AFP and licensors

Hoe Amerikanen smullen van Meghan en Harry: een onverwacht gelukskoekje uit een bestofte oude doos

Björn Soenens keek in de VS naar het huwelijk van de Britse prins Harry en de Amerikaanse Meghan Markle en mijmert over wat het allemaal bij de Amerikanen losmaakt. En bij hem. "Even wegsoezen. Even wegdromen over onverwoestbare romantiek. Het brengt tranen. Emotie in een kille wereld. I won't be afraid, just as long as you stand by me."

"As an American, I just marvel at the princess fairy tale feeling, and I soak in every moment", zegt Lauren Goodwin, een jonge Amerikaanse van 29 uit Texas, en inwoner van Brooklyn, New York. Vriendin van mijn vrouw Emma, en onze buurvrouw op de vierde verdieping.

Lauren die dagen vooraf al een ochtendlijke date voorstelde aan Emma: samen, in pyama-outfit, voor het krieken van de dag, op tv naar het huwelijk kijken van Meghan en Harry. Een ontieglijk vroeg ontbijt, met morning tea en scones. Very British. Het gebeuren voelt als graaien in een grote zak zoet snoep in de ochtend.

The Power of Love

Het gebeurt niet elke zaterdag dat miljoenen Amerikanen voor dag en dauw opstaan om te kijken naar twee trouwers die een kapel binnenstappen. Zo’n koninklijk huwelijk is smullen, je een beetje vergapen aan onbereikbaarheid. Royalty, Amerika ontbeert dat. Alleen de Kennedy’s leken op een Amerikaanse versie van royalty. Een soort republikeinse dynastie. Kijken naar Harry en Meghan is voor de Amerikanen als dromen van onschuld en het verlangen naar een nieuw begin.

Even wegsoezen. Even wegdromen over onverwoestbare romantiek, een geloof in eeuwige liefde en schoonheid. En dat in de wereld van nu, een wereld vol chaos en dreiging, soms hard, vaak meedogenloos.

Nee, zaterdag was Amerika even in vreugde en feest. The Power of Love. Amerikanen noemen het al licht overdreven het Meghan-effect. Het brengt tranen van ontroering. Emotie in een kille wereld. Als een onverwacht gelukskoekje uit een bestofte oude doos in de kelder.

No, I won't be afraid

Dit koninklijk huwelijk straalde een Amerikaanse energie uit, een ceremonie met een all-American ondertoon, schreef The New Yorker.

In de preek van de zwarte bisschop Michael Curry van de Episcopale kerk klonk het heel Amerikaans: "Two young people fell in love, and we all showed up." Ook Martin Luther King kwam ter sprake. De bevlogen bisschop vervolgde: "Imagine governments and nations where love is the way", preekte Curry, speciaal overgevlogen uit de VS.

Toen een Engels gospelkoor met alleen maar zwarte zangers de klassieker “Stand by Me” begon te zingen was Amerika écht in de zaal. Veel Amerikanen zongen voor hun tv thuis, of in de bagel bar, gewoon mee met de klanken en woorden van Ben E. King: "No I won’t be afraid, no I won’t be afraid. Just as long as you stand by me." De onverwoestbare hit uit 1961.

Video player inladen ...

Een Amerikaanse heeft prins Harry getemd. Lang voorbij zijn de wilde nachten en naakte feestjes in Las Vegas, of de domme verkleedpartijen in SS-kostuum. “Prince Harry: Wild no more…”

Prins Harry: getemd en verliefd op Meghan.

Britse monarchie op zijn Amerikaans

Meghan, de vleesgeworden versie van het nieuwe Amerika, met haar bi-raciale achtergrond, zwart én wit. Een gemixte all American identiteit. Meghan is populair in Amerika, een symbool van moed. Iemand die vooroordelen versloeg en racisme trotseerde. Haar moeder, Doria Ragland, die vernederend werd aangesproken als de nanny, en niet als de mama. Vader Thomas Markle, die herstelt van een hartaanval, een man met Ierse en Engelse wortels. Meghan is een smeltkroes.

Kijken naar de verliefde Harry en Meghan voelde als het laten smelten in de mond van een fijne portie donkere chocolade. Het maakte eventjes gelukkig en ook een beetje high.

Plotseling is de Britse monarchie op z’n Amerikaans, divers. Ja, op dit huwelijk hing een soort vooruitgangsgeloof in de lucht. Een halfzwarte prinses bij de Windsors: het leidde hoe dan ook tot een vreugdevolle en verdraagzame dag.

