Joost Joossen

"Help, een Marokkaan op de koersfiets!" De 1.000 km voor KOTK van Ihsane Chioua Lekhli

VRT-journaliste Ihsane Chioua Lekhli is dit jaar meter van de 1.000 kilometer voor Kom Op Tegen Kanker. Samen met de andere meter Imke Courtois, en peters Karl Vannieuwkerke en Sven De Leijer fietst ook zij dit jaar mee tijdens dit vierdaags evenement voor het goede doel. Voor vrtnws.be houdt ze een dagboek bij. Dag 0: de vooravond. 

Nachtmerries over klikpedalen en valpartijen

Nog één keer slapen en dan is het zo ver, de start van de 1.000 kilometer voor Kom Op Tegen Kanker! Ik kijk er naar uit, maar toch ook met een bang hartje, want het wordt absoluut een uitdaging, vier dagen na elkaar op de fiets voor een lange rit. Maar het wordt het ook absoluut waard!

Een jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik ooit op een racefiets zou kruipen. Ik had het zo niet met de koers, ik had nog nooit naar een wielerwedstrijd gekeken en mijn oude stadsfiets gebruik ik puur functioneel, even de stad in of naar de winkel en terug.

Uren en uren in zo'n strak pakje op de koersfiets, met die dunne bandjes en dat harde zadel, en die klikpedalen waar je voeten in vastzitten? Daar zou ik nooit zelf aan begonnen zijn, want wat kan daar nu leuk aan zijn? Het is misschien iets cultureels want ik denk dat er weinig mensen van Marokkaanse origine de typisch Vlaamse wielerkriebel te pakken hebben.

Uren en uren in zo'n strak pakje op de koersfiets, met dat harde zadel en die klikpedalen waar je voeten in vastzitten, wat is daar nu leuk aan? 

Maar toen kwam deze zomer de vraag van een sympathieke medewerkster van Kom op Tegen Kanker of ik meter wou zijn van een event van de organisatie. “Iets doen voor Kom op Tegen Kanker? Tuurlijk”, antwoordde ik meteen! Meter van de 1.000 kilometer, een fietsevenement. “Fietsen?!”

Of ik dat wel zou kunnen, vroeg ik me meteen af. Want uiteraard wou ik wel mijn steentje bijdragen voor Kom Op Tegen Kanker, maar fietsen? Ik had toch mijn twijfels maar waarom niet dacht ik, misschien vind ik dat fietsen nog wel leuk.

En gelukkig hoef ik die 1.000 kilometer niet alleen te fietsen, ik vorm een team samen met de drie andere meters en peters. En elk team moet samen 1.000 kilometer fietsen, er zijn 8 ritten van 125 kilometer, twee per dag. We fietsen dus minstens twee ritten per persoon, méér mag natuurlijk altijd.

Dus heb ik toegezegd en ben ik nu één van de meters van deze editie. En toen begonnen de nachtmerries over klikpedalen en valpartijen.

@digitalclickx

Trappen tegen kanker, dat kan iedereen!

Maar fietsen kan iedereen, zo leerde ik, zelfs met een koersfiets! Na een conditietest werd bepaald aan welke hartslag ik moest trainen en dan moest ik er aan beginnen. Op 24 december waagde ik me aan de eerste rit, samen met een vriendin die het ook wou proberen. Voorzichtig, geregeld oefenen met het in- en uitklikken, wat gezoek en gelach bij elk licht en elk kruispunt, maar we waren vertrokken!

En het was ook genieten van de snelheid met zo’n lichte fiets en het voordeel van de klikpedalen. Genieten van de winterzon en het uitzicht, en met een grote glimlach op onze blije snoeten trapten we naar huis, dit zou ons lukken.

Daarna was het kwestie van kilometers maken en opbouwen. Ik heb de voorbij 4,5 maanden uren en uren op de fiets gezeten, en alles samen 1.500 kilometer bij elkaar getraind. En dat met al die mensen die kanker hebben gehad of er nu tegen strijden in het achterhoofd. Veel te veel collega's al, ook een leeftijdsgenoot, en een goede vriendin. De gedachte aan hun strijd, hun moed en hun sterkte, deed me telkens doorbijten, ook bij tegenwind of regenbuien.

En ja, ik ben al gevallen, met de nodige blauwe plekken, schaafwonden en zelfs gekneusde ribben tot gevolg. Pijnlijk, maar ik ben na de valpartij wel nog naar huis gefietst. Om het dan even rustig aan te moeten doen met die ribben, want dat geneest helaas niet zo snel.

Ik heb de voorbije maanden alles samen 1.500 kilometer bij elkaar getraind. En dat met al die mensen die tegen kanker strijden in het achterhoofd

En nu is het dus zo ver, morgen mijn eerste –officiële- rit, met peloton “24 tegenwijzerzin donkerblauw”. Wij vertrekken in alle vroegte om 7 uur van Mechelen langs Bekkevoort tot in Boechout. Er zijn 977 teams die deelnemen en die ook elk 5.000 euro hebben ingezameld.

Dat geld gaat goed besteed worden, want het gaat naar wetenschappelijk kankeronderzoek. Ik kijk erg uit naar de verhalen onderweg: ik wil luisteren naar waarom anderen meetrappen en hen een hart onder de riem steken.

Ik denk dat het pittig zal worden, niet alleen sportief -want het wordt ruim vijf uur fietsen per rit- maar ook emotioneel. Iedereen heeft zijn persoonlijke redenen om mee te fietsen. Omdat ze kanker overwonnen hebben, omdat ze iemand kennen die er nog tegen strijdt of omdat ze iemand hebben verloren… Door met hun deelname het kankeronderzoek te steunen, kunnen we alleen maar hopen dat we deze ziekte nog sneller en nog beter kunnen behandelen. Samen op de fiets, voor het goede doel. Nog één keer slapen, en het is zo ver!

Morgen lees je op vrtnws.be het verslag van de eerste rit van 125 kilometer van Ihsane Chioua Lekhli. Als meter van de 1.000 km voor KOTK zal ze ook vertellen over de getuigenissen van de andere deelnemers, want die hebben allemaal hun eigen verhaal, of hun eigen motivatie om mee te fietsen.