AFP or licensors

Migratie: VN-organisaties willen geen platformen op Afrikaanse bodem

De VN-organisatie voor de vluchtelingen, UNHCR, en de Internationale Organisatie voor Migratie, zouden door Europa aangezocht worden om op Afrikaanse bodem centra te helpen oprichten om schipbreukelingen te screenen. Maar daar willen ze (voorlopig) niet aan meedoen. 

Het was een idee van onder meer Europees president Tusk, om ook buiten Europa, in enkele Noord-Afrikaanse landen, centra te gaan oprichten. In die zogenoemde ontschepingsplatformen zouden migranten en vluchtelingen terechtkomen die op de Middellandse Zee worden gered. In die centra zou worden nagegaan of ze in aanmerking komen voor asiel en dus eventueel naar Europa zouden kunnen komen. 

De Internationale Organisatie voor Migratie en UNHCR vinden dat een brug te ver. Ze zijn vooral bezorgd om de situatie in Libië. "Het is op dit ogenblik een onoverkomelijke bezorgdheid om daar ontschepingsplatformen op te richten", zegt de IOM.  "Dat is de essentie, die schiftingscentra zouden in Europa moeten komen". UNHCR bekijkt de tekst nog, maar pleit ervoor dat de Afrikaanse Unie wordt betrokken bij alle plannen.  

Eensgezindheid

Beide organisaties zijn wel tevreden en opgelucht dat alle Europese landen tot een eensgezind akkoord zijn gekomen en dat ze solidair willen zijn , ook met de grensstaat Italië, die nu samen met Griekenland het gros van de migranten en vluchtelingen opvangen. Woordvoerder Charlie Yaxley merkt op dat onlangs voor het vijfde jaar op rij, de lugubere mijlpaal van 1000 verdrinkingen op de Middellandse Zee opnieuw is bereikt. Vanmorgen nog heeft de Libische kustwacht gezegd dat er 100 opvarenden van een boot zijn vermist.  

Opsluiting of verdrinking

De hulporganisatie Artsen zonder Grenzen keurt het akkoord af. Ze stelt de praktijken van de Libische overheid aan de kaak en daarbij ook de rol van Europa. 

De EU-lidstaten ontvluchten hun verantwoordelijkheid om levens te redden, en veroordelen willens en wetens kwetsbare mensen tot gevangenschap in Libië, of de verdrinkingsdood.

Karline Kleijer, Artsen zonder Grenzen

Artsen zonder grenzen wil dat de Europese regeringen reddingsacties toelaten op zee en de geredde mensen naar Europese havens in de buurt brengt. “Mensenlevens redden op zee is geen misdaad,” zegt Kleijer. “Maar de boodschap van de Europese regeringen is duidelijk: humanitaire hulp is niet gewenst. Ngo’s worden als zondebok gebruikt om de echte problemen te verdoezelen: het gebrek aan solidariteit en visie in de EU, en het disfunctionele asielsysteem."