Veel Amerikanen werden gisteren nog triest na de tigste schietpartij op een school, deze keer in Santa Fe, Texas. Andermaal een bloedbad dat deprimeerde. Meghan veegde de Amerikaanse tranen eventjes weg. Kijken naar de verliefde Harry en Meghan voelde in de VS als het laten smelten in de mond van een fijne portie donkere chocolade. Het maakte eventjes gelukkig en ook een beetje high.

AFP or licensors

People's princess

Hollywood in de kapel. Het voegde nog wat Amerikaanse glamour toe. De cast van de advocatenreeks die Meghan Markle beroemd maakte, was er ook. De acteurs van de tv-serie “Suits”, bij wie ook Abigail Spencer. En George en Amal Clooney. Serena Williams en haar blanke man. Oprah Winfrey.

De grote Amerikaanse zenders kwamen allemaal ter plaatse, met de grote middelen. Ze vlogen hun grote sterren in. CNN met ankerman Don Lemon, en Anderson Cooper als commentator. Cooper, zelf de jongste telg van zijn beroemde, steenrijke moeder, Gloria Vanderbilt (intussen 94 jaar!).

Voor Amerikanen zal Meghan Markle altijd een beetje Rachel Zane blijven, de rol die ze zes jaar lang speelde in “Suits”, tot ze zich verloofde met Harry.

In de Amerikaanse commentaren hoor ik de vergelijking met Lady Diana. Amerikanen en Britten delen nu samen een people’s princess. Het sprookje gebeurt écht. Een burgermeisje, wit én zwart, trouwt met een rijke Britse prins. Net als wijlen Diana gaat Meghan zich trouwens toeleggen op liefdadigheid en humanitaire goede doelen.

O ironie

Meghan moderniseert in één klap een 1.000 jaar oud koningshuis. Een Amerikaanse notabene. O ironie: Amerika kon pas 250 jaar geleden ontstaan door zich gewapenderhand los te scheuren van het Britse moederland.

Een Amerikaanse prinses. Dat was ooit omstreden, toen de Britse koning Edward VIII van de troon werd verdreven toen hij in 1936 met een … Amerikaanse (gescheiden) vrouw wilde trouwen, Wallis Simpson. Meghan was ook al een keer getrouwd, maar nu is dat geen punt meer. We leven in een andere tijd, een nieuwe eeuw.

De speciale band, de special relationship tussen Britten en Amerikanen is nu finaal bezegeld met een koninklijk huwelijk. Voor deze verbintenis liet Meghan zich zelfs speciaal (om)dopen en trad ze toe tot de Anglicaanse kerk, geleid door koningin Elisabeth.

Mijn ogen worden vochtig. Tranen stromen. Misschien was het omdat ik net ervoor mijn moeder hoorde aan de telefoon, een oceaanlengte ver weg.

"Wel jammer", hoorde ik een Amerikaanse zeggen in de boekenwinkel Barnes & Noble aan de haven van Baltimore, "zo jammer dat Meghan geen koningin kan worden." Harry is maar de zesde in lijn voor de troonopvolging. Maar trots dat ze zijn, de Amerikanen, ook op het feit dat alles wat Meghan draagt of aanraakt meteen uitverkocht is. De Meghan economy. Maar Meghan zal nooit meer het meisje van de tv zijn. Voortaan is het Amerikaanse burgermeisje de hertogin van Sussex.

Soms zijn er geen woorden meer

Nee, het gebeurt echt niet elke dag dat miljoenen Amerikanen zich laten meeslepen door een jonge dertiger in een witte jurk die gaat trouwen in Windsor. Velen plengen zelfs een traan bij de vreugde van een koppel dat ze eigenlijk niet kennen.

Ook ik word emotioneel bij de liefdevolle blik, de kus, de koets. Mijn ogen worden vochtig. Tranen stromen. Misschien was het omdat ik net ervoor mijn moeder hoorde aan de telefoon, een oceaanlengte ver weg. Ze zat niet naar een trouw te kijken. Ze zat naar mijn vader te kijken in het ziekenhuis, hoe hij letterlijk sprakeloos in zijn ziekenhuisbed ligt na een beroerte. Ze hield zijn verlamde hand vast. Soms zijn er geen woorden meer, alleen tranen.

"Oh,
 won’t you stand now?

Stand
by me."