De 24 uur van Sotsji: van Nederlander tot Panamees, iedereen is fan van de Rode Duivels

Op sfeer en gezelligheid scoren de Belgen altijd goed, zeker op dagtrips die een welbepaald doel hebben. Dan mort niemand over een vertrek voor dag en dauw, zeker niet als het is om de Rode Duivels te zien winnen in een stad, ergens veraf in het oosten van Rusland gelegen.

Sotsji ligt op zo’n 2.900 kilometer van Brussel, maar kan sinds gisterenavond aanspraak maken op de titel van Duivelse voetbalstad. Vergeet die Olympische Winterspelen van enkele jaren geleden, want voortaan herinneren we deze stad aan de Russische Rivièra als de plaats waar Hazard en co hun eerste etappe afwerkten op weg naar de wereldtitel.

Misschien oogde het spel niet altijd even sierlijk of speelde de bal de Duivels soms parten op momenten dat je zoiets niet verwacht van de moderne goden op noppen, maar, ach, de wereld zag dat een klein land kon winnen van een nog kleiner land. Iedereen tevreden dus, ook de meegereisde supporters met Russische, Aziatische of zelfs Nederlandse roots. Na de vreugdekreten, volgden net geen hinkstapsprongen. (lees verder onder de video)

Video player inladen ...

Na die deugddoende 3-0 overwinning tegen klein duimpje Panama, maakte de piloot van Brussels Airlines zich aanvankelijk zorgen over een turbulente terugvlucht. (lees verder onder de video)

Video player inladen ...

Een blik op de vertrekhal rond middernacht, sprak boekdelen. Deze duivelse supporters waren moegestreden. Tijd voor wat bankzitten, ook bijna een nationale sport als we Kompany en co mogen geloven. (lees verder onder de video)

Video player inladen ...

Onze gouden generatie heeft dan niet alles kapot gespeeld in Sotsji, maar na die eerste groepswedstrijd leken de FIFA-fanshops wel op winkels tijdens het Sovjettijdperk. Lege schappen waar anders tricolore gewaden prijken. (lees verder onder de video)

Video player inladen ...

En dus restte er niks anders op dan letterlijk de deuren van het stadion te sluiten, tot spijt van de tientallen stewards en hostessen die ook de uitgang niet vonden. (lees verder onder de video)

Video player inladen ...

Maar toen was het al laat en hingen onze voetbaltsaren al ergens in de lucht op weg naar hun basiskamp in de buurt van Moskou. Ervoor hadden ze Panama getemd, een land dat feller tegenstand biedt tegen onze fiscus dan Mertens, Hazard of Lukaku. Toegegeven, hun supporterslegioen klopte ons in aantal en volume, toch een kleine verrassing voor het persgild. Op onze sympathie kunnen de Panamezen rekenen en de liefde is wederzijds. (lees verder onder de video)

Video player inladen ...

Maar wat een organisatietalent bij die Russen ook. Van bij de douane, migratiecontrole tot bij het ophalen van het befaamde FAN-ID, hierna steevast vernoemd als het WK-relikwie. Alles verliep gewoon gesmeerd, dankzij een leger aan vrijwilligers, vrijgemaakte studenten en vrij ongedwongen security-mensen. (lees verder onder de foto)

Er was maar één klein detail dat het organisatiecomité over het hoofd gezien had. Bij een wedstrijd met Belgische supporters is bier een onontbeerlijke overlevingscode, ik herhaal, een onontbeerlijk overlevingsproduct. Met die kennis in het achter-en voorhoofd mag het niet verwonderen dat één enkele tapkraan met een trage service voor weinig omzet en wat ergernis zorgde. Gelukkig vonden veel supporters troost in de parade van lokale schonen. (lees verder onder de video)

Voor deze wedstrijd vloog Brussels Airlines zo’n kleine 1.000 supporters over. Zaterdag voor de wedstrijd tegen Tunesië zo’n 1.500 en voor de laatste groepswedstrijd tegen Engeland in Kalinigrad meer dan 2.500.

Onder die duizenden supporters tel je zowel die-hard voetbalfans als de occasionele liefhebber in wat pret in een ander continent. Enkele goed ingelichte bronnen vertelden ons dat je vooraf tegen zo’n 3.000 euro wedstrijdtickets kon krijgen voor de Rode Duivels tot en met de finale. Haalt het nationale elftal die finale, halve of kwartfinale niet, is er een reductie en krijg je geld teruggestort. Een vliegtuigticket naargelang de bestemming heen-en terug varieert tussen de 400 en 600 euro, tel er nog wat hotelnachten mee en je weet meteen hoeveel wat voetbalvertier kan kosten. 

Maar als we een bedrijfsleider uit West-Vlaanderen mogen geloven bestaat er niks beter voor een teambuilding dan samen een tripje naar een WK voetbalwedstrijd maken, maandagochtend opstaan tegen 3u30 en dinsdag tegen het ontbijt thuis.

En zoals je op de terugvlucht vannacht kan zien, is iedereen gerust in een goede afloop van het Belgische WK-avontuur. Niemand maalde over onze haperende flanken, niemand zeurde over de gele kaarten en niemand miste Radja. Of toch?