"Borstkankerbijbel" van Lieve Blancquaert en Barbara Debusschere: "Je bent niet klaar als je haar teruggroeit"

Wetenschapsjournaliste Barbara Debusschere van De Morgen en fotografe Lieve Blancquaert stelden een "Borstkankerbijbel" samen, een gids voor vrouwen én mannen die de ziekte hebben en ook voor wie er meer over wil weten. Met feiten, portretten en verhalen.

Beluister het dubbelinterview hierboven.

Over geen enkele kanker is al zoveel geschreven als over borstkanker. Die informatie verzamelden Barbara Debusschere en Lieve Blancquaert in een nieuw boek met een ferme titel: "Borstkankerbijbel". Weten wat je te wachten staat, is de helft van de strijd, zeggen ze. 

“We hebben het een bijbel genoemd omdat het boek een soort gids kan zijn”, zegt auteur Barbara Debusschere in "De Ochtend" op Radio 1, "voor wie de ziekte heeft, maar vooral ook wie meer wil weten over wat een tante, moeder, nicht of vriendin overkomt". Of een man.

Het is niet makkelijk om je weg te vinden. "Je kunt in al die informatie verzuipen." De "Borstkankerbijbel" zet alles op een rijtje.

"Van suiker krijg je kanker"


Barbara Debusschere geeft een voorbeeld: “Tijdens een van de interviews kreeg ik koffie met koekjes voorgeschoteld. De vrouw keek nogal beteuterd naar die koekjes. Ze zei me: "Eet jij dat maar, want ik mag dat niet. In de media heb ik namelijk gehoord dat suiker kanker veroorzaakt." Heel pijnlijk vond ik dat. Het toont ook aan wat de verantwoordelijkheid is van ons, als pers. Daarom staat er in het boek heel wat informatie over wat daar nu echt van aan is, wat nu de oorzaken zijn van de ziekte, wat we er totnutoe van weten.”
 

We worden om de oren geslagen met nieuws over gezondheid.

"Want er leven een paar volkswijsheden die mensen doen afzien. Mensen beschuldigen zichzelf; ze vinden dat ze te veel van dit of dat gedaan of gegeten hebben; ze schamen zich dat ze geen borstvoeding gegeven hebben. Soms geven ze ook elkaar de schuld.”

Seks en kanker

“Seks, daar bestaat al gêne over bij gezonde mensen”, zegt fotografe Lieve Blancquaert. “Als daar iets niet oké is of iets niet lekker voelt, dan is dat ook al heel moeilijk. Stel je dan eens voor dat je lichaam, je borsten heel zwaar beschadigd zijn.”

Na borstkanker moet je een brug over, naar je partner.

“Een van de vrouwen die ik fotografeerde, zei me off the record dat haar man haar niet meer aangeraakt had. Dat is zo moeilijk, voor allebei. Ze zitten allebei zo vast in die emotie. Ze hebben een brug over te steken naar elkaar toe.”

“Bij een koppel hadden we vooraf afgesproken dat we het over dit thema zouden hebben, maar toch werd eerst een halfuur over iets anders gesproken. Daar werd echt rond gedanst. Uiteindelijk is het toch gelukt. Die vrouw heeft zelfs haar kleren uitgedaan – wat voor mijn taak in het boek niet nodig was. Ze zei dat veel mensen er niet over spreken en daardoor onnodig lijden. Er zijn nochtans oplossingen, weliswaar niet voor alles, maar je moet er iets over zeggen als je bij de dokter zit.”

Mannen met een missie

“Wie met ons wilde spreken, heeft vaak een missie”, zegt Debusschere op Radio 1. “De getuigen wilden laten zien aan anderen: kijk, ik heb dit meegemaakt, en ik kan ook nog een leven hebben.”

“Mannen met borstkanker komen ook aan bod in het boek”, aldus Blancquaert. “Ook dat is taboe. Die mannen hebben met ons gesproken als een soort engagement naar andere mannen toe, om dat bespreekbaar te maken.” Door de hormonenveranderingen zeiden sommige mannen ook: "We zijn wat meer vrouw geworden. " Dat was wel mooi."

"Een andere vrouw"

“Wat er mij ongelooflijk getroffen heeft, is het verhaal van een jonge vrouw, Leen”, illustreert Blancquaert. “Een vrouw van 28 die zware borstkanker heeft gehad en veel complicaties bij haar borstreconstructie. Leen is nu in de menopauze.”

Weten wat je te wachten staat, is de helft van de strijd.

“Borstkanker is niet meteen opgelost. Je bent niet klaar als je haar daar weer staat of als je borsten gereconstrueerd zijn. Je leeft plots met een andere ik. Er staat daar een andere vrouw, die moet je leren kennen. Dat is voor iedereen een lange strijd. Vrouwen achteraf aan de telefoon zeiden me nog, nu weet ik pas hoe erg het is. De eerste strijd is voorbij, daarna begint een heel ander verhaal. Ook dat is belangrijk om te weten. Weten wat je te wachten staat, is de helft van de strijd.”