenpartner een opname van Céline in zijn bureau in Zwitserland. Ook de Zwitsers-Turkse componist Atilla Şereftuğ luistert mee en wordt meteen gegrepen door de stem van Dion. Hij stelt voor om een lied voor haar te schrijven.

Enkele maanden later is "Ne partez pas sans moi" geboren,  op maat gemaakt voor het stembereik van de Franstalige Canadese zangeres. Céline Dion wint er de Zwitserse preselecties mee en mag naar Dublin. Dion is meteen een van de grote favorieten. Op het grote Songfestivalpodium brengt ze - gekleed in een intussen legendarische witte tutu - een overtuigende versie van haar lied. Een groot applaus valt haar ten deel.

(Lees verder onder video)

Video player inladen ...

"And finally...."

Als u nu zou denken dat het Songfestival winnen voor diva Dion een wandeling in het park was, dan heeft u het mis. De editie 1988 staat bekend als een van de spannendste in de geschiedenis. We spoelen meteen door naar de laatste stemronde. Enkel de jury van Joegoslavië moet nog punten geven.

Zwitserland is op achtervolgen aangewezen. Céline Dion heeft op dat moment in totaal 131 punten, 4 daarvan komen van de Belgische jury en amper 1 vanuit Frankrijk. De inzending van het Verenigd Koninkrijk ("Go", gezonden door Scott Fitzgerald) staat aan de leiding met 136 punten. "We hebben Agatha Christie ingehuurd om het scenario te schrijven", beschrijft de presentator perfect de spanning in de zaal en thuis.

De woordvoerster van de jury in Ljubljana leest een voor een de punten voor. Bij de "six points" gaat een collectieve "oooh" door de zaal. De 6 punten zijn namelijk voor Zwitserland, dat daardoor een punt boven het Verenigd Koninkrijk springt. Maar de Britse inzending heeft nog geen punten gekregen van Joegoslavië en de weg naar de "twelve points" is nog maar goed halverwege. Céline Dion - met René aan haar zijde - laat in de green room al haar hoofd ontgoocheld zakken, iets wat de camera meteen registreert.

Wanneer ook de 7,8 en 10 punten niet naar het Verenigd Koninkrijk gaan, is de spanning in Dublin niet meer te houden. Het publiek wordt rumoerig en ook de presentatoren houden het amper vol. Gaan de laatste 12 punten van de avond naar de Britse inzending of niet? "And finally... France", klinkt het vanuit Joegoslavië. Met die woorden wordt Songfestivalgeschiedenis geschreven.

(lees verder onder video)

Video player inladen ...

Triomftocht in tranen

Overmand door emoties wordt Céline Dion begeleid naar het podium om haar overwinning te claimen en om "Ne partez pas sans moi" nog eens te berde te brengen. De gastvrouw van het Songfestival schiet nog even te hulp en droogt met een papieren zakdoekje de tranen van Dion. Maar wanneer het orkest het lied inzet, is de zangeres helemaal klaar voor de reprise. Het zal overigens de laatste keer zijn - tot op de dag van vandaag - dat een Franstalig lied het Eurovisiesongfestival wint. 

(lees verder onder video)

Video player inladen ...

De eerste liefdeskus

Voor Céline Dion is die Songfestivalvond in Dublin overigens extra speciaal. In een interview enkele jaren later vertelt ze waarom: "Het Eurovisiesongfestival zal voor mij altijd een belangrijk moment in mijn leven zijn. Niet zozeer omdat ik Zwitserland vertegenwoordigde, sorry. Maar wel omdat ik toen mijn eerste liefdeskus heb gegeven".

Die avond wordt haar manager René Angélil  inderdaad ook de liefde van haar leven. Ze trouwen in 1994 en blijven bij elkaar tot wanneer René sterft begin 2016. Het is Angélil die de carrière van Dion uittekende en haar tot een van de meest succesvolle vrouwelijke artiesten ooit heeft gemaakt. Zo'n 200 miljoen verkochte platen; wereldwijde hits als "The power of love", "Pourque tu m'aimes encore" en "My heart will go on"; talrijke prestigieuze prijzen en de opening mogen verzorgen van de Olympische Spelen 1996.

Op de eerste persconferentie na het Songfestival thuis in Québec dromen Céline Dion en René Angélil inderdaad van een grote internationale carrière. Dat die uiteindelijk zo groot zou worden, mede dankzij het Eurovisiesongfestival, hadden ze wellicht nooit durven hopen.