"Tegen deze generatie Rode Duivels is geen separatist opgewassen"

Hoe kijkt een jonge Belg met buitenlandse roots, die in  zijn geliefde Molenbeek woonde en in de Belgische politiek actief is als voorzitter van Jong CD&V naar het Belgische tricolore spektakel tijdens het WK 2018? Aflevering drie in onze reeks over identiteit en nationalisme.

labels
Sammy Mahdi
Sammy Mahdi is voorzitter Jong CD&V

Het WK is begonnen en dus kan al de rest me eventjes gestolen worden. Voetbal is mijn eerste en ongenaakbare liefde en de Rode Duivels de minnares die ik idealiseer. Een haat-liefde verhouding is het.

Anderhalf uur gevloek op mijn 11 Duivelse oppergoden en na het laatste fluitsignaal hopen op een collectieve transcendentale ervaring. Zo niet, Martinez buiten.

Gek toch, hoe sport in staat is mensen te verbinden en te emotioneren. Ik ben een soms iets te nuchtere en rationele jongen. Vlaggen, liedjes en symbolen. Het laat me meestal stoïcijns. Tot het WK en de Duivelgekte me weet te verleiden tot kinderlijke idolatrie, wanneer Romelu Lukaku met zijn vierkante voet na een mislukte balcontrole de netten per ongeluk toch laat trillen.

Vlaggen, liedjes en symbolen. Het laat me meestal stoïcijns. Tot het WK en de Duivelgekte me weet te verleiden.

Dan ben ik de eerste die op de hoogste paal van de straat klimt met vlag in de hand. Om daar mijn vlag te planten en haren rechtop te zien veren tussen de smurrie aan driekleur die over me heen hangt.

Walen sympathieke jongens

Na de overwinning tegen Rusland op speeldag 2 van het WK in Brazilië had ik zo’n momentje. De scheidsrechter fluit af, de kwalificatie voor de tweede ronde is binnen en ik was weg. De hemel en de straten in.

Straten die niet zwart maar rood zagen van het volk. Het lag misschien ook aan de zon en de pintjes, maar mijn God wat was ik blij. Ons landje is dan wel de wereld in het klein met al z’n uitdagingen en frustraties, de wereld was eventjes hemel op aarde. Welke taal je ook sprak en welke afkomst je ook had, het deed er heel eventjes allemaal niet toe.

Iedereen was Belg, met wortels die zich over de hele aardkloot verspreidden. Eventjes telde alleen onze gezamenlijke toekomst. En die toekomst was wereldkampioen worden. Of dat dachten we toen.

Iedereen was Belg, met wortels die zich over de hele aardkloot verspreidden.

Dat denken we nu allemaal opnieuw. Wellicht spelen Neymar en co ons in de kwartfinale in de vernieling, maar ach wat is ze heerlijk die ontkenningsfase. Eventjes het gevoel ervaren dat we wereld aankunnen. Dat de wereld aan onze voeten ligt. Dat we onbenullige verschillen weten te overstijgen en beseffen dat de Walen al bij al sympathieke jongens zijn.

Dat is misschien de belangrijkste reden waarom Vlaams-nationalisten tijdens een landentoernooi afzien. Voor separatisten is de mislukking van het geheel fundamenteel. Onze Belgische vlag staat regelmatig symbool voor surreëel falen, maar aan deze generatie is alleen het uitpuilende talent surreëel. Tegen deze generatie Rode Duivels is geen separatist opgewassen.

Angst voor vonkje euforie

Symbolen van succes moeten het op zo’n momenten ontzien. Twee jaar geleden moest ik tot mijn persoonlijke ergernis vaststellen dat de vlaggen uit de gebouwen van het Vlaams parlement, waar ik werkte,  moesten verdwijnen op vraag van N-VA. Ik was van plan om met een Belgische vlag op de tribunes van het Vlaams parlement te gaan zitten en wat van mijn oren te maken, maar zoveel rebellie zouden ze op mijn fractie (CD&V) niet aankunnen

Het zegt wel heel veel over het belang van symbolen in een samenleving. Vlaggen worden weggehaald in het bedrijfsrestaurant van het Vlaams parlement?

“Wel euh… het Vlaams parlement houdt zich met Vlaanderen en niet met België bezig toch?” 

Voetbal na de werkuren in Vlaamse overheidsgebouwen? “Ja maar je kan toch thuis kijken?

Jupiler wordt eventjes Belgium? “Bah, artificieel nationalisme.”.

De excuses om emotionele reacties een rationele ondertoon te geven zijn al even flauw als die van Martinez om Nainggolan niet mee te nemen naar Rusland.

Tegen deze generatie Rode Duivels is geen separatist opgewassen.

Terwijl ze weinig te vrezen hebben. Voetbal duurt 90 minuten en op het einde van de politieke verkiezingsrit wint de sterkste partij de verkiezingen. Ook al worden we wereldkampioen. Iedere overwinning van de Belgen zal de impact hebben van het eenmalig afslaan van twee vuurstenen.

Een vonkje euforie. En vermits onze Rode Duivels niet iedere dag van het jaar spelen en Roberto Martinez me af en toe op de heupen werkt, zullen we meer dan dat nodig hebben.

Euforie vermiljoenvoudigen

Dat stelden ze in Frankrijk in 2002 ook al eens vast. Nadat ze wereldkampioen werden in eigen land in 1998 en Europees kampioen in 2000 met een ploeg vol Afrikaanse voetballers, voorspelden sommigen dat dat het failliet van het Front National zou betekenen.

Als die 11 jongens samen kunnen spelen, dan moet iedereen toch ook samen kunnen leven? Twee jaar later haalde voor het eerst in de Franse geschiedenis een extreemrechtse partij de tweede ronde van de presidentsverkiezingen.

Het verbindend potentieel van een succesvol WK hangt van onszelf af. 

Het verbindend potentieel van een succesvol WK hangt van onszelf af. De sporadische vonkjes van geluk moeten we zelf zien te vermiljoenvoudigen. Maandag loop ik weer met mijn vlag door de straten van Vilvoorde. Niet als overtuigde Belgicist, want zover zal zelfs de mooiste spleetpass van De Bruyne me niet krijgen. Maar om het succes van de jongens die leerden ballen op pleintjes in Luik, Brussel en Antwerpen mee uit te dragen.

Dat moeten we alleen na het WK ook zien te doen, anders zijn de vonken maar weinig waard. Maar dat zijn zorgen voor mogen. Eerst nog het WK. Eerst nog traditiegetrouw mijn stem kwijtspelen, de plomb van de claxon in mijn wagen kapotspelen en duizend keer ‘putain’ en ‘godverdomme’ roepen. Eerst nog wereldkampioen worden.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.