Video player inladen ...

Auteur Tom Wolfe overleden, een van de grondleggers van "The New Journalism"

De Amerikaanse auteur Tom Wolfe is overleden. Bij het grote publiek is hij vooral bekend van zijn roman "The Bonfire of the Vanities", die succesvol werd verfilmd. In het Nederlands verscheen het boek onder de titel "Het vreugdevuur der ijdelheden". Maar Wolfe was vooral een auteur van non-fictie en een pionier van "The New Journalism", een stijl die de werkelijkheid mengde met literaire technieken om leesbaardere reportages te verkrijgen.    

copyright The Famouspeople

Het belangrijkste thema in het journalistieke en literaire werk van Tom Wolfe (°Richmond, Virginia 1931) is het veroveren en weer verliezen van status, succes, rijkdom, prestige en imago. Dat was zeker zo in "Het Vreugdevuur der ijdelheden", zijn eerste roman uit 1987.  Brian De Palma verfilmde de parodie op de New Yorkse yups in 1990, met Tom Hanks, Bruce Willis en Melanie Griffith. 

Andere romans van Tom Wolfe zijn "In alles een man" uit 1998, "Ik ben Charlotte Simmons" in 2004 en ten slotte "Terug naar het bloed" van zes jaar geleden. 

"Nieuwe Journalistiek" met boeiende verhalen

Maar belangrijker en productiever dan als romanschrijver was Tom Wolfe als journalist, altijd sterk betrokken bij zijn onderwerp. In de jaren 60 al paste hij literaire technieken toe op verslaggeving in tijdschriften. Betere teksten, spannender verteld, persoonlijke getuigenissen, emotie, alles hielp om reportages verteerbaarder en leesbaar te maken, zonder de waarheid geweld aan te doen. Integendeel, door de personages in de verslaggeving dichter op de huid te zitten, met hen mee te voelen, motieven te begrijpen en ze in de ik-persoon neer te zetten, bereikte Tom Wolfe een grote zij het subjectieve mate van realisme. "The New Journalism" brak internationaal door en bleef populair. Hij won twee keer de "National Book Award". 

Very sixties

In eerste instantie schreef Wolfe over de actualiteit van de jaren 60: de hippiecultuur, de beat generation, drugs, contestatie. Maar ook kunst en architectuur behoorden tot zijn interesses. Naast zijn werk voor magazines en kranten publiceerde hij 10 journalistieke essays en bundels, maar die werden in tegenstelling tot zijn romans zelden vertaald. In het Nederlands was alleen "The Right Stuff" uit 1979 als "Pure Klasse" verkrijgbaar. Dat boek is ook verfilmd, en gaat over de astronauten van de ruimtereis met de Mercury 7.

Wolfe debuteerde bij een lokale krant in Massachusetts in de jaren 50. In 1959 kwam hij bij de Washington Post. Dat is vreemd voor een reporter zonder interesse in de politiek. In 1961 won hij zijn eerste van vele prijzen voor een reisverslag over Cuba. De volgende jaren schreef hij voor verschillende kranten, hij loodste al maar meer humor, satire, erotiek, persoonlijke observaties en literaire technieken in zijn werk. Zijn methode werd overgenomen door massa's journalisten overal ter wereld, en door beroemde schrijvers als Truman Capote en Norman Mailer. Omgekeerd injecteerde hij zijn romans met journalistiek elementen. 

Een personage en een karakter

Vanaf de jaren 60 besteedde Wolfe veel aandacht aan zijn imago. Een keurig wit pak was zijn handelsmerk. Snel kwamen daar een bleke das, een witte hoed en schoenen bij in twee kleuren, zoals de maffiabazen in de jaren 30 droegen. Hij werd de dandy van de journalistiek. Volgens Wolfe gaf die ultra-verzorgde zelfs wat fatterige outfit hem een nieuwsgierige, betrouwbare en ongevaarlijke indruk, en won hij zo makkelijk het vertrouwen van mensen die hij interviewde. Naar verluidt gebruikte Tom Wolfe geen computer, en had hij lak aan allerlei moderne recreatiemogelijkheden, zo haatte hij surfen. Hij overleed in Manhattan, 87 jaar oud.